Voilà: psychotherapie wordt gereduceerd tot ondersteunende therapie, m.a.w. het moet zorgen voor medicatietrouw en is verder een complement dat op zich nutteloos is (medicatie is een voorwaarde voor die ondersteuning iets kan uithalen, medicatie is datgene waar men de oplossing voor het "probleem" van de patiënt van verwacht, getuige het ethiologisch en outcome-onderzoek). Ik chargeer hier, uiteraard, maar van jouw opsomming naar deze stelling is niet zo'n grote sprong.

Als medicatie een voorwaarde is voor gelijk welke andere vorm van therapie, dan is medicatie de facto de belangrijkste poot in de behandeling.

Hier ben ik het niet helemaal mee eens. Medicatie ligt in de voorwaardelijke sfeer om tot psychotherapie te komen en is niet de zgn 'belangrijkste' poot in de behandeling.

Henriette schreef:Therapie bestaat uit:

* het systeem om client heen wordt ondersteund wordt er gewerkt aan dagvoorziening of (begeleid) werkomgeving.

* psychotherapeutische gesprekken met client zelf ter ondersteuning inname medicatie en zich 'handhaven' in zijn omgeving (de vorm is afhankelijk van hoe goed medicatie aanslaat en hoe consequent deze genomen wordt). De psychiater verwijst ook door naar een psycholoog wanneer medicatie-dingen gerealiseerd zijn.

* creatieve therapie, muziektherapie e.d. worden geboden om de client een kans te geven zich te uiten. Dit is vaak een vorm van ondersteunende therapie, niet te verwarren met psychotherapie.

Idealistisch gezien heb jij gelijk. Realistisch gezien heeft ypsilon gelijk.

Henriette schreef:Hoi Ypsilon,

Hier ben ik het niet helemaal mee eens. Medicatie ligt in de voorwaardelijke sfeer om tot psychotherapie te komen en is niet de zgn 'belangrijkste' poot in de behandeling.

Therapie bestaat uit:

* het systeem om client heen wordt ondersteund wordt er gewerkt aan dagvoorziening of (begeleid) werkomgeving.

* psychotherapeutische gesprekken met client zelf ter ondersteuning inname medicatie en zich 'handhaven' in zijn omgeving (de vorm is afhankelijk van hoe goed medicatie aanslaat en hoe consequent deze genomen wordt). De psychiater verwijst ook door naar een psycholoog wanneer medicatie-dingen gerealiseerd zijn.

* creatieve therapie, muziektherapie e.d. worden geboden om de client een kans te geven zich te uiten. Dit is vaak een vorm van ondersteunende therapie, niet te verwarren met psychotherapie.

Ik twijfel er inderdaad ook niet aan dat artsen/psychiaters aandacht hebben voor zowel de biologie, als de psychologie, als de sociale kant. Althans, in theorie zijn die drie factoren even belangrijk. En desgevraagd zal een dokter/psychiater dat ook zo aangeven, vermoed ik. In de praktijk zal een dokter/psychiater ook op die drie factoren inspelen, simpelweg door empathisch te reageren, door de patiënt op een zo menselijk mogelijke manier te behandelen en met hem/haar te praten, en te trachten om hem/haar te ondersteunen. En nu voel je de "maar" al komen: medicatie is zonder enige twijfel de belangrijkste poot in de behandeling, en wat men op psychologisch vlak doet beperkt zich tot wat ik net beschreven heb. En ik ben ervan overtuigd dat dat anders zou kunnen.

Ik merk (...) dagelijks hoe artsen (en ik ken er veel :eusa_whistle: ) én psychologen wél aandacht hebben voor het ganse plaatje. Al zal elk, vanuit z'n eigen discipline, zeker de nadruk leggen op het één of het ander.

Als besluit dan... Ik kan je wel volgen, Ypsilon, als je stelt dat mensen, die niet zo vertrouwd zijn met de geneeskunde, vooral te horen krijgen hoe sterk alles biologisch geregeld wordt. Voor een stuk wordt dit zelfs bevestigd én versterkt door wetenschappelijke onderzoekers die nu eenmaal heel erg gericht zijn op meten, objectieve factoren en dus het liefst op biologische markers.

Terwijl ik wel degelijk op het werkveld (tussen de hulpverleners in), merk dat ook artsen overtuigd zijn van de psychologische en sociale factoren. Maar dat haalt natuurlijk de media niet...

(...)

