door Gast » zo 25 nov 2007, 07:41
Er staan meer berichten van mij hier in dit forum, en mijn history en kijk op dit onderwep in een notedop: ik heb een uittreding meegemaakt met bijna dood achtige verschijnselen, 1 ding daaruit: ben op een plek geweest waar ik onvoorwaardelijke liefde voelde, die uit een onuitputtelijke bron kwam. Lees alle verslagen van mensen met een bijna dood ervaring, en zo goed als allemaal hebben ze het over die onvoorwaardelijke liefde die ze, terwijl ze buiten hun lichaam waren, ervaarden.
Leven na de dood. Eerst iets over tijd. Men neme een kubieke meter (m3) lege ruimte. En daar bedoel ik mee: ruimte zoals die te vinden is tussen sterren, en wel van het type helemaal leeg. Heb je die m3 voor je? Mooi. Is er tijd in die ruimte? In die m3 is niets wat tov van iets anders bestaat. Er is daar immers niets. Als ik er nu 1 ding in zou plaatsen, zou er dan tijd bestaan? Ook weer niet, want er zou geen iets anders zijn waarvanaf ik verandering/tijd zou kunnen meten. Vanaf het ding zelf gebeurt er ook weinig, alles is eromheen leeg, totaal geen aangrijpingspunt om ook maar iets te bepalen en het zou eeuwig zo doorgaan, of anders gezegd: er zou alleen maar "Nu" zijn, er veranderd nooit iets, geen verandering eigenlijk voortzetting wat er al was, constand "Nu". Als ik nu 2 dingen in die m3 plaats, en die zou ik om elkaar heen laten draaien. Zou er dan tijd bestaan? Elk ding kan het andere ding waarnemen. Ze draaien, en die draaisnelheid om elkaar heen zou een 'tijd' in beslag nemen. Er is plotseling de illusie van tijd, terwijl er eigenlijk nog maar steeds 'Nu' is, want dat hadden we al geconstateerd. Stel dat de 2 dingen er 24 uur over doen om om elkaar heen te draaien. Stel nu dat de 2 dingen er 13 minuten over zouden doen om om elkaar heen te draaien... Die "dag" om er over te doen om om elkaar heen te draaien is makkelijk te begrijpen. Maar 13 minuten... ppff... dat is een heel andere illusie! Maar het is er wel één. Tijd kan dus alleen bestaan tov van iets anders, en het begrip tijd is een zeer variabel iets (24 uur, 13 minuten?), een illusie gekoppeld aan hoe iets tov van dat andere iets bestaat, terwijl er werkelijk en nog steeds alleen maar 'Nu' is.
Aan de verandering tussen 2 (of meer) dingen koppelen wij dus het begrip tijd.
Tijd zegt dus eigenlijk: de verandering van dingen tov elkaar in het eeuwige 'Nu'.
Wat heeft dit te maken met de dood? Als tijd een illusie is, en er eigenlijk 1 lang "Nu' is... en je bestaat nu, dan besta je altijd. Wat doen wij mensen dan hier op deze aarbol?
Stel je bent God (=liefde). En je weet dat. Maar er is niets anders. Hoe kan je het dan ervaren?
Er is niets van waaraf je dat Goddelijke kan ervaren. Er is geen 2e ding.
Stel dat je als God een ander ding maakt zodat je vanaf dat andere ding kan zien hoe mooi God is.
Dat andere is door God gemaakt en ook Goddelijk. Je weet van elkaar dus dat je Goddelijk bent. Nou, mooie ervaring, maar weinig opwindend.
Stel nou dat je als God dat andere ding zo maakt dat hij niet kan weten dat hij door God gemaakt is en dus ook niet kan weten dat hij Goddelijk is. Hij is het echter wel, maar dat is verborgen, er zit wel een Goddelijke vonk in dat andere ding. Dat 2e ding zal er uiteindelijk achterkomen dat hij ook Goddelijk is, en ervaart het uiteindelijk ook. Er is immers geen andere verklaring voorhanden. Er bestaan maar 2 dingen, 1 ding is God. Het andere ding denkt "jemig, hoe kom ik hier nu trecht en wie ben ik?" Hij ziet wel een evenbeeld... en het 2e ding denkt: als ik er ineens ben, en dat andere was er al, dan moet dat eerste ding mij gemaakt hebben. Ik ben dus ook God! (wel een kopie, maar toch haha).
God heeft dus uit liefde voor zichzelf en om zichzelf te ervaren dat andere geschapen. Als je voor 'ding' een ander woord invuld: "bewustzijn", dan heb je ook direct een niet materialistische wereld geschapen. Een wereld die wij niet waarnemen. En dit is in simpele bewoording het scheppingsverhaal over de bron waar wij allemaal uit ontstaan zijn en ook over wie wij zijn met een bewustzijn.
