In de gedragsgenetica gaat het nature-nurture debat over indivudele verschillen. Phenotypische variantie wordt opgedeeld in een genetische component en een omgevingscomponent. De genetische component wordt weer onderverdeeld in een addititief genetische component en een nonadditieve genetische component. De omgevingscomponent wordt verder opgedeeld in een gedeelde omgevingscomponent en niet gedeelde omgevingscomponent. Die laatste bevat tevens errorvariantie. Dit model geldt dus alleen voor individuele verschillen in een eigenschap en niet voor de eigenschap zelf. De vraag, bijvoorbeeld, wat zijn de oorzaken van verschillen in persoonlijk is een andere dan wat veroorzaakt persoonlijkheid. Stel dat persoonlijkheid voor 50% erfelijk is, dan betekent dat niet dat 50% van jouw persoonlijk door genen wordt bepaald en 50% door omgeving. Het betekent dat variantie verklaard door de genetische component/ totale variantie 0.5 is.

Je kan het vergelijken met de oppervlakte van een rechthoek. Je kan niet zeggen 50% van een oppervlak wordt bepaald door de breedte en 50% door de hoogte. Oppervlak is namelijk lengte*breedte. Je kan wel zeggen van een populatie bestaande uit allerlei oppervlaktes van verschillende vierkanten dat 50% van de variantie door de breedte wordt verklaard en 50% door de hoogte.

Op het niveau van het individu: Elke eigenschap wordt door zowel 100 % door nature als 100% door nurture beinvloed, of eigenlijk is het nature via nurture via nature. Als gevolg van evolutionaire mechanismen is nature weer het resultaat van omgeving.

Ik weet niet hoe op andere gebieden in de psychologie het nature-nurture debat verloopt.

...of je zou onstoffelijk moeten worden.

En dan nog niet!

Ik weet niet of die zelf-vorming werkelijk zo vrij is. Bepaalde beperkingen zullen moeilijk te omzeilen zijn...

...of je zou onstoffelijk moeten worden.

"Substraat." Mooi woord.

Ja hé

Terzijde: ik geloof dat het voor een mens mogelijk is om zichzelf te vormen en ontwikkelen tot iets dat geen enkel spatje 'nature' meer bevat. Dus dat het psychisme zoals yp het beschrijft daadwerkelijk compleet vrij is met betrekking tot welke afmetingen en kenmerken ze kan aannemen in relatie tot het substraat.

Ik weet niet of die zelf-vorming werkelijk zo vrij is. Bepaalde beperkingen zullen moeilijk te omzeilen zijn...

Neen. Het is zeer duidelijk dat nature alleen geen afdoende verklaring biedt voor ons psychologisch functioneren en mogelijk disfunctioneren. Het feit dat veranderingen in ons psychisme, waarschijnlijk ook gereflecteerd worden in veranderingen in het biologisch substraat van dat psychisme, betekent niet dat de psyche volledig beschreven kan worden aan de hand van het substraat.

"Substraat." Mooi woord.

Terzijde: ik geloof dat het voor een mens mogelijk is om zichzelf te vormen en ontwikkelen tot iets dat geen enkel spatje 'nature' meer bevat. Dus dat het psychisme zoals yp het beschrijft daadwerkelijk compleet vrij is met betrekking tot welke afmetingen en kenmerken ze kan aannemen in relatie tot het substraat.

Nature en nurture kan je natuurlijk nooit van elkaar los zien. Het is altijd een combinatie van deze dingen. Dit onderscheid wordt inderdaad gemaakt in dienst van de discussie over het aangeborene en hetgeen dat tot stand is gekomen door de environment.

Ypsilon, ik kan me in die verklaring vinden.

Neen. Het is zeer duidelijk dat nature alleen geen afdoende verklaring biedt voor ons psychologisch functioneren en mogelijk disfunctioneren. Het feit dat veranderingen in ons psychisme, waarschijnlijk ook gereflecteerd worden in veranderingen in het biologisch substraat van dat psychisme, betekent niet dat de psyche volledig beschreven kan worden aan de hand van het substraat.

Zal het niet zo zijn dat psychologie en biologie uiteindelijk naar elkaar toe groeien?

Nou, daar gaat deel van het debat precies over: in hoeverre zijn individuele gedragingen toe te schrijven aan biologische factoren en in hoeverre speelt de sociale omgeving een rol. Vanuit onderzoeksoogpunt is het moeilijk deze factoren te onderscheiden, aangezien het onmogelijk is experimenten uit te voeren waarbij genen op basis van toeval worden toegekend aan personen (het zogenaamde tweelingenonderzoek is overigens gedeeltelijk een oplossing van dit probleem, maar is ook niet in alle gevallen uitvoerbaar). Daarnaast heeft het standpunt dat iemand inneemt in het debat gevolgen voor opvattingen vanuit het oogpunt van ingrijpen, als iets het gevolg is van genen, heeft het weinig zin te proberen de sociale omgeving aan te pakken en omgekeerd.

Een bekende oplossing is het argument dat mensen 100% nature zijn en 100% nurture. Dat komt er op neer dat biologische verklaringen de aangeboren mogelijkheden leveren en het vervolgens maar een kwestie van omgeving is, willen die kenmerken zich openbaren. Persoonlijk vind ik een wat gekunstelde oplossing.

Oke, dat vind ik wel duidelijk, maar hoe kijken wij als psychologen daar nu naar? Gebruiken wij zowel nature als nurture om gedrag te verklaren? Richten sociaal-psychologen zich dan meer op nurture en biologische psychologen juist meer op nature? Of gebruiken we altijd de interactie van die twee om gedrag te verklaren, of zouden we eigenlijk pas over moeten gaan tot verklaren wanneer we ze ook daadwerkelijk in interactie kunnen gebruiken?

PS: Alvast bedankt

Ok. Alleen gaat het hier om het onderscheid tussen nature/nurture binnen 1 persoon. Om een voorbeeld te geven, stel we willen verklaren waarom iemand het criminele pad opgaat. Het nature-argument luidt dan: dat is aan aangeboren neiging van die persoon, het nurture-argument luidt: die persoon heeft bepaalde ouders/vrienden gehad waardoor hij die keuze maakt.

Nu zou je natuurlijk kunnen zeggen: dat die ouders/vrienden een bepaalde invloed hebben gehad op die persoon, ligt aan hun genen, oftewel een nature-argument. Alleen heeft dat in dit geval geen betrekking op de persoon waarvan we het gedrag willen verklaren maar op de omgevingsinvloed.

Ja, ik vind dat een omgeving ook deel is van 'nature' omdat uiteindelijk alles voortkomt uit nature. Ik zie de omgeving die wij gemaakt hebben en waar wij interactie mee hebben als een product van nature.

De essentie van dat debat is de vraag in hoeverre individuele kenmerken zijn aangeboren (nature) of het gevolg zijn van de individuele ontwikkeling en de sociale omgeving (nurture). Dat is een empirisch probleem en zeker geen kwestie van definitie.

Geen idee of ik je hiermee verder help. Misschien heeft het zin dat je iets verder uitlegt waarom je denkt dat het onderscheid wel een kwestie van definitie is.

Ik ben nu twee weken bezig met de opleiding psychologie in Nijmegen en ik loop in het boek van Gleitman aan tegen het onderscheid dat gemaakt wordt tussen nurture and nature. Ik ben van mening dat nurture net zo goed nature is en dat het een definitie kwestie is.

Waarom hebben we in de psychologie het onderscheid tussen nurture and nature? Kan iemand mij het belang van het onderscheid aan mijn verstand brengen?