Herodotus schreef:Zowel geloof als ratio (logica bedoel je denk ik) gaan uit van axioma's.
Ik zie wel verschil in redenaties, maar ik zie geen fundamenteel verschil tussen geloof en ratio (omdat ze beide uitgaan van axioma's).
Ja, dat is dan het enige waarin ze op elkaar lijken. Geloof gaat uit van de persoonlijke (emotionele) ervaring. Ratio doet het tegenovergestelde en probeert de invloed van geloof en emotie zo min mogelijk te betrekken bij het verklaren van zaken.
Wie heeft ooit gesteld dat het verboden is de ratio aan te wenden als het om geloofszaken gaat? Christelijke scholastici als Anselmus en Thomas van Aquino hebben met niets anders dan het gebruik van de rede getracht God aannemelijk te maken.
Allereerst, ik beweer ook niet dat het verboden is. Het gaat mij meer om de prioriteit die het krijgt. Anselmus van Canterbury en Thomas van Aquino geloofden volgens mij al en probeerden dat ook via de ratio aannemelijk te maken. Hun geloof hebben zij niet afgeleid uit de ratio, maar ze geloofden al en wilden dat vervolgens bewijzen.
Ratio speelt pas een rol als je gaat overwegen dat als een rationele analyse van de zaak tot de conclusie komt dat het minder waarschijnlijk is dat (die) God wel bestaat, dan niet bestaat. Als je tot die conclusie komt, zoals rationalisten (misschien wel alle), dan moet je rationeel gezien je geloof stoppen. Blijf je geloven, dan geeft dat aan dat je geloof als uitgangspunt een hogere prioriteit gegeven hebt.
Zolang ratio en geloof elkaar niet tegenspreken, is er natuurlijk geen probleem. Doen zij dat wel, dan moet je kiezen tussen beide. Daar ging het mij om: welk uitgangspunt krijgt dan de voorkeur? en waarom?
Men moet echter geen vragen stellen die naar hun aard geen ander doel hebben dan een paradox te creëren waarbij de uitleg vervolgens is dat dáárom God niet kan bestaan, of dat wat over hem beweerd wordt, onhoudbaar is. Dat heeft mijns inziens niets met constructief denken te maken, maar met de wens de uitgangspunten waarop het christelijk geloof zich baseert, te bagatelliseren.
en:
Herodotus schreef:Dit was het punt dat ik toen probeerde te maken...
Er werd een soort van valstrik gecreerd waarbij eerst aan God werd gevraagd een "onoptilbare steen" te maken
om daarna te zeggen dat hij hem niet kon optillen, en hij dus niet kan bestaan.
En da's natuurlijk onzin, want als hij niet bestaat had hij die steen nooit kunnen maken.
Maar sec was het inderdaad een onzinnige uitspraak.
Gewoonlijk is dit een onzinnige vraag ja, zeker. Echter in dit geval ging het over de almacht van God.
Als je gelooft dat God absoluut alles kan, dan impliceert dat dat je gelooft dat voor God een contradictie als "het optillen van een onoptilbare steen" kan overkomen. Kan hij dat niet, dan is hij niet absoluut almachtig.
Noem je het een onzinnige vraag, dan ga je er dus al vanuit dat God niet absoluut almachtig is. Want dan is het zeker een zinnige vraag.
[quote='Herodotus' post='532505' date='8 July 2009, 20:33']Zowel geloof als ratio (logica bedoel je denk ik) gaan uit van axioma's.
Ik zie wel verschil in redenaties, maar ik zie geen fundamenteel verschil tussen geloof en ratio ([i]omdat[/i] ze beide uitgaan van axioma's).[/quote]
Ja, dat is dan het enige waarin ze op elkaar lijken. Geloof gaat uit van de persoonlijke (emotionele) ervaring. Ratio doet het tegenovergestelde en probeert de invloed van geloof en emotie zo min mogelijk te betrekken bij het verklaren van zaken.
[quote]Wie heeft ooit gesteld dat het verboden is de ratio aan te wenden als het om geloofszaken gaat? Christelijke scholastici als Anselmus en Thomas van Aquino hebben met niets anders dan het gebruik van de rede getracht God aannemelijk te maken.[/quote]
Allereerst, ik beweer ook niet dat het verboden is. Het gaat mij meer om de prioriteit die het krijgt. Anselmus van Canterbury en Thomas van Aquino geloofden volgens mij al en probeerden dat ook via de ratio aannemelijk te maken. Hun geloof hebben zij niet afgeleid uit de ratio, maar ze geloofden al en wilden dat vervolgens bewijzen.
Ratio speelt pas een rol als je gaat overwegen dat als een rationele analyse van de zaak tot de conclusie komt dat het minder waarschijnlijk is dat (die) God wel bestaat, dan niet bestaat. Als je tot die conclusie komt, zoals rationalisten (misschien wel alle), dan moet je rationeel gezien je geloof stoppen. Blijf je geloven, dan geeft dat aan dat je geloof als uitgangspunt een hogere prioriteit gegeven hebt.
Zolang ratio en geloof elkaar niet tegenspreken, is er natuurlijk geen probleem. Doen zij dat wel, dan moet je kiezen tussen beide. Daar ging het mij om: welk uitgangspunt krijgt dan de voorkeur? en waarom?
[quote]Men moet echter geen vragen stellen die naar hun aard geen ander doel hebben dan een paradox te creëren waarbij de uitleg vervolgens is dat dáárom God niet kan bestaan, of dat wat over hem beweerd wordt, onhoudbaar is. Dat heeft mijns inziens niets met constructief denken te maken, maar met de wens de uitgangspunten waarop het christelijk geloof zich baseert, te bagatelliseren.[/quote]
en:
[quote='Herodotus' post='533408' date='12 July 2009, 13:27']Dit was het punt dat ik toen probeerde te maken...
Er werd een soort van valstrik gecreerd waarbij eerst aan God werd gevraagd een "onoptilbare steen" te maken
om daarna te zeggen dat hij hem niet kon optillen, en hij dus niet kan bestaan.
En da's natuurlijk onzin, want als hij niet bestaat had hij die steen nooit kunnen maken.
Maar sec was het inderdaad een onzinnige uitspraak.[/quote]
Gewoonlijk is dit een onzinnige vraag ja, zeker. Echter in dit geval ging het over de almacht van God.
Als je gelooft dat God absoluut alles kan, dan impliceert dat dat je gelooft dat voor God een contradictie als "het optillen van een onoptilbare steen" kan overkomen. Kan hij dat niet, dan is hij niet absoluut almachtig.
Noem je het een onzinnige vraag, dan ga je er dus al vanuit dat God niet absoluut almachtig is. Want dan is het zeker een zinnige vraag.
