klein duimpje schreef:Ik zal ook nog eens iets posten en waarschijnlijk de bal weer eens volledig misslaan maar bon.
Is voor kant God niet zoiets als de onbewogen beweger? De pure act ( Zie zijn transcendentale dialectiek)?
Het lijkt er heel erg op inderdaad. Aristoteles' onbewogen beweger zou datgene moeten zijn wat het causale (oorzaak-gevolg relatie) wereld model in werking had gezet: de ultieme oorzaak.
Kant's idee lijkt in mijn ogen veel meer op het deisme: god zonder ingrijpen in deze wereld. Geen openbaringen en geen wonderen, en dus ook geen kerkdiensten. God hield zich niet in deze wereld op (is trancendentaal). In die zin is God pure intentie (geen handeling nu juist
).
Kleine verschillen kunnen soms alles betekenen, he? Mag ik trouwens vragen of je een vak filosofie, en dan voor welke studie, doet of een studie filosofie, en dan voor welk vak deze vraag geldt?
Don Quichot, de term "praktisch postulaat" dekt de lading wel, maar in mijn cursus wordt het niet gebruikt. Wellicht omdat, zoals ik nu zie, het de nadruk op het hypothetische (zoals jij het beschreven hebt) een beetje veronachtzaamt. Dit staat in mijn cursus (volgend op de verwerping van wijsgerige theologie en weerlegging van de drie soorten godsbewijzen):
Wat zijn de drie soorten godsbewijzen? Het doet me denken aan het munchhauser trilemma dat in de ethiek bestaat (drie manieren waarop, op een oneigenlijke wijze, ethische denkbeelden gegrond worden:
- Regressus ad infinitum (men kan door blijven vragen zonder een steekhoudende grond te vinden)
- Petitio (iemand met veel authoriteit zei het toch; dus is het zo)
- decisia (omdat! (en dit zonder onderbouwing))
Ik denk dat we het daarover dus wel min of meer eens zijn.
Het raakt elkaar behoorlijk in ieder geval. De rest zijn details denk ik.
Wat is het dan, want ik vond Schopenhauers kritiek dat er geen noumenon te veronderstellen is voor de fenomenen, daar dat de toepassing is van een oorzaak-gevolg relatie op iets dat niet behoort tot?het toepassingsveld van deze categorieën.
Je bedoelt dat er geen subject zou bestaan dan het eigen subject en dat alle andere dingen slechts een uiting zijn van de eigen geest? Ik vind het niet zo sluitend; maar ik weet niet zeker of ik Schoppenhauer's gedachten goed begrepen heb; ik heb geen enkel werk van hem gelezen.
Hegel dacht dat gezien de eigen geest onderdeel is van het totaal er noodzakelijkerwijs een bepaald verband tussen de eigen geest en "het alles" bestaat. Het hele feit dat de empirische waarneming in het metafysische gekend wodt en dat dit metafysische mogelijk is door de transcendentale kennis van ruimte en tijd bewijst dit min of meer; want wat is dit transcendentale anders dan iets wat zich blijkbaar in ieder mens bevindt? Het is dit transcendentale wat alles aan elkaar verbindt en daarmee ook onze geest met het alles. Dit heeft tot gevolg dat alle noumena onderdeel van ons zelf zijn en alle "dinge an sich" ook. Natuurlijk kunnen we daar wel kennis van hebben omdat we kennis van ons zelf kunnen hebben. Hier komt nog bij dat datgene wat zich in alles bevindt en wat als voorwaarde bestaat voor al die kennis wel erg dicht bij een godsbeeld komt. Overigens is dit iets wat klein duimpje min of meer aanhaalt (of ik in reactie daarop). Terwijl God hierom afdeed voor Kant vindt Hegel er juist een (pantheistisch) godsbeeld. In die zin is dit ook waar Schoppenhauer zijn godsbeeld op baseert trouwens.
p.s. als je wilt dat ik iets meer uitwijdt over Hegel's godsbeeld of filosofie, dan vraag je maar. Ik ga weer eens wat kort door de bocht.
