ps. 480m naar het zuiden lijkt mij veel, ik hoop dat ik ik hier geen rekenfout heb gemaakt.

aadkr schreef:Als je een steen van grote hoogte naar beneden laat vallen op het noordelijk halfrond, en het punt loodrecht onder de steen ( op het aardoppervlak) noemen we A, dan zal de steen iets ten zuidoosten van A terecht komen.

De afwijking naar het zuiden is t.g.v. de centrifugaalversnelling , en de afwijking naar het oosten is t.g.v. de coriolisversnelling.

Zie ook Deel:1 Mechanica van Alonso en Finn.

Je hebt gelijk dat de afwijking naar het zuiden de centrifugaal versnelling is (ik zat daar fout) en iedere verplaatsing naar het zuiden op het noordelijk halfrond een coriolis effect vertoont. Volgens mij is het door Jan genoemde effec meestal velen malen groter dan het coriolis effect.

Ik kom voor een object van 1 kg vanaf een toren van 20 km, ter hoogte van waar de aarde de helft van zijn maximale straal heeft bij (grove) benadering uit op een oostwest effect van 290 m, een centrifugaal effect van 480 m en een coriolis effect van 0,004 m

en de afwijking naar het oosten is t.g.v. de coriolisversnelling.

Ik zie nog steeds niet wat Coriolis hiermee te maken heeft. De top van de toren waar je het voorwerp af laat vallen heeft gewoon een hogere (baan)snelheid dan de voet van de toren (vandaar nu hier het "oost" ipv bij mijn roadrunner "west").

Wat noemen we nu eigenlijk coriolis-effect?

Als je een steen van grote hoogte naar beneden laat vallen op het noordelijk halfrond, en het punt loodrecht onder de steen ( op het aardoppervlak) noemen we A, dan zal de steen iets ten zuidoosten van A terecht komen.

De afwijking naar het zuiden is t.g.v. de centrifugaalversnelling , en de afwijking naar het oosten is t.g.v. de coriolisversnelling.

Zie ook Deel:1 Mechanica van Alonso en Finn.

ik ken de corioliskracht

Spreek liever van een coriolis-effect. Er komt geen kracht bij kijken, het is zuiver een kwestie van referentiestelsel.

bedankt, ik ken de corioliskracht en dacht ook al dat die hier inderdaad niet bij nodig was.

Volgens mij speelt de coriolis kracht een kleine rol wanneer je niet op de evenaar of op de polen bent: Alles daar tussenin is vergelijkbaar met iemand die, zonder zich vast te houden, een sprong op een draaiende schijf maakt. Hij zal iets verder van het middelpunt af terecht komen (en op de aarde dus iets dichter bij de evenaar).

bedankt, ik ken de corioliskracht en dacht ook al dat die hier inderdaad niet bij nodig was.

@AJW: Mijn voorstelling is een sterk gesimplificeerde, met een onmogelijke soort sprong. Roadrunner trekt zich inderdaad van zwaartekracht niks aan en zou dus ook niet in een baan terechtkomen, maar ik denk niet dat dat er verder toe doet. Het gaat even om het principe dat hij verder van het aardoppervlak met dezelfde baansnelheid een geringere hoeksnelheid krijgt, en dus achter komt te lopen op zijn vertrekpunt.

Ik denk dat je plaatje niet helemaal correct is, Jan, omdat er geen reden is dat de springer op grotere hoogte de kromming van de aarde of de buitenste cirkel blijft volgen. De horizontale impuls die hij even voor de sprong heeft wordt (blijft) rechtlijnig als we even de zwaartekracht uischakelen.

Dus volgens mij moet het bovenste rode pijltje recht getekend worden en is daarom de uiteindelijke verplaatsing op het aardoppervlak nog een fractie groter.

Volgens mij heeft Coriolis hier niks mee van doen.

even een versimpelde sprong, à la roadrunner: ik spring met een noodgang de lucht in, blijf even op mijn top hangen, en val dan weer met een noodgang naar beneden.

