door J. Pechters » zo 17 jun 2007, 13:36
Beste Don Quichot,
Er heeft een enorme verwarring tussen ons plaats gevonden. Misschien had ik om verwarring te voorkomen in plaats van ontkenning, het woord negatie moeten gebruiken. Als dit de rede is van de verwarring dan geef ik je mijn oprechte excuses hiervoor. Je schreef dat mijn vorige bericht erg leek op de door jou berichte opvatting. Met de zin die je apart uitlichtte doe je de naam van Don Quichot alleen wel wat eer aan. Ontkenning wordt door jou (en in jouw verhaal terecht) op de psychologie betrokken.
Maar kijk hier eens naar, wat je schreef:
Als je inderdaad spreekt van deze ontkenning die opgeheven wordt (ik vind helaas geen referentie naar welke ontkenning nu eigenlijk opgeheven wordt), dan is het juist de afwezigheid van wil. De afwezigheid van de wil tot ontkenning. Die "goddelijke wil"die hieruit zou blijken heeft veel eerder van doen met het weer terugvinden van de eigen wil. Dit in plaats van een goddelijke wil. Laten we immers niet vergeten dat het de afwezigheid van het hebben van wil was waardoor we onszelf tot dit niveau tilden. Waarom zouden we op dit niveau dan dezelfde ontkenning plaats laten vinden?
Nee, nee, nee! Het is niet de afwezigheid van de wil die deze ontkenning opheft. Er wordt geen ontkenning opgeheven. Het is de afwezigheid van de kengrond, die om jouw woorden te gebruiken ons op laat gaan in het totaal. Vooral bij de laatste twee zinnen vind ik dat je te veel hooi op je vork genomen hebt om zo over een ingewikkelde filosoof te praten waarin je je duidelijk niet goed genoeg ingelezen hebt. (En als jij interesse in Wittgenstein hebt is het extra raadzaam je goed in Kant/Schopenhauer te verdiepen). Het niveau waartot wij ons tillen (wat ons op een mooie avond kan overkomen, of tijdens een mooi stuk muziek) is NIET de afwezigheid van de wil. Kort gezegt komt het hier opneer. Bij Schopenhauer is het totaal, de wil. (In Kantiaanse termen heet dit het 'an sich') Het is de werking (van de viervoudige wortel) van de kengrond (zeg maar de Kantiaanse tafels) die deze wil in ons bewustzijn tot onze ervaring weergeeft. Het gevoel waar wij over dicussiëren is, aldus Schopenhauer (!), de tijdelijke opheffing (negatie of ontkenning noemt hij dit, wat dus niks met psychologische motieven te maken heeft) van deze kengrond, die ons met het totaal, of de wil doet versmelten, die áchter de verschijning ligt. De verschijning wordt dus voor eventjes opgeheven, waardoor wij fysiek en geestelijk niks meer willen/hoeven, omdat wij de wereld voor even dus an sich vatten. De verwarring wordt nu veroorzaakt doordat wij enerzijds met een onpersoonlijke doelloze (wereld) wil te maken hebben, maar die anderzijds ook in ons zit, maar door onze kengronden geconcretiseerd wordt, waardoor die ineens het domein van de psychologie in treedt. Je moet dit element uit deze filosofie dus niet vergelijken met een ontkenning waarmee ze hun leven vorm kunnen geven omdat ze anders erg bang zouden zijn zoals jij zei. Dat is ook een plausibele verklaring maar van een andere aard.
Als jij na dat je dit gelezen hebt beter snapt zou ik dat graag horen. Want het is vruchtbaar om elkaars kennis te vergroten. Maar als de verwarring tussen ons alleen door mijn onduidelijke taalgebruik komt dat biedt ik hier nogmaals mijn excuses voor aan. Zou ik tot slot van jou mogen weten of je ook studeert, en hoe oud je bent? Misschien moeten we, als er nog aanmerkingen zijn, de discussie ergens anders verder voeren, omdat wij niet meer de oorspronkelijke vraag beantwoorden.