[quote='klein duimpje' post='314104']Ik zal ook nog eens iets posten en waarschijnlijk de bal weer eens volledig misslaan maar bon.
Is voor kant God niet zoiets als de onbewogen beweger? De pure act ( Zie zijn transcendentale dialectiek)?[/quote]
Het lijkt er heel erg op inderdaad. Aristoteles' onbewogen beweger zou datgene moeten zijn wat het causale (oorzaak-gevolg relatie) wereld model in werking had gezet: de ultieme oorzaak.
Kant's idee lijkt in mijn ogen veel meer op het deisme: god zonder ingrijpen in deze wereld. Geen openbaringen en geen wonderen, en dus ook geen kerkdiensten. God hield zich niet in deze wereld op (is trancendentaal). In die zin is God pure intentie (geen handeling nu juist :D ).
Kleine verschillen kunnen soms alles betekenen, he? Mag ik trouwens vragen of je een vak filosofie, en dan voor welke studie, doet of een studie filosofie, en dan voor welk vak deze vraag geldt?
[quote]Don Quichot, de term "praktisch postulaat" dekt de lading wel, maar in mijn cursus wordt het niet gebruikt. Wellicht omdat, zoals ik nu zie, het de nadruk op het hypothetische (zoals jij het beschreven hebt) een beetje veronachtzaamt. Dit staat in mijn cursus (volgend op de verwerping van wijsgerige theologie en weerlegging van de drie soorten godsbewijzen):[/quote]
Wat zijn de drie soorten godsbewijzen? Het doet me denken aan het munchhauser trilemma dat in de ethiek bestaat (drie manieren waarop, op een oneigenlijke wijze, ethische denkbeelden gegrond worden:
- Regressus ad infinitum (men kan door blijven vragen zonder een steekhoudende grond te vinden)
- Petitio (iemand met veel authoriteit zei het toch; dus is het zo)
- decisia (omdat! (en dit zonder onderbouwing))
[quote]Ik denk dat we het daarover dus wel min of meer eens zijn.[/quote]
Het raakt elkaar behoorlijk in ieder geval. De rest zijn details denk ik.
[quote]Wat is het dan, want ik vond Schopenhauers kritiek dat er geen noumenon te veronderstellen is voor de fenomenen, daar dat de toepassing is van een oorzaak-gevolg relatie op iets dat niet behoort [color="#FF0000"]tot?[/color]het toepassingsveld van deze categorieën.[/quote]
Je bedoelt dat er geen subject zou bestaan dan het eigen subject en dat alle andere dingen slechts een uiting zijn van de eigen geest? Ik vind het niet zo sluitend; maar ik weet niet zeker of ik Schoppenhauer's gedachten goed begrepen heb; ik heb geen enkel werk van hem gelezen.
Hegel dacht dat gezien de eigen geest onderdeel is van het totaal er noodzakelijkerwijs een bepaald verband tussen de eigen geest en "het alles" bestaat. Het hele feit dat de empirische waarneming in het metafysische gekend wodt en dat dit metafysische mogelijk is door de transcendentale kennis van ruimte en tijd bewijst dit min of meer; want wat is dit transcendentale anders dan iets wat zich blijkbaar in ieder mens bevindt? Het is dit transcendentale wat alles aan elkaar verbindt en daarmee ook onze geest met het alles. Dit heeft tot gevolg dat alle noumena onderdeel van ons zelf zijn en alle "dinge an sich" ook. Natuurlijk kunnen we daar wel kennis van hebben omdat we kennis van ons zelf kunnen hebben. Hier komt nog bij dat datgene wat zich in alles bevindt en wat als voorwaarde bestaat voor al die kennis wel erg dicht bij een godsbeeld komt. Overigens is dit iets wat klein duimpje min of meer aanhaalt (of ik in reactie daarop). Terwijl God hierom afdeed voor Kant vindt Hegel er juist een (pantheistisch) godsbeeld. In die zin is dit ook waar Schoppenhauer zijn godsbeeld op baseert trouwens.
p.s. als je wilt dat ik iets meer uitwijdt over Hegel's godsbeeld of filosofie, dan vraag je maar. Ik ga weer eens wat kort door de bocht. 8-)
