De mens heeft zich in het verleden wel degelijk moeten aanpassen aan omstandigheden waar hij zelf geen vat op had (ijstijden, ...).

en het bestaan van God wordt vergeten. De mens is duidelijk top of the foodchaine

Destructieve kritiek... Ik vraag me af of zo'n kritiek onze flexibiliteit beinvloed. Dat moet haast wel. Ik begrijp alleen niet hoe dat kan leiden tot slachtoffergedrag. Immers de persoonlijke, afwijzende houding van mensen verondersteld juist een bepaalde zelfstandigheid.

Juist zelfstandigheid maakt mensen denk ik minder buigzaam.

Het ljkt nu net alsfo je bedoelt dat de verzorgingsstaat geen investering in de toekomst is? Bovendien is studiefinanciering wel degelijk afkomstig van de verzorgingsstaat. Studiefinanciering was er om voor iedereen gelijke kansen te geven, hoewel de beperkingen die er tegenwoordig op gelegd worden sommigen het tegenovergestelde bieden.

theoriegeladen schreef:Ik heb het hier over mensen die niet zo makkelijk reageren op veranderingen. Dat ik die mensen'ziek' noem, noem ik eerder sarcasme en scepsis. Dat deze mensen hun gelijke kansen niet kunnen benutten, betekent niet dat ze een slachtofferrol spelen en ziek zijn.

De huidige samenleving is zeer complex geworden tegenwoordig. Misschien is het idd juist je af te vragen of dit vooruitgang is, maar daarbij moet iedereen zich ook afvragen of het nodig is de lat voor iedereen zo hoog te leggen, dat jij alleen maar gelijke kansen heeft, ipv gelijke mogelijkheden.

theoriegeladen schreef:Denk bv eens aan toen wij op de maan landden. Er zijn nog steeds veel mensen van die generatie die dat niet geloven. Daarvoor zijn allerlei complottheorien bedacht omdat wantrouwen aan te wakkeren. Het is die mensen niet kwalijk te nemen dat de houding die hun in de westerse maatschappij overeind houdt, als nadeel heeft te wantrouwig te worden naar bepaalde informatie. Ik hoop bloot te kunnen leggen hoe dat proces gaat. Of er daarna praktische oplossingen zijn te bieden zoals mark probeert weet ik niet, maar een dergelijke oplossing moet zeker verder gaan dan een aow of studiefinanciering.

Het is de vraag of onderwijs of de staat tot taak heeft de mensen naast hun dagelijkse onderhoud ook te voorzien in een kritische houding.

Als je er als staat voor zorgt dat je studie financiert, investeer je in de toekomst van de economie van die staat. Aow is voor mij van een andere soort, dat komt voor mij meer overeen met de term verzorgingsstaat.

Tsja, 'ziek' kan vele betekenissen hebben. In dit geval 'afwijkend' in psychische weer- of wendbaarheid.

"if you don't know the rules, you can't play the game'. Als je als afwijkende niet wilt voldoen of mee wilt bewegen met de gangbare overtuigingen en regels, kun je ervoor kiezen om een andere omgeving te zoeken, of om de gangbare overtuigingen en regels te veranderen. (zie ook integratievraagstuk met woorden als tolerantie en assimilatie).

Als dat laatste niet lukt, kun je ervoor kiezen om jezelf tot slachtoffer te maken en dan word je ziek. Als je dat niet wilt, kun je ervoor kiezen om aan te passen. Zie ook de civilisatietheorie van Elias, en secundaire deviantie:

Maar toch is er ook nu veel dat ik opeens niet meer normaal vind. Ik vind het normaal dat er studiefinanciering is, dat iedereen een aow krijgt, zeg maar de verzorgingsstaat. Maar als je er bij stil staat is het niet normaal. Niet vanuit een menselijk standpunt en niet vanuit een historisch standpunt.

theoriegeladen schreef:Hoe hebben al die mensen die van dit soort uitspraken maken ooit de overstap kunnen maken naar het moderne denken?

...

Het referentiekader blijkt iets zeer flexibels en modaal te zijn en als je gezond bent, kan je dat aanpassen. Maar als je een beperkte mogelijkheid tot werkelijkheidservaring en dus in een andere modus operandi hebt, ben je opeens ziek. Terwijl als de wereld zelf niet veranderd was, er niets aan de hand was geweest.

Het is maar wat je onder vooruitgang verstaat.

