Je komt hoe dan ook "in aanraking" met endorfines: het zijn lichaamseigen stoffen, neurotransmitters die geproduceerd en vrijgezet worden in een hoop verschillende situaties, en die we gewoon nodig hebben. Bovendien wordt hierboven betwijfeld en genuanceerd dat endorfines de voornaamste factor voor herhaalde automutilatie is. Maar goed, dat lijkt me niet de kern van de zaak.
Je lijkt er vanuit te gaan dat als iemand - door bijvoorbeeld te gaan hardlopen - meer endorfines gaat produceren en de concentratie daalt daarna terug, hij of zij zich daarvan bewust is en opnieuw zal snijden om die concentratie te verhogen. Dat lijkt me weinig waarschijnlijk.
Vergelijk met deze situatie: iemand die regelmatig gaat hardlopen raakt daar a.h.w. aan verslaafd door de
runner's high. Deze persoon is door omstandigheden verplicht daarmee te stoppen, pakweg een operatie. Op een dag eet hij een stuk chocolade, wat leidt tot endorfineproductie. Meteen gaat hij terug lopen, hoewel hij nog steeds herstellende is van de operatie. Lijkt dit je waarschijnlijk?
Je leert gedrag en stimuli met een bepaald gevoel associëren, niet zomaar met endorfineproductie. Als je door pakweg hardlopen of chocolade eten een fijn gevoel krijgt, denk ik dat dat gevoel voldoende verschilt van het gevoel dat je krijgt als je gaat snijden en je dus gewoon een nieuwe associatie gaat maken. (Des te waarschijnlijker omdat je het snijden en het gevoel dat je daarbij krijgt ook leert te associëren met een bepaalde omgeving.)
Bij herval is een veel waarschijnlijker hypothese volgens mij, dat de oorzaak onderliggend aan de automutilatie niet effectief behandeld werd.
Edit: Heb je Dido's reactie en de mijn eerste reactie begrepen? Ik de studies die Dido aanhaalt nog even:
The opiate antagonist naloxone did not diminish improvements in affect following the performance of a self-injury proxy, even though naloxone should block the effects of endorphins (Russ et al., 1994).
Naloxone wordt verondersteld de werking van endorfines tegen te gaan. Proefpersonen die naloxone krijgen, blijven zich echter beter voelen als ze automutileren.
Studies also provide strong support for a self-punishment function, and modest evidence for anti-dissociation, interpersonal-influence, anti-suicide, sensation-seeking, and interpersonal boundaries functions.
Mat andere woorden: vaak is het doel van automutilatie iets dat niet zomaar aan endorfines gelinkt kan worden.
Je komt hoe dan ook "in aanraking" met endorfines: het zijn lichaamseigen stoffen, neurotransmitters die geproduceerd en vrijgezet worden in een hoop verschillende situaties, en die we gewoon nodig hebben. Bovendien wordt hierboven betwijfeld en genuanceerd dat endorfines de voornaamste factor voor herhaalde automutilatie is. Maar goed, dat lijkt me niet de kern van de zaak.
Je lijkt er vanuit te gaan dat als iemand - door bijvoorbeeld te gaan hardlopen - meer endorfines gaat produceren en de concentratie daalt daarna terug, hij of zij zich daarvan bewust is en opnieuw zal snijden om die concentratie te verhogen. Dat lijkt me weinig waarschijnlijk.
Vergelijk met deze situatie: iemand die regelmatig gaat hardlopen raakt daar a.h.w. aan verslaafd door de [i]runner's high[/i]. Deze persoon is door omstandigheden verplicht daarmee te stoppen, pakweg een operatie. Op een dag eet hij een stuk chocolade, wat leidt tot endorfineproductie. Meteen gaat hij terug lopen, hoewel hij nog steeds herstellende is van de operatie. Lijkt dit je waarschijnlijk?
Je leert gedrag en stimuli met een bepaald gevoel associëren, niet zomaar met endorfineproductie. Als je door pakweg hardlopen of chocolade eten een fijn gevoel krijgt, denk ik dat dat gevoel voldoende verschilt van het gevoel dat je krijgt als je gaat snijden en je dus gewoon een nieuwe associatie gaat maken. (Des te waarschijnlijker omdat je het snijden en het gevoel dat je daarbij krijgt ook leert te associëren met een bepaalde omgeving.)
Bij herval is een veel waarschijnlijker hypothese volgens mij, dat de oorzaak onderliggend aan de automutilatie niet effectief behandeld werd.
Edit: Heb je Dido's reactie en de mijn eerste reactie begrepen? Ik de studies die Dido aanhaalt nog even:
[quote]The opiate antagonist naloxone did not diminish improvements in affect following the performance of a self-injury proxy, even though naloxone should block the effects of endorphins (Russ et al., 1994).[/quote]
Naloxone wordt verondersteld de werking van endorfines tegen te gaan. Proefpersonen die naloxone krijgen, blijven zich echter beter voelen als ze automutileren.
[quote]Studies also provide strong support for a self-punishment function, and modest evidence for anti-dissociation, interpersonal-influence, anti-suicide, sensation-seeking, and interpersonal boundaries functions.[/quote]
Mat andere woorden: vaak is het doel van automutilatie iets dat niet zomaar aan endorfines gelinkt kan worden.
