Het is denk ik heel goed mogelijk dat de opgeslokte energie van een zwart gat ergens anders weer tevoorschijn komt. Zou via een wormhole, via andere dimensies of via een big-bang in een ander universum kunnen.

Maar al deze mogelijkheden zijn volgens mij slechts een energietransport na een volledige destructie, er kan geen informatie mee. En daardoor wordt het 'probleem' wat mij betreft al een stuk minder interessant...

Hm jah, ik had de echt grote zwarte gaten in gedachten :eusa_whistle:

3. Ons universum is nog te jong, er is (en zal voorlopig) geen enkel zwart gat zijn dat volledig is verdampt.

Die eerste 2 daar gelaten (als Hawking gelijk had, kun je zijn straling vrij simpel berekenen, en om de massa die hij opgeslokt heeft te kennen moet je enkel zijn zwaartekracht meten, hoewel dat je deze inderdaad nooit nauwkeurig zal kennen)

Zwarte gaten heb je in alle soorten en maten, van heel groot tot heel klein, en dus van heel traag verdampen, tot heel snel verdampen (en dan kun je spreken over pico-seconden, een tijdseenheid waarbinnen het licht nog geen mm aflegt)

Doet me denken aan die eindscene van de eerste MIB film. Mensen weten niet dat grootte er niet toe doet. :eusa_whistle:

The Man schreef:Wat ik me afvraag is: Is de energie dat een zwart gat opslokt (alles dat opgeslokt wordt dus) gelijk aan de Hawkingsstraling dat het uitzend tijdens het bestaan van dat zwart gat?

Ik weet niet of dit überhaupt te berekenen valt en zo ja wat is de uitkomst? Mocht het gelijk zijn dan kun je voorzichtig de conclusie trekken dat een zwart gat niets anders doet dan energie transformeren. Zijn beide waarden niet gelijk dan blijft er veel over voor speculatie over wat er met het verschil in energie gebeurd is.

Ik denk dat het:

1. Lastig is om een juiste schatting te maken van de energie die een zwart gat heeft opgeslokt in zijn leven.

2. Lastig is om een juiste schatting te maken van de energie die vrij is gekomen d.m.v. hawking-straling.

3. Ons universum is nog te jong, er is (en zal voorlopig) geen enkel zwart gat zijn dat volledig is verdampt.

Wat ik me afvraag is: Is de energie dat een zwart gat opslokt (alles dat opgeslokt wordt dus) gelijk aan de Hawkingsstraling dat het uitzend tijdens het bestaan van dat zwart gat?

Ik weet niet of dit überhaupt te berekenen valt en zo ja wat is de uitkomst? Mocht het gelijk zijn dan kun je voorzichtig de conclusie trekken dat een zwart gat niets anders doet dan energie transformeren. Zijn beide waarden niet gelijk dan blijft er veel over voor speculatie over wat er met het verschil in energie gebeurd is.

Zou het kunnen dat datgene dat uit een zwart gat komt (behalve een berg straling aan de rand) door ons herkend wordt als donkere materie? Dat een zwart gat dus als het ware materie transformeert?

En sneller als het licht? Daar geloof ik niet in, misschien een kortere weg, maar dat is iets anders als sneller.

En een sonde een zwart gat inkieperen gaat ook niet werken ben ik bang. De krachten zijn zo groot dat niets deze kan weerstaan, Daarbij krijg je meetgegevens er toch nooit meer uit! De waarnemer ziet de sonde er niet eens invallen. Nee, dat zal ben ik bang puur theoretisch blijven.

Potentiele energie = energie die iets in potentie heeft, bijvoorbeeld hoogte.

Kinetische energie = bewegingsenergie.

Dus als je een steen meeneemt naar de 10e verdieping heeft deze in potentie heel veel energie (stel dat je hem naar beneden zou laten vallen). Dan zou hij het potentieel hebben om een enorme deuk in een autodak te maken. die energie is erin gekomen door de steen naar boven te brengen.

Kinetische energie. Als je de steen echt loslaat heeft hij op het moment dat hij nog net niet het dak raakt alle potentiele energie omgezet in kinetische energie (maximale snelheid). (ok, de steen heeft nog wat potentiele energie want het autodak bevind zich niet op de grond)

Die energie raakt de steen vervolgens weer kwijt door het dak te vervormen (energie overdracht naar het dak), geluid (een beetje), warmte, enz. Als de steen tot rust is gekomen op de grond zijn zowel kinetische als potentiele energie 0.

P.S 1: Let op: een mens die een steen van 50 kilo optilt en boven zijn (of haar) hoofd stilhoudt levert geen arbeid.

P.S 2: De Newtoniaanse modellen gaan niet meer op bij nadering van de lichtsnelheid. De krachtendiscussie is dus zinloos bij nadering van een zwart gat.

Hoewel ik ook sterk geneigd ben te denken dat zwarte gaten en soort overgang zijn tussen verschillende universums,

is de realiteit dat we tot nu toe nog geen bewijzen (kunnen) hebben voor dit soort theorieen.

Het lijkt me logisch dat we eerst de "lichtsnelheidsbarriere" moeten slechten. Gebruikmakend van extreme (gravitatie)krachten in een wormhole of in de buurt van een zwart gat lijkt me dit niet onmogelijk. Het is een beetje het idee van een raket een "boost" kunnen geven door gebruik te maken van gravitatiekrachten.

Dan pas zouden we in een positie kunnen komen om zoiets als "de grens van ons universum" te bereiken.