Ik denk ook dat het vrijwel altijd zo is dat de mens de huidige stand van zaken (wereldbeeld) als normaal beschouwt

vraag van Mark-H aan prof wetenschapsleer schreef:Mijn vraag:

Als ik zo eens de tijdlijn bekijk van de filosofen, valt het me op dat er een enorme periode is waarin vrijwel geen filosofen genoemd worden.

Vlak voor het jaar nul (na de Griekse filosofen Pythagoras, Protagoras, Socrates, Plato, Aristoteles, Euclides en Archimedes)

zie ik Cicero (Met natuurlijk Caesar, Cleopatra, Marcus Antonius, Nero en de berechting van Paulus),

dan pas in de 13e eeuw Thomas van Acquino, dan in de 16e eeuw Erasmus en Luther,

en daarna lijkt het 'nieuwe filosoferen' pas te starten na de 80-jarige oorlog met Descartes, Spinoza en Leibniz en met Galilei, Pascal en Newton.

Ik zie ook dat de wetenschappelijke revolutie (waarin klassiek-religieuze ideeën plaatsmaakten voor modern-wetenschappelijke ideeën) plaatsvindt rond 1543 (met o.a. Copernicus).

En natuurlijk zijn er nogal wat minder vreedzame periodes geweest met o.a. Alexander de groet (323 vC), Atilla (5e eeuw) en Khan (13e eeuw).

Nu zie ik dat de meeste Griekse filosofen in het Grieks en Arabisch schreven, en dat er pas rond 1200 vertalingen in het latijn zijn gemaakt.

En dat natuurlijk nog later pas de boekdrukkunst z'n intrede maakte.

--> Is de filosofische stilte louter toe te schrijven aan de wetenschappelijke revolutie? (Dat we nu dus in een nieuw paradigma leven waarin weinig aandacht wordt besteed aan werken van (religieuze) filosofen van de periode tussen de Grieken en de wetenschappelijke revolutie?)

Of zijn er andere redenen of is zelfs mijn aanname onjuist en is er wel degelijk veel gefilosofeerd en gepubliceerd in de genoemde periode?

--> Rond 400 vC zie ik ook Boeddha; waarom is er geen aandacht voor filosofieen uit die hoek? (Zie de Mind&Life institute met o.a. Daniel Goleman en Dalai Lama). Vanuit Egypte, de Arabische hoek zie ik ook niets... Wat is daar de reden voor? (Er staat me iets bij dat dat allemaal verloren is gegaan, maar hoe zat dat nu ook alweer...).

Alvast hartelijk dank voor uw antwoord.

Het antwoord van mijn prof wetenschapsleer schreef:Er is volgens mij geen enkele periode in de Westerse geschiedenis, beginnend vanaf de Griekse oudheid, waarin niet is gefilosofeerd. Ik geloof dan ook niet dat er ooit sprake is geweest van een stilte. Een andere vraag is, of er in de periodes die u karakteriseert als ‘stille periodes’ filosofen zijn geweest voor wie nu veel belangstelling bestaat. Maar in zijn algemeenheid is het kenmerkend voor de filosofie, dat haar overheersende vraagstelling in een bepaalde periode mede wordt bepaald door de context van de tijd. In de Middeleeuwen richtten de grote filosofen zich op vragen over de relatie tussen godsdienst en filosofie; in de vroegmoderne tijd lieten zij zich inspireren door de wetenschappelijke revolutie; en in de negentiende eeuw door de opkomst van de geschiedschrijving als academische discipline (tot dan veeleer een tak van de literatuur). Ook dat er nu weinig belangstelling is voor filosofen uit vroeger tijden met een religieuze belangstelling lijkt me niet juist: het werk van Augustinus bv. wordt volop bestudeerd, en verschijnt in nieuwe vertalingen.

De reden voor de afwezigheid van Boeddha, van Egyptische, Indische, Arabische of Chinese filosofen in deze cursus is eenvoudig, dat de moderne wetenschap een Westers verschijnsel is; wetenschapsleer wordt opgevat als een (breed opgevatte) reflectie op dat verschijnsel; die reflectie wordt buiten de Westerse wereld nauwelijks aangetroffen, en als dat al het geval is dan alleen in (zeer) recente tijden. Plato en Aristoteles komen ter sprake, voor zover latere Westerse filosofen hun werk als inspiratie gebruiken bij hun reflectie op het verschijnsel wetenschap.