Oja, nou zie ik het, maar ik noem SiO2 dat behandelt is in een plasma niet per definitie schoon. Afhankelijk aan wat voor plasma is gebruikt kan het oppervlak behandelt zijn en er dus veel losse verbindingen zijn. Dat zou ik liever geactiveerd noemen.

Als je het in een goeie barrel-asher legt waarbij geen ionen op de wafer komen, dan zou het erg schoon worden. Maar als je juist wel ionen gebruikt, dan word het oppervlak geactiveerd.

Nee; Elmo schreef het goed. Als silica net behandeld is zitten er allemaal vrije O-atomen aan het oppervlak. Dan is het hydrofiel. Laat je het daarna een tijd staan, dan gaan die atomen met van alles en nog wat reageren, en wordt het oppervlak weer hydrofoob.

[quote]Schoon SiO2 is extreem hydrofiel. Dat kan je bijvoorbeeld verkrijgen door SiO2 >5 minuten een UV-Ozon of zuurstof-plasma behandeling te geven. Maar als je het dan uit de cleanroom haalt, dan zullen er relatief snel allerlei organische moluculen uit de lucht op neerslaan, waardoor het weer [s]hydrofoob[/s] hydrofiel wordt.[/quote]

Het word weer hydrofile bedoel je (toch?)

Maar waarom is het hydrofiel?

[quote]moleculen met veel C zijn steeds lipofiel (dus hydrofoob) en moleculen met veel O, S, N zijn altijd hydrofiel (dus lipofoob)[/quote]



Dat is tot op zeker hoogte waar, maar bij silica gaat deze vlieger niet op. Bij SiO[sub]2[/sub] is er een uitgestrekt driedimensionaal netwerk met afwisselend Si en O atomen. Aan de oppervlakte is deze structuur uiteraard niet volledig en kunnen er andere groepen of atomen aan bijvoorbeeld de O-atomen zitten. Als dat allemaal H-atomen zijn, bevat het oppervlak een grote hoeveelheid OH-groepen, en is hydrofiel. Men kan het opperlvak echter ook functionaliseren met CH[sub]3[/sub] groepen of lange alkylstaarten, waardoor het oppervlak hydrofoob wordt.

Schoon SiO2 is extreem hydrofiel. Dat kan je bijvoorbeeld verkrijgen door SiO2 >5 minuten een UV-Ozon of zuurstof-plasma behandeling te geven. Maar als je het dan uit de cleanroom haalt, dan zullen er relatief snel allerlei organische moluculen uit de lucht op neerslaan, waardoor het weer hydrofoob wordt.

O ja, en qua weten/meten: leg er maar een waterdruppel op en kijk naar de contacthoek die deze met het oppervlak maakt. Dan weet je het meteen.

moleculen met veel C zijn steeds lipofiel (dus hydrofoob) en moleculen met veel O, S, N zijn altijd hydrofiel (dus lipofoob)

[quote]is SiO2 hydrofoob of hydrofiel[/quote]

Ik denk dat beiden mogelijk zijn:

[quote]en hoe kun je dat weten (behalve meten).[/quote]

Zoeken op Google.

Serieus: Ik zou het niet weten.

Een klein vraagje,

is SiO2 hydrofoob of hydrofiel, en hoe kun je dat weten (behalve meten).