Volgens mij moeten we het zoeken in het bouwen van extreem kleine sondes die die sterke krachten kunnen weerstaan en die ons van informatie kunnen voorzien. Daarbij komt dat het in theorie ook mogelijk zou kunnen zijn om informatie te versnellen zodat we daar geen duizenden jaren op hoeven te wachten.

Om toch nog even terug te komen op die "tijdsdillatatie" die in wormholes zou gelden (sorry topicstarter, kan het niet laten :rho: ): wat daar volgens mij gaat spelen is het effect van extreme krachten op het verouderings/afbraakproces van materie.

Simpeler gezegd, ik heb zo het idee dat een persoon in een wormhole sneller zou verouderen dan een waarnemer buiten dat wormhole als gevolg van de extreme krachten die op hem inwerken. Een probleem dat de mens tot nu toe "countert" door in een soort cocon te gaan zitten (auto, vliegtuig, raket) die als het ware de klappen opvangt.

In een auto merk je vaak ook niet hoe hard je gaat tot je tegen een boom aanrijdt, of heel erg hard een bocht om gaat (do not try this at home, I already lost too many friends this way =D> ). Toch is die potentiele energie constant aanwezig (of is dat kinetische energie? Had ik vroeger maar beter opgelet bij Natuurkunde... )

Ik blijf het erg lastig vinden dit idee op een fatsoenlijke manier te verwoorden.

Volgens mij reizen we altijd richting toekomst en kunnen we die reis "versnellen" met behulp van externe krachten, zoiets. Die versnelling zal echter altijd een gevolg moeten hebben op materie. Net zoals een duiker eerst moet "decompressen" als hij een bepaalde tijd op een bepaalde diepte heeft gebivakkeerd.

a is zeker geen d.

Acceleren is volgens mij wat gedacht wordt tijdreizen te kunnen zijn (wat dus onzin moet zijn) in de SRT.

Je maakt gebruik van (anti?)gravitatie krachten om te versnellen.

Je zou het zelfde principe moeten kunnen toepassen om te vertragen. Je zult echter nooit terug in de tijd kunnen gaan.

Wat je in werkelijkheid bereikt is de potentie om een afstand sneller dan voorheen te kunnen afleggen.

Dat deden we met de uitvinding van de auto ook.

Herodotus schreef:Ik denk dat je een wormhole als een accelator zou gebruiken, net als een auto eigenlijk.

Maar dan zou je met een auto ook kunnen "tijdreizen".

Slechte logica.

a is een b (wormhole is een accelerator)

c is een b (auto is een accelerator)

a is ook d (wormhole is ook een teletijdsmachine)

=> c is ook d (auto is ook een teletijdsmachine)

Klopt helaas niet.

Ik denk dat je een wormhole als een accelator zou gebruiken, net als een auto eigenlijk.

Maar dan zou je met een auto ook kunnen "tijdreizen".

Dat van Hawkingstraling weet ik, en ook dat naarmate een zwart gat kleiner wordt de Hawkingstraling groter wordt. Maar volgens mij is Hawkingstraling toch vooral een elegante manier om aan te tonen dat er geen informatie verloren gaat in een zwart gat (meen ik mij te herinneren).

In ieder geval zie ik de supermassieve gaten in sterrenstelsels niet even snel verdampen. Maar het zou misschien dus wel kunnen dat de energie in een ander universum (ok dan) terugkomt.

Ah, ik denk dat wat je bedoelt goed overeenkomt met wat 'Herodotus' hier zei.

Zoals in het andere topic: er wordt veel over gespeculeerd, zelfs tot op het niveau een zekere darwin-evolutie tussen de natuurwetten van die nieuwe universa (zie dit of dit).

Er zijn wetenschappers die denken dat dit dan inderdaad zou overeenkomen met een big-bang in een ander universum (niet een dimensie), of misschien kan het ook wel uitkomen in een 'white hole' in (dit?) bestaand universum. We zullen als waarnemer van buitenaf wel geen verschil zien tussen een zwart en een wit gat.

Je moet wel weten dat Hawkingsstraling in staat is om zwarte gaten volledig te doen 'verdampen', een zwart gat kan (na verloop van tijd) AL zijn massa kwijtspelen aan Hawkingsstraling. Die andere theorieën zijn dus wel eerder speculatief, want niet-noodzakelijk.

Ik wil best over wormgaten van gedachten wisselen maar, echt met alle respect, hier gaat mijn subject niet over.

Maar wat ik er nu al (jeetje, wat snel) uithaal is dat mijn idee zeker niet nieuw is en er meer over van gedachten gewisselt wordt.

Tijdreizen is wel het laatste wat mijn interesse heeft, alsof ik alle sporen uit mijn jeugd nog uit zou kunnen wissen!

Ik probeer het puur theoretisch te benaderen, en ja, misschien is "andere dimensie" verkeerd gekozen en is andere universa meer op zijn plaats. Maar voor mij wel binnen het kader van de dimensies, opgesloten in de energie zoals wij die kennen.

Waarom zou dat moeten kunnen?

http://en.wikipedia.org/wiki/Wormhole#Time_travel

Zou je dat dan als "tijdreizen" zien?

Als er een binnenweggetje (wat wel een vrij goede benaming is) langs een andere dimensie kunt hebben tussen 2 plaatsen enkel gescheiden door ruimte, is er geen reden om te denken dat er geen binnenweggetje kan zijn tussen 2 plaatsen gescheiden door ruimte en tijd, gezien in de relativiteitstheorie tijd en ruimte equivalente dimensies zijn (de ruimte-tijd).