door Hildebrand » wo 16 jul 2008, 21:09
Wat wij zeggen is dat de "ik" net als elk ander gevoel door de chemie ontstaat. Dat ís geen illusie. Jij voelt je "ik", dus bestaat dat gevoel. De mens wordt niet door zijn chemie voor de gek gehouden, dat zou klinken alsof de chemie los staat van de mens. Maar dat is niet het geval.
Kennelijk ben je nog niet helemaal op de hoogte van de extreme gedachtegang aangaande vrije wil en het 'ik' die tegenwoordig geponeerd wordt. Hieronder een artikel uit de NRC van 7 april 2006:
Illusie van vrije wil ontstaat uit magie
Cognitief psycholoog Dan Wegner laat zijn proefpersonen denken dat zij handelingen controleren die ze niet zelf uitvoeren. De onderzoeker, die te werk gaat als een illusionist, concludeert dat de vrije wil een illusie is.
Door Niki Korteweg
ROTTERDAM, 4 JULI. Wie leest op dit moment deze zin? U natuurlijk! Maar zo vanzelfsprekend is dat besef niet, vertelde de Amerikaanse cognitief psycholoog Dan Wegner afgelopen vrijdag in zijn F.C. Donderslezing aan de Radboud Universiteit in Nijmegen. En het idee dat u zelf uit vrije wil deze krant heeft opengeslagen is ook maar een illusie. Wegner heeft in zijn lab aan de Harvard Universiteit overvloedige aanwijzingen verzameld tegen het gangbare idee dat wat wij denken en willen ons handelen bepaalt.
Zijn stelling is dat mensen slechts menen dat hun gedachte een actie veroorzaakt, en dat ze zo een ervaring krijgen van vrije wil. Maar dat is geen vrije wil. De hoogleraar mengde zich vier jaar geleden met zijn boek The illusion of conscious will in het eeuwenoude debat over vrije wil. We vinden het heel vanzelfsprekend te weten dat wij degenen zijn die onze handelingen uitvoeren, zegt Wegner in een interview naar aanleiding van zijn lezing. Maar er zijn veel situaties waarin het auteurschap, zoals dat heet, helemaal niet zo duidelijk is. Schizofrenen bijvoorbeeld horen vaak stemmen. Die komen voort uit hun eigen gedachten, dat is te zien op hersenscans, maar ze schrijven die stemmen toe aan een ander.
Ook voor normale mensen is het auteurschap niet altijd even duidelijk. Mensen ervaren tijdens of na een hypnose vaak dat hun handelingen niet door henzelf gestuurd worden. En therapeuten die communicatief beperkte kinderen, zoals autisten, helpen met typen door hun typende hand vast te houden, zijn er van overtuigd dat zij die hand alleen ondersteunen, niet sturen. In de jaren zeventig dacht men zo die kinderen te helpen zich te uiten. Maar wanneer het kind en de therapeut via koptelefoons verschillende vragen kregen voorgelegd, waren de getypte zinnen de antwoorden op de vragen aan de therapeut , aldus Wegner.
Constant vraagt ons brein zich af: Wie heeft dat gedaan?, ook voor de eigen handelingen. Om die vraag te beantwoorden kijkt het brein volgens Wegner naar de samenhang tussen een gedachte en de daaropvolgende gebeurtenis. Drie zaken zijn daarbij belangrijk: de timing, de exclusiviteit en de relevantie van de gedachte ten opzichte van een gebeurtenis. Door in zijn lab te morrelen aan die drie aspecten, kan Wegner zijn proefpersonen zo beïnvloeden dat zij geloven dat zij de auteur zijn van handelingen die zij niet hebben gedaan.
Wegner: In een van onze experimenten kijkt een proefpersoon naar zichzelf in de spiegel. Hij draagt een wijde cape met mouwen. In die mouwen steken niet zijn eigen armen, maar die van een onderzoeker achter hem. Die onderzoeker klapt in zijn handen, maakt vuisten en zwaait. Dat experiment zorgt weliswaar voor hilariteit bij de proefpersoon, maar het geeft hem niet het idee dat hij degene is die de armbewegingen controleert.
Anders is het wanneer die proefpersoon via een koptelefoon instructies hoort, zoals klap drie keer in je handen, of maak een vuist, die door de zichtbare armen worden opgevolgd. Dan bekruipt de proefpersoon na zon dertig opdrachtjes het gevoel dat híj die bewegingen maakt.
De timing van de opdrachtjes, de armen die exclusief van hem lijken te zijn, en de juiste samenhang tussen de opdrachten en de bewegingen zetten hem op het verkeerde been.