[Z]olang niet blijkt uit harde cijfers dat artsen inderdaad vooral enkel geloven in een biologische benadering, weiger ik daarin mee te gaan. Net omdat de opleiding, de achterliggende theorieën die men in de opleiding krijgt (en mijn ervaring met die mensen, maar dat telt niet echt) die 'puur biologische visie' zeker niet in de hand werkt. In de media komt natuurlijk vaak het enige eindresultaat aan bod: 'de arts die een pilletje geeft'. Wat echter niet in de media komt, zijn de vele gesprekken die zo'n arts vaak al heeft gehad met de patiënt. De vele uren die hij daar al aan besteed heeft én daar nog zàl aan besteden, voordat hij dat pilletje gaf, of samen met het 'pilletje geven'...

Al betekent dit niet dat artsen ook steeds voldoende zicht hebben op de achterliggende psychologische theorieën én de specifieke aanpak die dit soms vergt. Ze verwijzen, naar mijn mening, dan ook nog veel te weinig door naar de geestelijke gezondheidszorg (toch zeker in België).

In het artikel waarnaar ik al verwees in een vorige post, staat dat het biopsychosociaal model al 30 jaar de pathogenese van schizofrenie dicteert. En het artikel dateert van 1997...

OK, ik kan je geen ongelijk geven... De jaren '60 - '70 kenmerkten zich door 'het is allemaal te wijten aan een slechte maatschappij en opvoeding. Biologische factoren waren een taboe. Hedentendage is het omgekeerde waar: 'alles zit hem in de biologie en de psychosociale factoren' worden vaak vergeten. Al denk ik dat laatste méér aanwezig is bij wetenschappelijke onderzoekers én diegenen die niet in de hulpverlening werkzaam zijn (die ik even, voor de makkelijkheid, de man van de straat noem, zonder hiermee een oordeel te willen vellen over die mensen). Misschien zorgt dit laatste er trouwens voor dat ikzelf onvoldoende kan inschatten welk beeld de media (om het even breed te benoemen) biedt aan de gewone man op straat.

Dido schreef:Jammer genoeg is er tot op heden geen enkele psychotherapie die echt effectief is bij Schizofrenie. Zelfs de cognitieve gedragstherapie die hedentendage vaak gepresenteerd wordt als dé therapie voor zowat elke psychische stoornis, levert +/- geen resultaten.

uit:

Hoe kom je daar nu bij? Heb je wetenschappelijke bronnen waarop je dit baseert? Waar je dat vandaan haalt, is me een compleet raadsel. Een voorbeschiktheid tot om het even welke psychische stoornis is helemaal geen contra-indicatie voor psychotherapie!

Inderdaad nogal een vreemde stelling van Rosalynn...

RosalynnSutherland schreef:Uit jouw reactie [die van Dido] blijkt, dat je je ergert aan de stelling dat "doktoren beweren"

Echter ik heb al duidelijk aangegeven dat ik een verhaal uit de praktijk ken.

Mijn stelling gaat dus over hoe de personen met deze ziekte worden voorgelicht.

Zoals ik al schreef werd deze persoon verteld dat:

de theorie van gevoeligheid in de genen een algemene theorie is.

en dit werd dus steeds weer gezegd door meerdere doktoren.

Dus wat is mijn denkfout nu ?

Ik denk dat Dido nogal wat links heeft aangedragen waarmee je daar zelf wel uit zou moeten komen, maar laat ik het even op een rijtje trachten te zetten: jij beweerde dat "doktoren" alleen aandacht hebben voor biologische factoren. Je beweerde overigens in diezelfde post dat ook trauma's als oorzaak gezien worden. Je schijnt niet in te zien dat die twee beweringen mekaar meteen tegenspreken. Maar het voornaamste probleem zit 'm erin dat je die bewering slechts kunt ondersteunen door te verwijzen naar de ervaring van iemand anders met een vijftal dokters. Die vijf dokters zijn géén goede afspiegeling van alle dokters, laat staan de hele medische wereld. Bovendien is het niet waarschijnlijk dat de persoon van wie je de info hebt een objectieve weergave heeft gegeven van wat de dokters te vertellen hadden. Ongetwijfeld is datgene wat hij/zij onthouden heeft gefilterd en gekleurd door zijn ervaring, zowel met die dokters, als met andere dokters, als met de veel ruimere omgeving. Uit het feit dat een persoon zich door een aantal dokters behandeld voelt alsof zijn/haar probleem alleen het product is van zijn genen, kun je slechts dát concluderen: hij/zij voelt zich zo behandeld. De rest is interpretatie, en hoewel er e.e.a. te zeggen valt voor de stelling dat er proportioneel te veel aandacht gaat naar genetica, en te weinig naar psychologische factoren, kun je daar niet met zulk een stelligheid de conclusies uit trekken die jij trok.

