Idem hier, ik denk zo vaak zo ontzettend moeilijk. Dan zie ik het antwoord en dan krijg ik echt het "O jaaa!" effect. Bijv bij labrekenen, ik denk veel te moeilijk na en snap het pas als ik echt weet welke logische redeneringen e.d erachter zitten, anders ga ik veel te moeilijk nadenken. Alleen ik raak de kluts weer kwijt bij de stappenplannen die worden uitgelegt om die logische redeneringen erachter uit te leggen, *zucht* ach ik denk dat anaylitisch/wiskundig denken mij gewoon niet ligt.

Ik heb het soms ook, maar dan juist met hele normale dagelijkse dingen. Mn moeder zei dan ook met grote regelmaat: "Hoe kan je nou zo slim zijn, en toch zo dom doen?" Soort gebrek aan boerenverstand met sommige dingen, je gaat te snel de diepte in... Ach, je leert er vanzelf van, heb het al steeds minder, denk ik.

(ps: Zo slim ben ik trouwens echt niet hoor, maarja, moeders, je kent dat wel..)

Waarom is er een probleem?

Als je makkelijk moeilijk vind en moeilijk makkelijk, vraag je toch gewoon om extra moeilijke opgaves?

Een simpel antwoord hierop :

Creativiteit , da's de oorzaak van jouw probleem.

Wat ben je van beroep of welk beroep wil je graag uitoefenen of in welk werk/hobby/sport heb je enig talent ontwikkeld?

Als ik die stellingen zo doorlees heb ik daar ook geen antwoord op. Daar valt maar een ding van te zeggen: zoek de grote lijn.

voor een voorwerp om in een bepaalde richting te versnellen moet er in die richting een (netto)kracht op werken.

Bedenk eens een logische nettokracht in de valrichting van een vallend voorwerp.

Die eenmaal gevonden ga je misschien iets verder denken. Maar het antwoord om de vraag:

op een dag vroeg ik me af waarom een voorwerp ging versnellen

heb ik. Opgelost. De grote lijnen zijn bijna zonder uitzondering simpel.

Nou zie ik dat voorwerp niet precies zo doen als de theorie voorspelt, en zou ik eens kunnen nadenken over details die roet in het eten zouden kunnen gooien. Maar dat doen we dus naderhand pas, en alleen als dat nodig is.

Een voorbeeld op een dag vroeg ik me af waarom een voorwerp ging versnellen. Dus na een tijdje had ik het een voorwerp valt en hoe meer het naar beneden gaat hoe meer last het heeft van luchtdruk en daarom ging het versnellen. Dan maakte ik me de bedenken dat het ook zou kunne door de relativiteits theorie hoe sneller iets gaat hoe grotere kromming dus hoe zwaarder het wordt en zo valt het natuurlijk sneller. Ik stelde deze vraag op een dag aan een leeftijds genoot van me en tot op de dag van vandaag heeft die nog geen antwoord. ( HET IS 2 JAAR GELEDEN DAT IK HEM DEZE VRAAG HEB GESTELDT)

gewoonlijk wordt er in een bewijs of stelling al zo duidelijk en beknopt mogelijk weergegeven wat men wil definieren. Daarom is het moeilijker om het nòg eenvoudiger te maken of hetzelfde te bekomen. Als je iets wil oplossen verzamel je zoveel mogelijk kennis die je hebt en probeer je een antwoord te construeren met de werktuigen die je hebt. Als er dan een aantal werktuigen ontbreken moet je al creatief worden en omwegen beginnen maken.

Daarentegen heb ik het over het algemaan veel makkelijker wanneer het probleem niet echt voor de hand ligt.

Het komt volgens mij door het geen je hersens heeft opgeslagen, als een probleem zich voor doet, dan zoekt de hersens naar aanverwanten gebeurtenissen om hierin de oplossing te vinden. Als een probleem niet veel aanverwante gebeurtenissen heeft in de opslag van de hersens, zal de eenvoudige oplossing niet meteen gevonden worden.

Bovenstaande is volgens mij de reden dat de simpele oplossing niet meteen gevonden wordt, de hersens zoekt lang in de aanverwante momenten/gebeurtenissen om een oplossing te vinden die te maken hebben met het probleem. Als dat voltooid is komt er pas een inval/helder moment waardoor je wel de oplossing ziet. Dat heldere moment komt voort uit al de door gespitte momenten in de hersens, waardoor schakelingen ontstaan met oude gegevens en het probleem wat zich voor doet……een Eureka moment….roept dan een uitvinder.

Gr. Sign

Wiskunde het perfecte voorbeeld als ik een bv een stelling moet bewijzen gebruik ik altijd het moeilijkere dan het eigenlijk is.

Waarschijnlijk weinig anders dan een gebrek aan ervaring, waardoor je vaak eerst in details duikt die je meent te kennen ipv eerst eens rustig achteroverleunend de grote lijn te zoeken.

Ja, maar gebrek aan ervaring heeft iedereen als hij/zij ergens aan begint. Toch heeft niet iedereen hier last van. Het onderscheidend criterium is dus wrsch. onzekerheid, een vorm van faalangst o.i.d.

volgens mijn BINAS wél, als we er tenminste die eenheid km/s achter denken.

Ja, natuurlijk Maar zijn nick is geen snelheid ergo geen lichtsnelheid.

ik kan je gerust stellen ik heb het ook hoor. Vooral met wiskunde. Ik denk dat dat komt omdat je eerst een aantal sommen hebt waarbij je goed moet nadenken en daarna krijg je meestal nog een simpele opgave (of een mix van simpel en moeilijk) en dan ga je vanzelf nog lastig denken.

Ik heb een zeer vaak voorkomend probleem en dat is dat ik simpele oplossingen niet zie . Ik zoek altijd onbewust de moeilijkste oplossing voor een makkelijk probleem . Weet iemand hoe dit komt ?

Waarschijnlijk weinig anders dan een gebrek aan ervaring, waardoor je vaak eerst in details duikt die je meent te kennen ipv eerst eens rustig achteroverleunend de grote lijn te zoeken. En dat gaat dus vanzelf over. Ten eerste omdat je in de loop van de jaren meer kennis krijgt, een groter "denkraam" (© Marten Toonder) , ten tweede omdat je er in de loop van de jaren achter komt dat in de meeste gevallen alleen de grote lijn óók volstaat, of anders minstens de ideale lijn is om, eenmaal vastgesteld, de details aan vast te gaan plakken. Ipv andersom.

Dat is niet de snelheid van licht hoor. (Er staat niet eens een eenheid erachter)

volgens mijn BINAS wél, als we er tenminste die eenheid km/s achter denken.