De aarde draait door, en ik draai mee met dezelfde snelheid oostwaarts. Iemand die vanaf een vast punt kijkt ziet bijv 1000 km aarde onder zich door draaien tijdens mijn sprong. In diezelfde tijd leg ik echter, in mijn baan bóven de aarde ook maar 1000 km af (want ik heb dezelfde horizontale snelheid als een punt op aarde) De groene baanpijl is even lang als de rode baanpijl. Die 1000 km is echter niet een even grote hoek. Als ik dus weer naar beneden keil loop ik allang achter op mijn vertrekpunt, en kom "achter" mijn vertrekpunt (= ten westen van mijn vertrekpunt) neer.
Hoe hoger je sprong, hoe verder je "achter" je vertrekpunt terechtkomt.

N.B.: C o r i o l i s

Nee ik weet niet waarom we niet exact op dezelfde plaats terecht komen, maar ik zou dit wel graag weten.

Schwartz heeft het reeds aangehaald: "Corrioliskracht"

Als inleiding kan je misschien de Nederlandstalige wikipediapagina hiervan lezen. Wanneer je berekeningen wil gaan maken moet je wel extra bronnen gaan raadplegen omdat wikipedia niet zo ver gaat (de Engelstalige is iets uitgebreider).

bedankt voor de uitleg, nu ik het hier zo lees heb ik er blijkbaar niet genoeg over nagedacht.

Nee ik weet niet waarom we niet exact op dezelfde plaats terecht komen, maar ik zou dit wel graag weten.

je denkwijze is niet correct. We roteren gewoon mee zoals je zegt, we hebben dus diezelfde snelheid. Als we tijdens onze verticale sprong al in horizontale richting vertragen zouden we ergens door moeten worden afgeremd. Dat zou alleen maar kunnen door de lucht rondom ons. Echter, die lucht roteert vrolijk mee, al helemaal bij wat jij windstilte noemt.

Springer en lucht staan beide stil t.o.v. de aarde, dus staan ze ook stil t.o.v. elkaar. De springer heeft dan ook, horizontaal gezien, geen enkele snelheid t.o.v. de lucht, ondervindt dus ook geen luchtwrijving en wordt dus ook niet afgeremd.

Je zegt overigens:

Als we nu gewoon verticaal omhoog springen landen we toch vrijwel op dezelfde plaats

Weet je ook waarom dat "vrijwel" inderdaad correct is? Met andere woorden, dat je dus inderdaad niet op dezelfde plaats terechtkomt? Gesteld dat je inderdaad exact verticaal springt overigens, een "ideale" sprong zonder praktische afwijkingen dus?

Wel eens van de corolius kracht gehoord?

Ik was overlaatst hierover aant het nadenken.

Als we nu gewoon verticaal omhoog springen landen we toch vrijwel op dezelfde plaats (ondanks dat de aarde met ongeveer een halve meter per seconde roteert), wij zouden dus eigelijk een halve meter verder moeten neerkomen.

Is het correct als ik zeg dat dit komt omdat vlak voor we ons afzetten t.o.v. de aarde wij ook rondbewegen tegen die snelheid en dat het dan gewoon het principe van traagheid is dat ervoor zorgt dat we eigelijk meeroteren met de aarde? Dat we met andere woorden dus gewoon niet lang genoeg in de lucht hangen om ook daadwerkelijk te vertragen en dus de aarde onder ons door zouden laten schieten.

Als we nu de volgende proef zouden doen:

Als nu een helikopter bij totale windstilte zou vertrekken en enkel ter plaatse in de lucht zou blijven hangen (enkel een kracht loodrecht t.o.v. het aardoppervlak dus), als dit lang genoeg zou zijn zou deze helikopter dan niet tot "rust" komen, niet meer voortroteren met de aarde en dus ergens anders landen zonder een kracht evenwijdig t.o.v. het aardoppervlak uitgevoerd te hebben?

Is mijn denkwijze correct hier?