Een uitputtende reeks experimenten levert soortgelijke resultaten. Wegner maakt bij zijn onderzoek veel gebruik van alledaagse magie. Zo laat hij zijn proefpersonen kwaadaardige gedachten hebben over een slachtoffer vlak voordat ze naalden in een voodoopop steken. Hierdoor zijn ze, meer dan zonder kwaadaardige gedachten, geneigd te geloven dat zij de oorzaak zijn van de hoofdpijn die het slachtoffer daarna simuleert. De stelregel is: als je een intentie hebt voordat iets daadwerkelijk gebeurt, dan heb je de neiging te denken dat jij de auteur ervan bent, zegt Wegner. Want ook het ongekeerde gebeurt: als er geen intentie is, schrijven mensen vaak hun activiteiten aan iets of iemand anders toe. Mensen die geesten oproepen om zich kenbaar te maken, bijvoorbeeld door een tafel te bewegen, zijn het besef kwijtgeraakt dat zij het zelf zijn die de tafel laten schuiven. Maar met meetapparatuur tussen de handen en de tafel is aangetoond dat zij toch echt zelf die tafel in het rond duwen.
De vrije wil is dus een illusie, die in stand wordt gehouden door het auteurschap dat wij ervaren, concludeert Wegner. De onderzoeker staat niet alleen met zijn ideeën, maar stuit toch vaak op weerstand bij collegas die vinden dat er wel een zelf moet zijn dat de handelingen stuurt. Wegner vergelijkt hen met gelovigen, door hun religie blind voor de waarheid. Het is een krachtige illusie.
Wat kunnen we met deze wijsheid?
Vrije wil en auteurschap hangen nauw samen met morele en sociale vraagstukken. Het huidige rechtssysteem zoekt altijd een dader. Het is gebaseerd op het oude idee dat wij uit vrije wil dingen doen. Maar dat is misschien niet altijd zo, stelt Wegner. De ware reden waarom wij anderen verantwoordelijk stellen is om hun gedrag te veranderen. Hulp bieden daarbij is dan belangrijker dan de schuldige zoeken.
De patiënt denkt iets, verwacht iets. Hij voelt zich beter, dat betekent niet dat de patient ook beter ís.
Wat betreft de werking van het placebo verwijs ik je naar Wikipedia - placebo - middel. Tevens hieronder een artikel welke ook zijdelings ter sprake komt in het genoemde Wikipedialemma. Het betreft objectief vastgestelde gunstige resultaten van 'schijnoperaties' uitgevoerd op door artrose aangetaste knieën.
Common arthritic knee surgery no better than placebo: study
Last Updated: Thursday, July 11, 2002 | 10:56 AM ET
CBC News
Patients who have arthroscopic surgery for arthritis in their knees may feel better even though the surgery didn't help, a new study suggests.
A team of surgeons in Texas tested the procedure by performing the surgery on 180 patients with osteoarthritis in the knee. Two-thirds got two different types of the surgery.
But for a third, the surgeons faked it they went through the motions of giving a tranquilizer, making three incisions and pretending to do the surgery.
All participants in the study had to sign their chart to show they understood they might receive the placebo surgery, which would not help their arthritic knee.
Most arthroscopic surgery on the knee is done to repair injured ligaments and cartilage, which doctors say is useful. The experiment was designed to see whether the surgery helped reduce pain and increase mobility in patients with an arthritic knee.
The researchers found patients who underwent the placebo surgery were just as likely to report pain relief as those who received the real procedure. It seems for osteoarthritis patients, the relief is all in patients' heads.
"I don't believe that arthroscopic surgery for osteoarthritis of the knee is any more beneficial than a placebo effect, and I don't recommend it," said Dr. Bruce Moseley, an orthopedics professor at Baylor College in Houston and one of the study's co-authors.
Former skier Todd Brooker of Collingwood, Ont., has had 13 knee surgeries for injuries and arthritis that developed after a fall in January 1987 that ended his skiing career.
"My doctor would go in through the scope and he would basically vacuum stuff out of there and clean up that whole area," Brooker said. He said it's hard to accept that he feels better because of the placebo effect.
Orthopedic surgeon Dr. John Cameron of Toronto said the study provides the ammunition he needs to convince osteoarthritis patients that the procedure doesn't work. "If it's isn't doing them any good, we shouldn't be doing it," said Cameron. "That's the message of this paper."
One of the study's investigators, Dr. Nelda Wray of the Houston VA Medical Center and Baylor College, said the study makes doctors question whether money spent on the procedures could be put to better use. Provincial governments will now have to determine if the procedure is just an expensive placebo.
The study appears in Thursday's issue of The New England Journal of Medicine.
En dan nu weer terug naar het onderwerp van deze draad: Toeval en logica.
