Men betaalt trouw een belasting waarvoor in veel gevallen de rechtsgrond zeer dubieus is,

Ik vermoed dat men vooral belasting betaald om te voorkomen dat enige tijd later een deurwaarder op de stoep staat die, al dan niet hardhandig, eigendommen in beslag komt nemen. Heeft iets weg van waarom ondernemers hier en daar de locale mafia 'beschermgeld' betalen terwijl die bescherming nogal tegenvalt.

Een grote misvatting is het idee van veel ICT-ers en jeugdige werknemers dat zij naar hun idee functioneren als een soort vrije ondernemer op de arbeidsmarkt en geen behoefte hebben aan collectieve regelingen.

De behoefte aan inkomenszekerheid zullen de meeste ict'ers in loondienst wel hebben, anders werkten ze inmiddels wel freelance of helemaal als zelfstandige. Het probleem met een collectieve regeling is dat die voor iedereen hetzelfde regelt, terwijl de wensen nogal per persoon verschillen.

De een wil meer verlofdagen, de ander met 60 stoppen met werken ipv met 65/70, de derde 100% uitkering bij arbeidsongeschiktheid ipv de gangbare 70%, en de vierde wellicht ieder 7e jaar sabbatical. Allemaal is uiteraard niet haalbaar tenzij men een fors lager loont accepteert, en een collectief gaat van alles een beetje regelen maar niets helemaal.

Wat dat betreft denk ik dat veel werknemers, heel terecht, dit zelf gaan regelen door onderhandeling men hun werkgever en/of via producten van verzekeraars en banken.

Collectieven leveren vaak idiote oplossingen op, zo geloof ik dat ik verzekerd ben voor de kosten van mijn bevalling... ik zie het niet gebeuren

Of de bonden hun langste tijd gehad hebben valt nog te bezien. De bonden stammen nog wel heel erg uit de tijd van de verzuiling en passen zich maar moeizaam aan, aan wat tegenwoordig de "civil society" wordt genoemd. Men kent geen levenslange verbondenheid meer met een zuil en een daaraan gekoppelde ideologie of levensovertuiging. Men ontleent tegenwoordig zijn identiteit aan het (tijdelijke) lidmaatschap van een organisatie (Greenpeace, Artsen zonder Grenzen) en daarbij geldt een loyaliteit die vaak niet eens zo heel lang duurt.

Ook de hooggeroemde solidariteit onder arbeiders is niet meer van deze tijd.

Dat neemt niet weg dat er op collectiviteit toch een zeer dringend beroep wordt gedaan. Men betaalt trouw een belasting waarvoor in veel gevallen de rechtsgrond zeer dubieus is, wij mogen ons gelukkig prijzen met een weliswaar duur maar sluitend stelsel voor de ziektekosten en de AOW(een verzekering) en de Bijstand (collectieve voorziening) zijn in feite vrij onomstreden. de pensioenfondsen verheugen zich in een grote belangstelling en deelname.

De interdependentie tussen individuen wordt toch vrij algemeen gevoeld maar staat wel onder druk. Abraham de Swaan is er in ieder geval nog vrij optimistisch over ("Zorg en de Staat").

Een grote misvatting is het idee van veel ICT-ers en jeugdige werknemers dat zij naar hun idee functioneren als een soort vrije ondernemer op de arbeidsmarkt en geen behoefte hebben aan collectieve regelingen. "Poverty is only one paycheck away." Die harde les zal menigeen,die denkt het helemaal op eigen houtje tot aan het einde van zijn arbeidzame leven te zullen rooien, nog wel leren.

De organisatiegraad onder ICT-ers is nu laag maar zeker wanneer de concurrentie uit de lage lonenlanden nog meer gaat toenemen dan zal de eerste reactie zijn om, net als vroeger, te komen tot organisatie om de groepsbelangen te behartigen.

Overigens, het klassieke liberalisme is net zo dood als het even mislukte socialisme waarvoor de USSR ooit model stond. Het failliet van het Amerikaanse experiment is in feite al lang uitgesproken maar misschien nog niet overal in volle omvang doorgedrongen.

Met de acties van de politie is weinig mis. Ze zijn simpelweg een illustratie van het feit dat de maatschappij nog werkt. (Met de invulling van de politietaak des te meer, maar dat is een ander onderwerp)

Het scheelt ook heel erg per sector, ik heb wel de indruk dat de bonden hun langste tijd gehad hebben.

Feitelijk komt het voort uit een tijd van vrij bruuske exploitatie van werknemers door de bedrijven, maar die situatie is inmiddels bij wet niet meer mogelijk. Destijds was het bijvoorbeeld veel lastiger om te wisselen van werkgever, zeker als je dan ook nog in een huis woonde dat eigendom van de baas was en zelf geen enkele mogelijkheid tot kapitaalopbouw etc. had... duidelijk een voorloorlogs verhaal.