Mrtn schreef:Er zijn weinig brain disorders die zó veel variatie kennen als deze.

Er is meer bekend over het ontstaan dan je nu doet voorkomen.

RosalynnSutherland schreef:Echter ik heb al duidelijk aangegeven dat ik een verhaal uit de praktijk ken.

Mijn stelling gaat dus over hoe de personen met deze ziekte worden voorgelicht.

Je kan dan maximaal beweren dat die enkele dokter er geen aandacht voor heeft.

Trouwens, was het niet correcter van je geweest om je eerst wat te verdiepen in de visie die de medische wereld heeft over schizofrenie vooraleer je een uitspraak doet én vooral blijft volhouden over wat 'de doktoren' zien als oorzaak van schizofrenie (namelijk: de genen én oorlogstrauma's)?

RosalynnSutherland schreef:Voor de zekerheid zeg ik maar nogmaals dat ik nog niet alle posts in dit onderwerp

heb kunnen lezen omdat het er zoveel zijn.

Uiteraard zal een psychiater wel aandacht hebben voor wat de persoon verteld,

maar zoals ypsilon ook al schreef van therapie is geen sprake.

Although cognitive behavioural therapy (CBT) is claimed to be effective in schizophrenia, major depression and bipolar disorder, there have been negative findings in well-conducted studies and meta-analyses have not fully considered the potential influence of blindness or the use of control interventions.MethodWe pooled data from published trials of CBT in schizophrenia, major depression and bipolar disorder that used controls for non-specific effects of intervention. Trials of effectiveness against relapse were also pooled, including those that compared CBT to treatment as usual (TAU). Blinding was examined as a moderating factor. RESULTS: CBT was not effective in reducing symptoms in schizophrenia or in preventing relapse. CBT was effective in reducing symptoms in major depression, although the effect size was small, and in reducing relapse. CBT was ineffective in reducing relapse in bipolar disorder. CONCLUSIONS: CBT is no better than non-specific control interventions in the treatment of schizophrenia and does not reduce relapse rates. It is effective in major depression but the size of the effect is small in treatment studies. On present evidence CBT is not an effective treatment strategy for prevention of relapse in bipolar disorder.

Volgens de theorie van gevoeligheid, zou een therapie nl te gevaarlijk zijn ivm kwetsbaarheid voor terugval in psychose.

RosalynnSutherland schreef:Goed dan zal ik nog wat meer duidelijkheid verschaffen, omtrent het verhaal van de persoon in kwestie.

Deze persoon werd verteld dat de theorie over gevoeligheid in de genen een algemene theorie is.

Bovendien heeft deze persoon in de loop der jaren meerdere doktoren gesproken, die allemaal hetzelfde zeiden.

En verder heeft deze persoon van lotgenoten hetzelfde verhaal gehoord.

Kortom dat hier zou gaan om een enkele doktor is niet erg waarschijnlijk.

Of doktoren aandacht hebben voor oorzaak / waarom, betwijfel ik. Ik ken het verhaal van iemand die in de praktijk heeft ervaren dat hiervoor geen aandacht is. Tegen deze persoon is het verhaal verteld van gevoeligheid in de genen, en daarmee was de kwestie afgedaan.

... Wat ik zei over dat doktoren enkel bij oorlogstrauma's een verband zien, is hetgeen wat ik heb gehoord.

Dat de wetenschap een theorie heeft van 3 factoren zal ik niet betwijfelen, maar mag ik misschien vragen sinds wanneer (welk jaar) ?

Ik vraag me echter toch af wat ermee gebeurt in de praktijk.

Nu kun u als als deskundige misschien het wetenschappelijk verhaal van binnen en buiten kennen, maar kent u ook het verhaal van de praktijk ?

Ben overigens zeer geïnteresseerd in de theorie van 3 factoren, kunt u mij ook een link geven waar deze in het Nederlands staat beschreven ?

Het valt me alleen heel erg tegen, telkens, om te merken hoe artsen verwijten aan hun adres krijgen die vaak onterecht zijn en vooral sterk uitvergroot zijn door sommige individuen.