door edgo » vr 25 sep 2009, 23:29
Als we de elektromagnetische straling van een amplitude-modulatie zender (de oude midden- en kortegolfzenders) nemen dan houdt het afzwakken van de signaalsterkte inderdaad het afnemen van de amplitude in, niet de frequentie want je afstemming bleef OK. Of je dit ook een op een overkunt brengen naar straling met golflengten die niet meer in meters maar in nanometers zijn gegeven, weet ik niet. Men spreekt van hoogenergetische straling: hoe hoger het energieniveau, hoe hoger de frequentie. Blauwverschuiving is dan toch ook een indicatie voor hoger energieniveau, evenzo roodverschuiving voor lager (roodverschuiving houdt een vergroting van de golflengte in en de straling wordt dus minder hoogenergetisch).
Mijn simpele gedachte was, omdat infrarood straling snel in warmte wordt omgezet als het met materie in aanraking komt, dat de "önderkant" van het lichtspectrum a.h.w. het gevoeligst is voor energieverlies als licht door ,zeg, gaswolken heen moet ploegen. Hoe langer de weg, hoe ouder het licht en hoe meer gaswolken op het traject. Geheel los hiervan vind ik de gedachte dat er iets bestaat, in dit geval straling, die zich zonder energieverlies kan voortbewegen, nogal uniek, nl. een echt perpetuum mobile. De reis van licht door de ruimte lijkt mij bovendien niet geheel ongehinderd plaats te vinden.
Als we de elektromagnetische straling van een amplitude-modulatie zender (de oude midden- en kortegolfzenders) nemen dan houdt het afzwakken van de signaalsterkte inderdaad het afnemen van de amplitude in, niet de frequentie want je afstemming bleef OK. Of je dit ook een op een overkunt brengen naar straling met golflengten die niet meer in meters maar in nanometers zijn gegeven, weet ik niet. Men spreekt van hoogenergetische straling: hoe hoger het energieniveau, hoe hoger de frequentie. Blauwverschuiving is dan toch ook een indicatie voor hoger energieniveau, evenzo roodverschuiving voor lager (roodverschuiving houdt een vergroting van de golflengte in en de straling wordt dus minder hoogenergetisch).
Mijn simpele gedachte was, omdat infrarood straling snel in warmte wordt omgezet als het met materie in aanraking komt, dat de "önderkant" van het lichtspectrum a.h.w. het gevoeligst is voor energieverlies als licht door ,zeg, gaswolken heen moet ploegen. Hoe langer de weg, hoe ouder het licht en hoe meer gaswolken op het traject. Geheel los hiervan vind ik de gedachte dat er iets bestaat, in dit geval straling, die zich zonder energieverlies kan voortbewegen, nogal uniek, nl. een echt perpetuum mobile. De reis van licht door de ruimte lijkt mij bovendien niet geheel ongehinderd plaats te vinden.