De macht van vakbonden zie je in sommige tradionele sectoren nog wel heel sterk (metaal etc), maar in de nieuwere nauwelijks meer (welke ict'er is er nou lid van een vakbond). Op zich vind ik dat wel een goede ontwikkeling, er ontstaat waarschijnlijk een situatie waarin vakbonden straks slechts een minderheid van werknemers vertegenwoordigen, en daarmee vervalt een beetje het recht zich met wetgeving (cao's etc) te mogen bemoeien.

BenM:

Ik ben het eens met je en denk ook zo;als je ergens een baan aanneemt ben je op de hoogte met de arbeidsvoorwaarden en vrij om die baan te nemen.

Je bent dan ook op de hoogte hoe de overheid zijn regels maakt en loonsverhogingen berekent.

Het probleem met bonden is,dat het instituten zijn,welke zijn ontstaan in slechte arbeidssituaties in vroeger jaren en zich hebben ontwikkeld tot instellingen met eigen werknemers.Ze kunnen zich alleen handhaven door leden te hebben en zullen dus vanuit hun instituut allerhande stampei maken en gelegenheid ertoe zoeken.

Een verder probleem is,dat div.vakbondsfiguren de kans hebben gezien om zich een plaats te verwerven,ofwel in het parlement dan wel het kabinet.Er zijn bij die figuren diverse belangen aanwezig,welke bij elke stemming of keuze maken wordt afgewogen,ook dus het eigen belang.

Zie onze grote vm.bondsman Kok;stond op de barricaden mee te schreeuwen met zijn vakbondsleden,werd vervolgens in het kabinet Min.van Fin. en later M.P.,hierna commissaris bij Shell(?) .Hij praat en reageert nu heel anders.

Het parlement is geen zuivere volksvertegenwoordiging meer al lijkt dat met verkiezingen wel zo,doch er worden andere belangen meegeloodsd in het parlement,waardoor een minister is gedwongen,al dan niet gewettigd,om met bonden te gaan onderhandelen.En al deze bonden zijn ookal geen 100% vertegenwoordiging van een bepaalde vakgroep.

Dat is toch prima dan... waar ik me aan stoor zijn mensen die zo'n baan dan wel aannemen en vervolgens stampij maken omdat het te weinig betaald.

Er zijn vast allerlei baantjes die erg leuk zijn (hangmat-tester?), maar waar gewoon niet veel mee te verdienen is. De afweging tussen leuk genoeg en lucratief genoeg kan ieder voor zich maken.

Overigens, zo slecht is het helemaal niet vergeleken met pakweg de brandweer of het onderwijs..

Ja, als je gaat vergelijken vind je altijd wel een maatstaf. Die salarissen zijn ook niet bij machte om mijn begeerte op te wekken. Ze zijn gewoon te laag om een gezin draaiende te houden.

Jaren geleden is mij ook eens gevraagd of ik leraar wilde worden op een technische opleiding. Leek me qua werk wel aantrekkelijk, maar toen ik het salaris zag heb ik vriendelijk bedankt. In de baan die ik toen had verdiende ik bijna 2 keer zo veel. Zo heftig was mijn roeping nou ook weer niet dat ik dat wilde opgeven.

Maar in het geval van de politie vind ik dat niet terecht. Ik heb de salarisbedragen wel eens gelezen, maar voor zo'n beloning zou ik niet eens de moeite nemen om te solliciteren. Dus ik vind de salariseisen van de politiebonden volkomen terecht, de beloning is volstrekt onder de maat

Ik zou er ook niet gaan solliciteren, maar dat is ook niet het punt. Mensen die dat wel doen (zouden moeten) weten welk salaris hoort bij de baan die ze ambieren. Vervolgens nemen ze die baan aan tegen dat salaris, om vervolgens te klagen en zelfs te staken omdat het toch te weinig is.

Overigens, zo slecht is het helemaal niet vergeleken met pakweg de brandweer of het onderwijs..

http://www.dag.nl/Nieuws/Artikelpagina-Nie...erdient-dat.htm (minimumloon op die pagina klopt niet, moet een kleine 1500 zijn).

Misschien wel een heel wild voorstel, maar als je baan je niet aan staat dan zoek je toch een andere?

Dat vind ik wel een beetje kort door de bocht. Ik heb dat bij ons op het werk ook wel eens gezegd tegen mensen die klaagden over de salariëring. Maar daar was het terecht, aangezien bij ons bedrijf de salarissen tamelijk riant zijn in verhouding tot de prestatie die gevraagd wordt.

Maar in het geval van de politie vind ik dat niet terecht. Ik heb de salarisbedragen wel eens gelezen, maar voor zo'n beloning zou ik niet eens de moeite nemen om te solliciteren. Dus ik vind de salariseisen van de politiebonden volkomen terecht, de beloning is volstrekt onder de maat.

Aan de andere kant vind ik dat het politieapparaat als geheel bijzonder slecht presteert. Een aansprekend voorbeeld vind ik het gedrag van fietsers op de weg. Uitgaande van wat ik zie, en dat extrapolerend naar tijd en plaats is mijn schatting dat er dagelijks alleen al door fietsers evenveel overtredingen begaan worden als er inwoners zijn. Dat zijn overtredingen waar niet eens diepgaand recherchewerk voor nodig is. De politie hoeft alleen maar langs de kant van de weg te gaan staan en de overtreders rijden ze letterlijk in de armen.