[quote]Wat wij zeggen is dat de "ik" net als elk ander gevoel door de chemie ontstaat. Dat ís geen illusie. Jij voelt je "ik", dus bestaat dat gevoel. De mens wordt niet door zijn chemie voor de gek gehouden, dat zou klinken alsof de chemie los staat van de mens. Maar dat is niet het geval.[/quote]
Kennelijk ben je nog niet helemaal op de hoogte van de extreme gedachtegang aangaande vrije wil en het 'ik' die tegenwoordig geponeerd wordt. Hieronder een artikel uit de NRC van 7 april 2006:
[i][u]Illusie van vrije wil ontstaat uit magie[/u]
Cognitief psycholoog Dan Wegner laat zijn proefpersonen denken dat zij handelingen controleren die ze niet zelf uitvoeren. De onderzoeker, die te werk gaat als een illusionist, concludeert dat de vrije wil een illusie is.
Door Niki Korteweg
ROTTERDAM, 4 JULI. Wie leest op dit moment deze zin? U natuurlijk! Maar zo vanzelfsprekend is dat besef niet, vertelde de Amerikaanse cognitief psycholoog Dan Wegner afgelopen vrijdag in zijn F.C. Donderslezing aan de Radboud Universiteit in Nijmegen. En het idee dat u zelf uit vrije wil deze krant heeft opengeslagen is ook maar een illusie. Wegner heeft in zijn lab aan de Harvard Universiteit overvloedige aanwijzingen verzameld tegen het gangbare idee dat wat wij denken en willen ons handelen bepaalt.
Zijn stelling is dat mensen slechts menen dat hun gedachte een actie veroorzaakt, en dat ze zo een ervaring krijgen van vrije wil. Maar dat is geen vrije wil. De hoogleraar mengde zich vier jaar geleden met zijn boek The illusion of conscious will in het eeuwenoude debat over vrije wil. We vinden het heel vanzelfsprekend te weten dat wij degenen zijn die onze handelingen uitvoeren, zegt Wegner in een interview naar aanleiding van zijn lezing. Maar er zijn veel situaties waarin het auteurschap, zoals dat heet, helemaal niet zo duidelijk is. Schizofrenen bijvoorbeeld horen vaak stemmen. Die komen voort uit hun eigen gedachten, dat is te zien op hersenscans, maar ze schrijven die stemmen toe aan een ander.
Ook voor normale mensen is het auteurschap niet altijd even duidelijk. Mensen ervaren tijdens of na een hypnose vaak dat hun handelingen niet door henzelf gestuurd worden. En therapeuten die communicatief beperkte kinderen, zoals autisten, helpen met typen door hun typende hand vast te houden, zijn er van overtuigd dat zij die hand alleen ondersteunen, niet sturen. In de jaren zeventig dacht men zo die kinderen te helpen zich te uiten. Maar wanneer het kind en de therapeut via koptelefoons verschillende vragen kregen voorgelegd, waren de getypte zinnen de antwoorden op de vragen aan de therapeut , aldus Wegner.
Constant vraagt ons brein zich af: Wie heeft dat gedaan?, ook voor de eigen handelingen. Om die vraag te beantwoorden kijkt het brein volgens Wegner naar de samenhang tussen een gedachte en de daaropvolgende gebeurtenis. Drie zaken zijn daarbij belangrijk: de timing, de exclusiviteit en de relevantie van de gedachte ten opzichte van een gebeurtenis. Door in zijn lab te morrelen aan die drie aspecten, kan Wegner zijn proefpersonen zo beïnvloeden dat zij geloven dat zij de auteur zijn van handelingen die zij niet hebben gedaan.
Wegner: In een van onze experimenten kijkt een proefpersoon naar zichzelf in de spiegel. Hij draagt een wijde cape met mouwen. In die mouwen steken niet zijn eigen armen, maar die van een onderzoeker achter hem. Die onderzoeker klapt in zijn handen, maakt vuisten en zwaait. Dat experiment zorgt weliswaar voor hilariteit bij de proefpersoon, maar het geeft hem niet het idee dat hij degene is die de armbewegingen controleert.
Anders is het wanneer die proefpersoon via een koptelefoon instructies hoort, zoals klap drie keer in je handen, of maak een vuist, die door de zichtbare armen worden opgevolgd. Dan bekruipt de proefpersoon na zon dertig opdrachtjes het gevoel dat híj die bewegingen maakt.
De timing van de opdrachtjes, de armen die exclusief van hem lijken te zijn, en de juiste samenhang tussen de opdrachten en de bewegingen zetten hem op het verkeerde been.
