Ik begrijp het niet meer als er nul uitkomt. Hoe ga ik nu verder? Moet ik gewoon het volgende cijfer (9) in plaats van de nul zetten?

Safe schreef:Ik vind dit een zwakke stelling.

Waarom moet een didactische methode veranderen omdat de maatschappij verandert.

Een didactische methode moet alleen veranderen als er een, aantoonbaar en uitvoerig geteste, betere methode is. Daar heeft een veranderende maatschappij niets mee te maken.

En nogmaals je moet een (basisschool) leerling houvast geven en geloof me dat kan je aan een leerling zien. En begrip, ja op zijn manier 'begrijpt' hij het dan.

Ho ,als topicstarter probeerde ik via mijn laatste post (net als SQ) de discussie weer in goede banen te leiden.

Ben ik daar niet op ingegaan dan?

Te weinig systematisch oefenmateriaal

(Te) grote nadruk op hoofdrekenen

In het Nieuwe Rekenen wordt leerlingen niet het besef bijgebracht dat:

1) er voor elk type getallen (gehele getallen, kommagetallen, breuken) en elke rekenbewerking (optellen, aftrekken,

vermenigvuldigen, delen) één universeel, altijd werkend rekenrecept is

2) en dat die recepten niet moeilijk te leren zijn

3)Handig rekenen kweekt eerder verwarring dan begrip.

4) 'Handig rekenen’ is een ramp voor matige en zwakke leerlingen.

5) 'Handig rekenen’ geeft geen betere resultaten dan traditioneel rekenen. Integendeel. Zelfs bij de ‘aangepaste opgaven’ die je met handige trucs zou kunnen oplossen (PPON-opgaven, Cito-toetsen e.d.) zijn de resultaten

schokkend slecht.

Veranderingen in het onderwijs zijn altijd nodig om de maatschappij verandert, didactische methoden veranderen, nadruk op andere onderwerpen groter wordt enz. Een verandering zoals de staartdeling niet meer aanleren hoort hier ook bij.

Ik ben van mening dat de discussie nogal 'oppervlakkig' (niet helemaal het goede woord, ik bedoel misschien "te weinig concreet") is geworden: ik mis inhoudelijke argumenten waarom de ene methode didactisch verantwoorder zou zijn dan de ander. Bovendien valt iedereen in herhaling.

Óf een methode dient te veranderen lijkt me maar op een manier te bepalen: is er een betere methode, dan "ja", is er geen betere methode, dan "nee". Veranderende maatschappij, stakende leraren, etc., het zal allemaal wel, maar leg dan eens uit hóe de ene methode beter past bij de huidige veranderde maatschappij.

Nou is "betere methode" voor veel discussie vatbaar, en dat is nu net precies de discussie die ik hier zou verwachten.

Safe heeft al een aantal goede inhoudelijke links aangedragen (Jan v.d. Craats). Wil iemand van de "voorstanders" van de nieuwe methodes hier concreet op ingaan? Dirkwb bijv?

Veranderingen in het onderwijs zijn altijd nodig om de maatschappij verandert, didactische methoden veranderen, nadruk op andere onderwerpen groter wordt enz

PeterPan schreef:Is het probleem niet meer dat er op het ministerie van onderwijs te veel ambtenaren zitten die iets niews moeten brengen. En eigenlijk zit het probleem dieper, namelijk bij de leraren.

//

Als het ministerie met de zoveelste domme, wereldvreemde of belachelijke onderwijsvernieuwing komt, is er altijd een groep leraren die die verandering steunt. Deze stakingbrekers zijn de grootste garantie voor een nieuwe domme, wereldvreemde of belachelijke onderwijsvernieuwing. Ze leren het nooit. Dikke bult.

Los van het feit dat ik dit ernstig kort door de bocht vind, vraag ik mij af wat dit te maken heeft met de staartdeling.

Safe schreef:@PeterPan

Zegt FI je iets, FI staat voor het Freudenthal Instituut in Utrecht.

Deze deskundigen worden geacht het realistisch rekenen te hebben gepropageerd en ze staan er nog steeds achter.

PeterPan schreef:Is het probleem niet meer dat er op het ministerie van onderwijs te veel ambtenaren zitten die iets niews moeten brengen. En eigenlijk zit het probleem dieper, namelijk bij de leraren.

Decenia lang hebben leraren gemeend dat zij niet konden staken, omdat dat ten koste zou gaan van lesuren. Heel nobel, maar daarmee hadden zij zich gelijkgeschakeld met groepen als jongeren, bejaarden en werkelozen die geen van allen konden staken. Dat hebben zij geweten. Pas toen die moraal veranderde is gelijdelijk aan het lerarensalaris weer opgekrikt. Stakingbrekers brengen niet alleen zichzelf grote schade toe maar ook de groep waartoe zij behoren.

Al ben je het nog zo oneens met een staking, ga geen staking breken, want het zal door de superieuren maximaal worden misbruikt.

Als het ministerie met de zoveelste domme, wereldvreemde of belachelijke onderwijsvernieuwing komt, is er altijd een groep leraren die die verandering steunt. Deze stakingbrekers zijn de grootste garantie voor een nieuwe domme, wereldvreemde of belachelijke onderwijsvernieuwing. Ze leren het nooit. Dikke bult.