Tja, als liberaal heb ik daar eerlijkgezegd helemaal niets mee, eeuwig gezeur over slechte betaling en/of vervelend werk in allerlei sectoren. Misschien wel een heel wild voorstel, maar als je baan je niet aan staat dan zoek je toch een andere?

Ik vergelijk het wel eens met de wetgeving tegen kartelvorming en prijsafspraken. Als alle bierfabrikanten om de tafel gaan zitten en besluiten allemaal hun bier tegen eenzelfde prijs te verkopen en die vervolgens ook zo nu en dan allemaal tegelijk met een dubbeltje verhogen, dan is het land te klein. De EU gaat overheen als een spooktrein, miljardenboetes volgen, ga zo maar door.

Maar als alle werknemers in een sector besluiten allemaal dezelfde prijs voor hun arbeid te vragen (cao loon) en daarnaast periodiek een verhoging doorvoeren (al dan niet met staking), dan is dat blijkbaar een goed recht. Krom?

Het is een goed (en zwaarbevochten) recht van een werknemer om betere arbeidsvoorwaarden af te dwingen door middel van staking en het voeren van actie. Of een actie of staking is toegestaan wordt bovendien getoetst door de rechter.

Zeker wanneer als werkgever een buitengewoon onbetrouwbare overheid optreedt, is het een wonder dat er niet veel meer getsaakt wordt. Het is een onweerlegbaar gegeven dat als er bezuinigd moet worden het overheidspersoneel als eerste moet inleveren en in tijden dat het beter gaat het overheidspersoneel daar als laatste iets van merkt.

Het personeelsbeleid van de overheid is in heel veel opzichten om te huilen, niet alleen wat betreft de arbeidsvoorwaarden en salariëring.

Tja, dan gaan ze gewoon op een rijtje staan over de A2 heen of iets dergelijks - zodra het een beetje mooi weer is kun je er donder op zeggen dat zoiets gebeurd.

Het zal voor de politie nog knap lastig worden om de gedachte acties uit te voeren. De minister heeft namelijk (m.i. terecht) verordonneerd dat bij die acties geen overheidseigendommen, lees: dienstauto's, gebruikt mogen worden.

Dan hebben ze dus een probleem, want in hun prive voertuigen mogen ze die acties ook niet uitvoeren. Vandaar dat de verkeersvertragende acties vandaag niet doorgaan, ze zijn nog aan het broeden op een andere aanpak.

Stel dat men bij zo'n vertragingsactie gaat inhalen om op tijd op zijn werk te komen of om wat voor reden dan ook;de politie is dan in staat om je een fikse bekeuring uit te delen.En dat lijkt me niet overeenkomstig allerhande wetten van verkeershandhaving en ordehandhaving,waarvoor die figuren werden aangenomen.

Vooral met politie is dat een probleem, die kunnen doen en laten wat ze willen bij dit soort acties aangezien er geen andere organisatie is die ze in bedwang houdt (althans, ik denk niet dat de overheid het leger daarvoor zal inzetten al kan dat formeel vast wel). Wat wellicht zou kunnen is documenteren wat er gebeurd en daarna iedereen die over de schreef is gegaan ontslag aanzeggen.

Extra lastig is het dat de economische schade van dit soort acties ook al niet te verhalen is. Het zou misschien wel kunnen de politieorganisatie of de staat daarvoor te laten opdraaien, maar dat komt dan linea recta uit belastinggeld.

Hedenmorgen in de krant en gisteren reeds op TV:

De politie gaat acties uitvoeren op verkeerswegen en andere verkeersobjecten vanwege loon-en pensioeneisen van 3-5% als ik me niet vergis.

Dit vind ik de spuigaten uitkomen,verkeer in "blokken" verdelen om het te vertragen en meer van die kunsten.

Stel dat men bij zo'n vertragingsactie gaat inhalen om op tijd op zijn werk te komen of om wat voor reden dan ook;de politie is dan in staat om je een fikse bekeuring uit te delen.En dat lijkt me niet overeenkomstig allerhande wetten van verkeershandhaving en ordehandhaving,waarvoor die figuren werden aangenomen.

Het is een vorm van chantage en misbruik maken van macht;de brandweer doet dit ook wel met gebruikmaking van materieel van de Nederlandse staat (waarvoor deze staat de burger behoorlijk laat betalen),hetgeen de politie nu ook doet.

De macht van de bonden begrijp ik ergens niet,we kiezen "met zun allun" een volksvertegenwoordiging en gaan vervolgens bij dit soort acties in conclaaf met de vertegenwoordiging van een beperkt aantal leden van een beroepsgroep,die niet voor 100% is vertegenwoordigd en bovendien zelf zijn vertegenwoordigers heeft gekozen in het parlement.

En die bondsleden kunnen het sociale en economische leven van de gewone burger in problemen brengen en lichtelijk door de overheid gedoogde sabotages/dwarsliggerij uitvoeren.

Op zun Engels: There is something rotten in our society!