door Dido » za 17 jul 2010, 00:22
Ik denk niet dat ik je echt verder kan helpen... Toch reageer ik even omdat ik denk dat het erg moeilijk is om zoiets wetenschappelijk aan te tonen. Los van het feit dat de meesten onder ons wel een idee hebben over wat beelddenken zou kunnen inhouden (en ikzelf weinig argumenten zie om er niet in te geloven), is het zo dat wat zich afspeelt in onze gedachten sowieso erg moeilijk objectief aantoonbaar is. En om beelddenken wetenschappelijk aan te tonen, moet je nu net een manier vinden om beelddenken objectief aan te tonen, zodanig dat elke onderzoeker zou besluiten dat het vaststellen van die welbepaalde manier van denken echt wel beelddenken is.
Daarvoor moet je dit fenomeen ook kunnen meten, het liefst met één of ander toestel. Je moet dus ahw. een meetmethode vinden die kan aangeven dàt er beelddenken is. En dat lijkt mij ontzettend moeilijk. Iemands hartslag kan je bv. meten met een EKG-toestel of gewoon door te tellen, je kan ook iemands hersenactiviteit meten met bv. een EEG, maar iemands manier van denken meten is een ander paar mouwen.
In de psychologie wordt het meten van iemands gedachten met behulp van vragenlijsten wel aanvaard. Zo kan je bv. vragen aan een persoon om op een schaal van 1 tem. 10 z'n mate van angst aan te duiden. Dit wordt dan als basis van veel wetenschappelijk onderzoek gebruikt. Maar echt harde objectieve gegevens zijn dit natuurlijk niet: je kan meestal niet hardmaken dat die persoon inderdaad die mate van angst voelt. Al blijkt die methode wel vaak werkbaar in de psychologie, je kan er wel degelijk betrouwbare info uit halen en daar gaat het uiteindelijk om natuurlijk. Maar iemands angst, of iemands schuldgevoel bevragen is nog een stuk eenvoudiger dan iemands 'denken in beelden' te bevragen:
- wat verstaat men precies onder beelddenken: persoon A en persoon B zullen mogelijks beiden zeggen dat ze in beelden denken, maar het is goed mogelijk dat persoon A de manier van denken van persoon B helemaal niet zou beschrijven als beelddenken, mocht hij kunnen denken zoals persoon B dat doet.
- jouw eigen denkproces ontleden is uiteindelijk een erg moeilijke zaak: kan je voldoende betrouwen op jouw eigen analyses hierover? Kan je voldoende vertrouwen op de analyses van een ander hierover?
- eigenlijk, om het goed te doen, zou je een gestandaardiseerde situatie moeten kunnen bedenken, waarbij alle proefpersonen ten gevolge van eenzelfde situatie net dezelfde gedachten krijgen. En dan zou je moeten kunnen nagaan (lees: kunnen meten) hoe die zelfde gedachten van die verschillende proefpersonen van elkaar verschillen. Het lijkt me echter erg moeilijk om situaties te ontwerpen die dezelfde gedachten oproepen bij verschillende mensen
- enz...
Dido
Ik denk niet dat ik je echt verder kan helpen... Toch reageer ik even omdat ik denk dat het erg moeilijk is om zoiets wetenschappelijk aan te tonen. Los van het feit dat de meesten onder ons wel een idee hebben over wat beelddenken zou kunnen inhouden (en ikzelf weinig argumenten zie om er [i]niet[/i] in te geloven), is het zo dat wat zich afspeelt in onze gedachten sowieso erg moeilijk [u]objectief aantoonbaar[/u] is. En om beelddenken wetenschappelijk aan te tonen, moet je nu net een manier vinden om beelddenken [i]objectief[/i] aan te tonen, zodanig dat [i]elke onderzoeker zou besluiten dat het vaststellen van die welbepaalde manier van denken echt wel beelddenken is[/i].
Daarvoor moet je dit fenomeen ook kunnen [u]meten[/u], het liefst met één of ander toestel. Je moet dus ahw. een meetmethode vinden die kan aangeven dàt er beelddenken is. En dat lijkt mij ontzettend moeilijk. Iemands hartslag kan je bv. meten met een EKG-toestel of gewoon door te tellen, je kan ook iemands hersenactiviteit meten met bv. een EEG, maar iemands manier van denken meten is een ander paar mouwen.
In de psychologie wordt het meten van iemands gedachten met behulp van [u]vragenlijsten[/u] wel aanvaard. Zo kan je bv. vragen aan een persoon om op een schaal van 1 tem. 10 z'n mate van angst aan te duiden. Dit wordt dan als basis van veel wetenschappelijk onderzoek gebruikt. Maar echt harde objectieve gegevens zijn dit natuurlijk niet: je kan meestal niet hardmaken dat die persoon inderdaad die mate van angst voelt. Al blijkt die methode wel vaak werkbaar in de psychologie, je kan er wel degelijk betrouwbare info uit halen en daar gaat het uiteindelijk om natuurlijk. Maar iemands angst, of iemands schuldgevoel bevragen is nog een stuk eenvoudiger dan iemands 'denken in beelden' te bevragen:
- wat verstaat men precies onder beelddenken: persoon A en persoon B zullen mogelijks beiden zeggen dat ze in beelden denken, maar het is goed mogelijk dat persoon A de manier van denken van persoon B helemaal niet zou beschrijven als beelddenken, mocht hij kunnen denken zoals persoon B dat doet.
- jouw eigen denkproces ontleden is uiteindelijk een erg moeilijke zaak: kan je voldoende betrouwen op jouw eigen analyses hierover? Kan je voldoende vertrouwen op de analyses van een ander hierover?
- eigenlijk, om het goed te doen, zou je een gestandaardiseerde situatie moeten kunnen bedenken, waarbij alle proefpersonen ten gevolge van eenzelfde situatie net dezelfde gedachten krijgen. En dan zou je moeten kunnen nagaan (lees: kunnen meten) hoe die zelfde gedachten van die verschillende proefpersonen van elkaar verschillen. Het lijkt me echter erg moeilijk om situaties te ontwerpen die dezelfde gedachten oproepen bij verschillende mensen
- enz...
Dido