Nu even een sprong: er is ook een 3D wereld geschapen (en er was aarde, lucht, zee, water enz, ook uit dat bekende scheppingsverhaal). Immers: leuk als je als bewustzijn dingen mee kan maken, helemaal leuk als je het daadwerkelijk tastbaar kan maken!
Er was van de week een programma over nanno techniek. Hele kleine slimme dingetjes, met een soort taak en zich ook bewust van hun omgeving. Ze zijn nu bezig om die dingen zichzelf te laten vermenigvuldigen. Wij weten als mensen (lees God) dat we die nano-dingen hebben geschapen, maar die nano dingen weten dat niet. Die denken gescheiden daarvan te zijn.
Denk nu eens aan mensen... wij zijn slimme dingetjes, bewust van onze omgeving, en met een taak (hier zijn en ervaren, we willen ervaren wat God is, want die heeft ons geschapen uit liefde), en we kunnen ons vermenigvuldigen (en hoe! En het is nog leuk om te doen ook, hoewel ik me als gay ook prima vermaak... LOL). Oh ja, we denken als mensen ook nog eens dat we gescheiden zijn van God. Wel heel veel toevallige overeenkomsten he... maar zou het niet eens op deze (versimpelde) manier in elkaar kunnen steken?
Eigenlijk komt het erop neer dat we onzelf als God vermaken, en het is nog leuk ook omdat er best veel gebeurt in de Kosmos. We hebben er namelijk eenvoudigweg wat 'dingen' bijverzonnen. Eigenlijk zijn we een gedachte om onzelf te ervaren, de rest is illusie, want tijd bestaat niet en materie is energie (E=mc2)
Wij mensen hebben dus volgens deze stelling ergens (in een andere dimensie) een bewustzijn, maar die is gescheiden van de materie (door onze hersenen). We zijn 'daar' (weet ook niet wat daar is, dat is hier niet te bevatten) altijd, maar hier op aarde niet. We zijn hier om te ervaren (vele levens). En we zijn alleen één (waar zoveel 'geloven' het over hebben), immers we zijn allemaal uit dat 'één-e' ontstaan! Het nut van geloof valt weg als je dit weet, het bleek een illusie (gaf wel houvast en anderen macht)... Dood is een illusie die je hier waarneemt, maar niet 'daar'.
Ik hoop dat ik mijn gedachte/gevoel erover goed heb weer kunnen geven. Ik heb er ook een 'tijd' over gedaan om hierop/zover te komen... maar het voeld goed!
Er staan meer berichten van mij hier in dit forum, en mijn history en kijk op dit onderwep in een notedop: ik heb een uittreding meegemaakt met bijna dood achtige verschijnselen, 1 ding daaruit: ben op een plek geweest waar ik onvoorwaardelijke liefde voelde, die uit een onuitputtelijke bron kwam. Lees alle verslagen van mensen met een bijna dood ervaring, en zo goed als allemaal hebben ze het over die onvoorwaardelijke liefde die ze, terwijl ze buiten hun lichaam waren, ervaarden.
Leven na de dood. Eerst iets over tijd. Men neme een kubieke meter (m3) lege ruimte. En daar bedoel ik mee: ruimte zoals die te vinden is tussen sterren, en wel van het type helemaal leeg. Heb je die m3 voor je? Mooi. Is er tijd in die ruimte? In die m3 is niets wat tov van iets anders bestaat. Er is daar immers niets. Als ik er nu 1 ding in zou plaatsen, zou er dan tijd bestaan? Ook weer niet, want er zou geen iets anders zijn waarvanaf ik verandering/tijd zou kunnen meten. Vanaf het ding zelf gebeurt er ook weinig, alles is eromheen leeg, totaal geen aangrijpingspunt om ook maar iets te bepalen en het zou eeuwig zo doorgaan, of anders gezegd: er zou alleen maar "Nu" zijn, er veranderd nooit iets, geen verandering eigenlijk voortzetting wat er al was, constand "Nu". Als ik nu 2 dingen in die m3 plaats, en die zou ik om elkaar heen laten draaien. Zou er dan tijd bestaan? Elk ding kan het andere ding waarnemen. Ze draaien, en die draaisnelheid om elkaar heen zou een 'tijd' in beslag nemen. Er is plotseling de illusie van tijd, terwijl er eigenlijk nog maar steeds 'Nu' is, want dat hadden we al geconstateerd. Stel dat de 2 dingen er 24 uur over doen om om elkaar heen te draaien. Stel nu dat de 2 dingen er 13 minuten over zouden doen om om elkaar heen te draaien... Die "dag" om er over te doen om om elkaar heen te draaien is makkelijk te begrijpen. Maar 13 minuten... ppff... dat is een heel andere illusie! Maar het is er wel één. Tijd kan dus alleen bestaan tov van iets anders, en het begrip tijd is een zeer variabel iets (24 uur, 13 minuten?), een illusie gekoppeld aan hoe iets tov van dat andere iets bestaat, terwijl er werkelijk en nog steeds alleen maar 'Nu' is.
