Mijn gedachten zoals hier verwoordt zijn complexer en genuanceerder, dit is slechts hoe ik ze tracht te verwoorden in geringe tijd, ik ben benieuwd naar jullie aanvullingen, commentaar, ontkrachting, ...

Klopt dit wel? Zijn positivisten niet kennistheoretische realisten? Als iemand kan beargumenteren dat zij idealisten zijn dan heb ik vandaag weer wat bijgeleeerd.

Een idealistische opvatting van de werkelijkheid, zelfs in extreme vorm a la Berkeley, is maar moeilijk te weerleggen. We zijn namelijk allemaal in de 'filmzaal' van ons eigen bewustzijn opgesloten, waar we zitten te kijken naar de wereld op een eigen privaat filmscherm. Zelfs de grap van dr. Johnson die dacht Berkeley te hebben weerlegd door tegen een steen aan te trappen, is alleen maar grappig door het effect. In werkelijkheid moet ook dr. Johnson erkennen dat zijn pijn op dat moment een subjectieve ervaring in zijn bewustzijn was.

ypsilon schreef:In aanvulling op deWaard, nog even een uiteenzetting over verschillende versies van realisme vs. idealisme (die ik schaamteloos overtyp uit Menselijke kennis van Diderik Batens):

Positivisten verwerpen meestal, samen met vele anderen, beide ontologische stellingen als zinloos en nemen wat theorien betreft een idealistische positie in op kennistheoretisch gebied.

Er valt nochtans wat te zeggen voor de idee dat wij allen in een gedeelde illusie leven.

PS: Plato spreekt zeer tot de verbeelding en vond ik vroeger ook geweldig interessant. Dat vind ik nog steeds, maar de bruikbaarheid van zijn ideeën zie ik intussen niet echt meer.

Ontologische realisten nemen aan dat de werkelijkheid onafhankelijk van ons denken en kennen bestaat; ontologische idealisten zien haar als een schepping van onze geest. Een ontologisch idealist gelooft vanzelfsprekend niet dat wij de werkelijkheid bewust en naar onze eigen wensen kunnen tot stand brengen; ook hij of zij kan een onderscheid maken tussen de werkelijkheid zelf en onze beschrijving ervan. (...)

Kennistheoretische (of epistemologische) realisten zien onze kennis, inbegrepen onze theorien, als een geheel of bij benadering correcte weergave van de werkelijkheid. Dit houdt ondermeer in dat de werkelijkheid is opgebouwd uit het soort entiteiten waarnaar onze taal verwijst (atomen, hemellichamen, ... , snelheden, gewichten). Naïef realisme ziet de wereld als zonder meer identiek met onze kennis; daar tegenover plaatst men soms kritisch realisme. Convergerend epistemologisch realisme is de stelling dat onze kennis, ook al bevat ze nu nog fouten, op de lange duur volledig en correct zal zijn. Kennistheoretische idealisten benadrukken de rol van interpretaties in de waarneming, waardoor onze kennis nooit met de werkelijkheid kan samenvallen. Een tussenpositie is dat ze er wel mee kan samenvallen, maar dat we dit nooit met zekerheid kunnen weten. Merk op dat een ontologisch realist geen kennistheoretisch realist hoeft te zijn.

Intensionele realisten zijn mensen die onze kennis zien als een poging om een van ons onafhankelijke werkelijkheid te vatten; ze zijn dus steeds ontologische realisten, maar niet noodzakelijk ook kennistheoretische.

Positivisten verwerpen meestal, samen met vele anderen, beide ontologische stellingen als zinloos en nemen wat theorien betreft een idealistische positie in op kennistheoretisch gebied.

(cursivering door de auteur)

De persoon kan het namelijk onjuist hebben en dan is het dus een illusie, dat is immers de aard van een illusie, dat iemand erin gelooft alsof het realiteit is, terwijl niets minder waar is.

Archimysticus haalt hier terecht de correspondentie theorie naar voren, de theorie waar alles wat overeenkomt met de realiteit 'true' dus waar is. Er wordt gesteld dat de realiteit iets buiten onze perceptie is, alsof er twee werelden zijn (Plato), de wereld van ideeën en de wereld van de uitwerking, wij leven in de wereld van uitwerking. De uitwerking kan echter nooit gelijk zijn aan het perfecte idee, de reden waarom wij nooit de realiteit kunnen zien dus. Zelfs al zou deze theorie waar zijn, dan is het duidelijk dat deze theorie voor ons geen nut heeft, aangezien we hem niet kunnen toe passen op het dagelijks leven.