Dido schreef:Ik veronderstel dat die ander dan ook écht een moeilijke periode heeft doorgemaakt, als die dat zo aangeeft. Dus gaat het hier dan niet om verzinnen. Ik ben ook akkoord met je dat die ander daar ook niet noodzakelijk over in detail hoeft te treden.

En, ik weet niet of je het beseft, maar wat jij hier nu beschrijft, is eigenlijk al een aanloop op empathisch reageren van die ander... Dus hiermee spreek je eigenlijk jezelf al een beetje tegen. Ik vermoed dat jouw beeld over wat empathie precies is, dus niet echt correct is?

Hier kan je er al iets over lezen:

link wikipedia 'empathy'

En verder een eigenlijk nog betere link (& deze is wél in het Nederlands):

Empathie als instrument voor effectieve geneeskunde (M. Leijssen)

waaruit ik nog even het volgende wil citeren:

Waarbij ik het laatste zinnetje wil onderlijnen: het is ook voelen wàt die ander op dat moment nodig heeft! En ik heb je dit nog niet zien tegenspreken, integendeel. Vandaar dat ik vermoed dat jouw visie over wat empathie precies is en inhoudt, niet echt correct is. En dan is het natuurlijk al helemaal moeilijk om er een oordeel over te vellen...

Dido

Dido schreef:Tja, de vraag is natuurlijk of die mensen jou bejegend hebben zoals ik hier beschrijf. Veel mensen denken dat ze empathisch reageren op iemands lijden, maar doen het niet, of tonen het niet op de correcte manier. En in dit geval kan je moeilijk een conclusie trekken over het gegeven dat empathie bij jou niet zou 'werken'. Het enige wat je dan kan besluiten is dat de aanpak van die persoon bij jou niet werkte, en dat is wat anders dan dat 'empathie' niet zou werken. Empathie is en blijft een belangrijke conditie om mensen te helpen.

Nu, misschien moet je eens op zoek gaan naar degelijke wetenschappelijke literatuur/ bronnen waarin nagegaan wordt of mensen van jouw cultuur inderdaad niet geholpen zouden worden door empathisch reageren. Het zou mij verbazen! Maar als je er vindt, post ze dan gerust want het interesseert me zeker. Ik zal ze lezen!

Verder zijn eigen ervaringen zeker waardevol, maar je mag ze niet gebruiken als referentie. Teveel mensen denken dat ze op de hoogte zijn van psychologie, dat ze weten wat psychologie inhoudt, omdat ze zich baseren op zichzelf. Omdat ze zichzelf als referentie nemen. Psychologie is een experimentele wetenschap met soms heel verrassende resultaten, die helemaal anders zijn dan wat iemands 'gezond' verstand of zelfs eigen ervaring vertelt.

Hier in dit geval zou je bijvoorbeeld kunnen nagaan of empathie (en géén één of andere populaire, afgezwakte vorm van 'empathie', al zal dit niet steeds zo makkelijk vast te stellen zijn) bij therapeuten er systematisch toe leidt dat een cliënt van jouw cultuur niet geholpen wordt, terwijl diezelfde therapeut bij een Westerse cliënt, met eenzelfde problematiek, wél vooruitgang boekt. Als je dit onderzoekt voor enkele 100den of 1000den cliënten, dan zal je vermoedelijk met enige zekerheid kunnen zeggen hoe het zit met die empathie (rekening houdende met de statistiek & haar beperkingen). Met daarbij ook jouw terechte opmerking dat je zelden iets zal vinden wat voor iedereen in elke omstandigheid altijd zal helpen. Maar dat het mogelijks wél zal helpen bij de meeste anderen, ook van jouw cultuur.

Dus, misschien is het nu nog een te moeilijke opdracht, maar zoals ik al aangaf, post hier gerust een aantal studies over dit onderwerp. Want zo kan je aantonen dat jouw kritiek misschien wél terecht is... :eusa_whistle:





Die Carl Rogers zal één van de eersten zijn waarover je zal horen, naast Freud, Watson, Skinner en nog een aantal grote 'andere' namen.

Dat weet ik niet... Misschien zal je net een aantal zaken beter begrijpen of met andere ogen bekijken waardoor je beter begrijpt wat ze inhouden, hoe ze 'goed' kunnen worden toegepast, hoe ze precies werken en zal het dus eerder verrijkend voor je zijn?

Dido

En ja, met 'dingen verzinnen' bedoel ik echter dat je zelf ook zegt dat je ook een moeilijke periode hebt, of hebt gehad zonder iets concreets op te noemen. Tenminste, als ik slachtoffer ben geweest zal ik me minder rot voelen als ik zie dat ik niet de enige ben die lijdt, heel simpel gezegd.

Er zijn heel wat misverstanden over wat empathie zou zijn. Eenvoudige definities spreken over het inleven of invoelen dat goede luisteraars zou kenmerken. Op die manier is iedereen geneigd van zichzelf te vinden dat hij of zij empathisch is. De waarheid ligt daar echter ver vanaf. Vaak is het slechts een passief luisteren, dat door een gebrek aan adequate reacties geheel ondoelmatig is; of een selectief luisteren waarin enkel gehoord wordt wat past in het kraam van de luisteraar of wat aansluit bij eigen gevoeligheden en bekommernissen. Empathie wordt soms ook verward met volgzaamheid, de ander gelijk geven, sympathie betonen, medelijden hebben… omgangsvormen die erop wijzen dat de juiste empathische afstand zoek is.