Een uitputtende reeks experimenten levert soortgelijke resultaten. Wegner maakt bij zijn onderzoek veel gebruik van alledaagse magie. Zo laat hij zijn proefpersonen kwaadaardige gedachten hebben over een slachtoffer vlak voordat ze naalden in een voodoopop steken. Hierdoor zijn ze, meer dan zonder kwaadaardige gedachten, geneigd te geloven dat zij de oorzaak zijn van de hoofdpijn die het slachtoffer daarna simuleert. De stelregel is: als je een intentie hebt voordat iets daadwerkelijk gebeurt, dan heb je de neiging te denken dat jij de auteur ervan bent, zegt Wegner. Want ook het ongekeerde gebeurt: als er geen intentie is, schrijven mensen vaak hun activiteiten aan iets of iemand anders toe. Mensen die geesten oproepen om zich kenbaar te maken, bijvoorbeeld door een tafel te bewegen, zijn het besef kwijtgeraakt dat zij het zelf zijn die de tafel laten schuiven. Maar met meetapparatuur tussen de handen en de tafel is aangetoond dat zij toch echt zelf die tafel in het rond duwen.
De vrije wil is dus een illusie, die in stand wordt gehouden door het auteurschap dat wij ervaren, concludeert Wegner. De onderzoeker staat niet alleen met zijn ideeën, maar stuit toch vaak op weerstand bij collegas die vinden dat er wel een zelf moet zijn dat de handelingen stuurt. Wegner vergelijkt hen met gelovigen, door hun religie blind voor de waarheid. Het is een krachtige illusie.
Wat kunnen we met deze wijsheid?
Vrije wil en auteurschap hangen nauw samen met morele en sociale vraagstukken. Het huidige rechtssysteem zoekt altijd een dader. Het is gebaseerd op het oude idee dat wij uit vrije wil dingen doen. Maar dat is misschien niet altijd zo, stelt Wegner. De ware reden waarom wij anderen verantwoordelijk stellen is om hun gedrag te veranderen. Hulp bieden daarbij is dan belangrijker dan de schuldige zoeken.[/i]
[quote]De patiënt denkt iets, verwacht iets. Hij [i]voelt[/i] zich beter, dat betekent niet dat de patient ook beter ís.[/quote]
Wat betreft de werking van het placebo verwijs ik je naar Wikipedia - placebo - middel. Tevens hieronder een artikel welke ook zijdelings ter sprake komt in het genoemde Wikipedialemma. Het betreft objectief vastgestelde gunstige resultaten van 'schijnoperaties' uitgevoerd op door artrose aangetaste knieën.
[i][u]Common arthritic knee surgery no better than placebo: study[/u]
Last Updated: Thursday, July 11, 2002 | 10:56 AM ET
CBC News
Patients who have arthroscopic surgery for arthritis in their knees may feel better even though the surgery didn't help, a new study suggests.
A team of surgeons in Texas tested the procedure by performing the surgery on 180 patients with osteoarthritis in the knee. Two-thirds got two different types of the surgery.
But for a third, the surgeons faked it they went through the motions of giving a tranquilizer, making three incisions and pretending to do the surgery.
All participants in the study had to sign their chart to show they understood they might receive the placebo surgery, which would not help their arthritic knee.
Most arthroscopic surgery on the knee is done to repair injured ligaments and cartilage, which doctors say is useful. The experiment was designed to see whether the surgery helped reduce pain and increase mobility in patients with an arthritic knee.
The researchers found patients who underwent the placebo surgery were just as likely to report pain relief as those who received the real procedure. It seems for osteoarthritis patients, the relief is all in patients' heads.
"I don't believe that arthroscopic surgery for osteoarthritis of the knee is any more beneficial than a placebo effect, and I don't recommend it," said Dr. Bruce Moseley, an orthopedics professor at Baylor College in Houston and one of the study's co-authors.
Former skier Todd Brooker of Collingwood, Ont., has had 13 knee surgeries for injuries and arthritis that developed after a fall in January 1987 that ended his skiing career.
"My doctor would go in through the scope and he would basically vacuum stuff out of there and clean up that whole area," Brooker said. He said it's hard to accept that he feels better because of the placebo effect.
Orthopedic surgeon Dr. John Cameron of Toronto said the study provides the ammunition he needs to convince osteoarthritis patients that the procedure doesn't work. "If it's isn't doing them any good, we shouldn't be doing it," said Cameron. "That's the message of this paper."
One of the study's investigators, Dr. Nelda Wray of the Houston VA Medical Center and Baylor College, said the study makes doctors question whether money spent on the procedures could be put to better use. Provincial governments will now have to determine if the procedure is just an expensive placebo.
The study appears in Thursday's issue of The New England Journal of Medicine. [/i]
En dan nu weer terug naar het onderwerp van deze draad: Toeval en logica.