Met vriendelijke groet,
J. Pechters
Beste Don Quichot,
Er heeft een enorme verwarring tussen ons plaats gevonden. Misschien had ik om verwarring te voorkomen in plaats van ontkenning, het woord negatie moeten gebruiken. Als dit de rede is van de verwarring dan geef ik je mijn oprechte excuses hiervoor. Je schreef dat mijn vorige bericht erg leek op de door jou berichte opvatting. Met de zin die je apart uitlichtte doe je de naam van Don Quichot alleen wel wat eer aan. Ontkenning wordt door jou (en in jouw verhaal terecht) op de psychologie betrokken.
Maar kijk hier eens naar, wat je schreef:
Als je inderdaad spreekt van deze ontkenning die opgeheven wordt (ik vind helaas geen referentie naar welke ontkenning nu eigenlijk opgeheven wordt), dan is het juist de afwezigheid van wil. De afwezigheid van de wil tot ontkenning. Die "goddelijke wil"die hieruit zou blijken heeft veel eerder van doen met het weer terugvinden van de eigen wil. Dit in plaats van een goddelijke wil. Laten we immers niet vergeten dat het de afwezigheid van het hebben van wil was waardoor we onszelf tot dit niveau tilden. Waarom zouden we op dit niveau dan dezelfde ontkenning plaats laten vinden?
Nee, nee, nee! Het is niet de afwezigheid van de wil die deze ontkenning opheft. Er wordt geen ontkenning opgeheven. Het is de afwezigheid van de kengrond, die om jouw woorden te gebruiken ons op laat gaan in het totaal. Vooral bij de laatste twee zinnen vind ik dat je te veel hooi op je vork genomen hebt om zo over een ingewikkelde filosoof te praten waarin je je duidelijk niet goed genoeg ingelezen hebt. (En als jij interesse in Wittgenstein hebt is het extra raadzaam je goed in Kant/Schopenhauer te verdiepen). Het niveau waartot wij ons tillen (wat ons op een mooie avond kan overkomen, of tijdens een mooi stuk muziek) is NIET de afwezigheid van de wil. Kort gezegt komt het hier opneer. Bij Schopenhauer is het totaal, de wil. (In Kantiaanse termen heet dit het 'an sich') Het is de werking (van de viervoudige wortel) van de kengrond (zeg maar de Kantiaanse tafels) die deze wil in ons bewustzijn tot onze ervaring weergeeft. Het gevoel waar wij over dicussiëren is, aldus Schopenhauer (!), de tijdelijke opheffing (negatie of ontkenning noemt hij dit, wat dus niks met psychologische motieven te maken heeft) van deze kengrond, die ons met het totaal, of de wil doet versmelten, die áchter de verschijning ligt. De verschijning wordt dus voor eventjes opgeheven, waardoor wij fysiek en geestelijk niks meer willen/hoeven, omdat wij de wereld voor even dus an sich vatten. De verwarring wordt nu veroorzaakt doordat wij enerzijds met een onpersoonlijke doelloze (wereld) wil te maken hebben, maar die anderzijds ook in ons zit, maar door onze kengronden geconcretiseerd wordt, waardoor die ineens het domein van de psychologie in treedt. Je moet dit element uit deze filosofie dus niet vergelijken met een ontkenning waarmee ze hun leven vorm kunnen geven omdat ze anders erg bang zouden zijn zoals jij zei. Dat is ook een plausibele verklaring maar van een andere aard.
Als jij na dat je dit gelezen hebt beter snapt zou ik dat graag horen. Want het is vruchtbaar om elkaars kennis te vergroten. Maar als de verwarring tussen ons alleen door mijn onduidelijke taalgebruik komt dat biedt ik hier nogmaals mijn excuses voor aan. Zou ik tot slot van jou mogen weten of je ook studeert, en hoe oud je bent? Misschien moeten we, als er nog aanmerkingen zijn, de discussie ergens anders verder voeren, omdat wij niet meer de oorspronkelijke vraag beantwoorden.
Met vriendelijke groet,
J. Pechters