Wat is empathie dan wel? Empathie stelt mensen in staat om iemand te leren kennen, te begrijpen en goed te reageren....

Nou, je zal gelijk hebben, maar ik weet bijna zeker dat je niet alle mensen op deze manier zal helpen. In ieder geval mij niet, noch mensen waar ik vandaan kom. Hele andere mentaliteit, alles.. En ik geloof je wel, dit werkt wel bij sommige mensen, eigenlijk meeste mensen, maar echt niet bij alle.

... wie die Carl Rogers ook mag zijn, hij moet wel rekening houden met verschillende culturen.

Oh, wat zal ik volgend jaar als ik psychologie ga studeren moeilijke tijden tegemoetkomen..

Dido schreef:Toch een beetje nuanceren wat je hier neerschrijft...

Er wordt zelfs niet meer gediscussieerd, want het staat gewoon vast dat empathie enorm belangrijk is in een therapeutische relatie (en in feite niet enkel in zulke relaties). Dat houdt in dat je wel degelijk erkenning mag/ moet geven aan wat de persoon je vertelt. Als die aangeeft dat het voor hem erg wàs, dan dien je dit niet te ontkennen! Waarom zou je dat ook doen? Voor hem wàs het gewoonweg erg! Jij kan niet oordelen of iets wel of niet erg voor hem aanvoelde! Enkel de persoon zelf weet immers hoe hij zich voelde.

Integendeel dus, je dient blijk te geven over het feit dat je wel degelijk begrijpt dat het voor hem erg was!

Ik denk dus dat je 2 zaken door elkaar haalt: het is helemaal niet verkeerd van aan te geven dat je iemands emoties begrijpt, integendeel zelf! Daarnaast echter (en dat is het tweede punt) is het als hulpverlener niet aangewezen om mee overspoeld te worden door de emoties die de ander voelt. Met andere woorden, het is niet omdat hij 'het niet meer ziet zitten', dat jij het daarom ook niet meer moet zien zitten. Dan is het inderdaad van belang dat je aangeeft dat jij stevig blijft staan, dat jij zal helpen strijden, dat jullie er samen wel door zullen geraken. In de psychologie wordt dit wel vaker aangeduid met het begrip 'containing': opvangen van wat de ander voelt/ meemaakt, én het omvatten, afgrenzen zodat het niet ontspoort.

Maar dat betekent helemààl niet dat empathie best achterwege blijft! Het is zelfs zo dat, als je geen verbinding kan leggen met de persoon door empathie, je vaak niet verder zal geraken. Eerst voldoende erkenning geven en dan pas zoeken en aangeven dat er oplossingen mogelijk zijn.

Je schrijft bovendien: 'ook al moet je dingen verzinnen'... Ik veronderstel dat je hiermee bedoelt dat je zegt 'ik heb dat ook al meegemaakt', terwijl dat niet zo is? Het laatste wat ik zou doen, is zaken gaan verzinnen! De kans is immers groot dat je dan vroeg of laat door de mand valt en dan ben je gezien! Als de ander door heeft dat hij jou niet meer kan vertrouwen, dat je eigenlijk leugens vertelt, waarom zou hij je dan nog geloven als je zegt dat er wel een oplossing zal komen? Echtheid is, naast empathie (cfr. 2 van de 3 noodzakelijke basisvoorwaarden van Carl Rogers) al bijna even belangrijk in een hulpverleningsrelatie. Dat betekent niet dat je er zomaar alles moet gaan uitflappen wat er in je opkomt, maar het betekent wél dat datgene wàt je zegt, ook gemeend is! En daar hoort 'verzinnen' niet bij.

Dido

PS je bent net zo'n stuiterbal in je hoofd als ik geloof ik.... gezien het uur en je snelheid. Mijn beste en creatiefste uren zijn in de ongristelijke uren van de ochtend zo tussen 4 en 6 als ik naar de oppervlakte van bewustzijn drijf... helaas.

Of als iemand iets vreselijks heeft meegemaakt moet je alles behalve: 'ja heel erg wat er is gebeurd' nee! Juist tegenovergestelde, als het moet kijk je hem raar aan en zeg je dat je ook zoiets hebt meegemaakt (ook al moet je dingen verzinnen), je praat erover alsof het niks is, je vertelt het als het ware dat je over dat soort dingen niet druk zal maken, meer over andere soort problemen (vooral als het om morele kwesties gaat) Natuurlijk moet je niet overdrijven. Zo raakt hij in conflict met zichzelf en zal het gebeurtenis niet zo erg worden opgevat en makkelijker worden verwerkt.

Our synthesis of the literature has examined of the strength of the evidence for various components of institutional care for people with longer term mental health problems. An “ideal” institution should be small and community based and maximise flexibility, privacy, engagement and positive therapeutic relationships. It should provide regular physical health screening and specific interventions (CBT, family interventions involving psychoeducation, and supported employment) through integrated programmes for service users with a diagnosis of schizophrenia. Restraint and seclusion should be avoided whenever possible and staff should have adequate training in de-escalation techniques. Regular staff supervision should be provided with clear lines of clinical governance that ensure adherence to evidence-based guidelines.