Aan de verandering tussen 2 (of meer) dingen koppelen wij dus het begrip tijd.
Tijd zegt dus eigenlijk: de verandering van dingen tov elkaar in het eeuwige 'Nu'.
Wat heeft dit te maken met de dood? Als tijd een illusie is, en er eigenlijk 1 lang "Nu' is... en je bestaat nu, dan besta je altijd. Wat doen wij mensen dan hier op deze aarbol?
Stel je bent God (=liefde). En je weet dat. Maar er is niets anders. Hoe kan je het dan ervaren?
Er is niets van waaraf je dat Goddelijke kan ervaren. Er is geen 2e ding.
Stel dat je als God een ander ding maakt zodat je vanaf dat andere ding kan zien hoe mooi God is.
Dat andere is door God gemaakt en ook Goddelijk. Je weet van elkaar dus dat je Goddelijk bent. Nou, mooie ervaring, maar weinig opwindend.
Stel nou dat je als God dat andere ding zo maakt dat hij niet kan weten dat hij door God gemaakt is en dus ook niet kan weten dat hij Goddelijk is. Hij is het echter wel, maar dat is verborgen, er zit wel een Goddelijke vonk in dat andere ding. Dat 2e ding zal er uiteindelijk achterkomen dat hij ook Goddelijk is, en ervaart het uiteindelijk ook. Er is immers geen andere verklaring voorhanden. Er bestaan maar 2 dingen, 1 ding is God. Het andere ding denkt "jemig, hoe kom ik hier nu trecht en wie ben ik?" Hij ziet wel een evenbeeld... en het 2e ding denkt: als ik er ineens ben, en dat andere was er al, dan moet dat eerste ding mij gemaakt hebben. Ik ben dus ook God! (wel een kopie, maar toch haha).
God heeft dus uit liefde voor zichzelf en om zichzelf te ervaren dat andere geschapen. Als je voor 'ding' een ander woord invuld: "bewustzijn", dan heb je ook direct een niet materialistische wereld geschapen. Een wereld die wij niet waarnemen. En dit is in simpele bewoording het scheppingsverhaal over de bron waar wij allemaal uit ontstaan zijn en ook over wie wij zijn met een bewustzijn.
Nu even een sprong: er is ook een 3D wereld geschapen (en er was aarde, lucht, zee, water enz, ook uit dat bekende scheppingsverhaal). Immers: leuk als je als bewustzijn dingen mee kan maken, helemaal leuk als je het daadwerkelijk tastbaar kan maken!
Er was van de week een programma over nanno techniek. Hele kleine slimme dingetjes, met een soort taak en zich ook bewust van hun omgeving. Ze zijn nu bezig om die dingen zichzelf te laten vermenigvuldigen. Wij weten als mensen (lees God) dat we die nano-dingen hebben geschapen, maar die nano dingen weten dat niet. Die denken gescheiden daarvan te zijn.
Denk nu eens aan mensen... wij zijn slimme dingetjes, bewust van onze omgeving, en met een taak (hier zijn en ervaren, we willen ervaren wat God is, want die heeft ons geschapen uit liefde), en we kunnen ons vermenigvuldigen (en hoe! En het is nog leuk om te doen ook, hoewel ik me als gay ook prima vermaak... LOL). Oh ja, we denken als mensen ook nog eens dat we gescheiden zijn van God. Wel heel veel toevallige overeenkomsten he... maar zou het niet eens op deze (versimpelde) manier in elkaar kunnen steken?
Eigenlijk komt het erop neer dat we onzelf als God vermaken, en het is nog leuk ook omdat er best veel gebeurt in de Kosmos. We hebben er namelijk eenvoudigweg wat 'dingen' bijverzonnen. Eigenlijk zijn we een gedachte om onzelf te ervaren, de rest is illusie, want tijd bestaat niet en materie is energie (E=mc2)
Wij mensen hebben dus volgens deze stelling ergens (in een andere dimensie) een bewustzijn, maar die is gescheiden van de materie (door onze hersenen). We zijn 'daar' (weet ook niet wat daar is, dat is hier niet te bevatten) altijd, maar hier op aarde niet. We zijn hier om te ervaren (vele levens). En we zijn alleen één (waar zoveel 'geloven' het over hebben), immers we zijn allemaal uit dat 'één-e' ontstaan! Het nut van geloof valt weg als je dit weet, het bleek een illusie (gaf wel houvast en anderen macht)... Dood is een illusie die je hier waarneemt, maar niet 'daar'.
Ik hoop dat ik mijn gedachte/gevoel erover goed heb weer kunnen geven. Ik heb er ook een 'tijd' over gedaan om hierop/zover te komen... maar het voeld goed!
