door bessie » vr 06 aug 2010, 17:33
OK, geen probleem hoor. Ik had nog niet gezien dat je het evolutionaire psychologie noemde. Ik had nog een innerlijke scheiding tussen psychologie en de neiging om vooruit te denken, en achteruit te kijken, en dan vooral bij zaken die de directe overleving betreffen. Ik zag psychologie meer als iets 'hogers', niet direct van toepassing op bv. dieren, maar alleen op mensen. Maar die scheiding is denk ik onjuist.
Ik bedoelde dus dat deze strategische denkwijze onze sterke kant is. Je neemt een beslissing op grond van je beeld van de toekomst, en bestudeert later wat daar het resultaat van was. Je beeld van de toekomst bouw je op uit datgene dat je waarneemt, dus hoe meer je waarneemt, hoe beter je beeldvorming.
Maar, je kan spijt hebben van je beslissing. En je kan opzien tegen de berg van moeilijkheden die je ziet. Geen probleem, zolang het geen ziekelijke (antiproductieve) vormen aanneemt. Want dan heb je evolutionair gezien een achterstand op anderen. Kortom, er ontstaat een balans tussen teveel en te weinig op je omgeving letten.
Tot zover ben je het met me eens denk ik. maar in je laatste regels schrijf je:
Het kan moeilijk anders of gelukkig zijn is adaptief: als je geen zin meer hebt in het leven, dan is dat niet echt goed om te overleven. En depressie is ook niet bepaald een zegen voor je libido. Hups: seksuele selectie.
Ik zie dat als tegenvoorbeelden. Maar zo makkelijk ligt het niet. Ik heb nooit gezegd dat een bepaalde mate van gelukkig zijn niet adaptief zou zijn. Maar geen zin meer hebben in je leven, en verlies van libido tgv depressie, zijn de compleet tegenovergestelde voorbeelden van de door mij genoemde balans. Het zijn ziekten, en ziekten worden door evolutie juist tegengegaan. Of?
OK, geen probleem hoor. Ik had nog niet gezien dat je het evolutionaire psychologie noemde. Ik had nog een innerlijke scheiding tussen psychologie en de neiging om vooruit te denken, en achteruit te kijken, en dan vooral bij zaken die de directe overleving betreffen. Ik zag psychologie meer als iets 'hogers', niet direct van toepassing op bv. dieren, maar alleen op mensen. Maar die scheiding is denk ik onjuist.
Ik bedoelde dus dat deze strategische denkwijze onze sterke kant is. Je neemt een beslissing op grond van je beeld van de toekomst, en bestudeert later wat daar het resultaat van was. Je beeld van de toekomst bouw je op uit datgene dat je waarneemt, dus hoe meer je waarneemt, hoe beter je beeldvorming.
Maar, je kan spijt hebben van je beslissing. En je kan opzien tegen de berg van moeilijkheden die je ziet. Geen probleem, zolang het geen ziekelijke (antiproductieve) vormen aanneemt. Want dan heb je evolutionair gezien een achterstand op anderen. Kortom, er ontstaat een balans tussen teveel en te weinig op je omgeving letten.
Tot zover ben je het met me eens denk ik. maar in je laatste regels schrijf je:
Het kan moeilijk anders of gelukkig zijn is adaptief: als je geen zin meer hebt in het leven, dan is dat niet echt goed om te overleven. En depressie is ook niet bepaald een zegen voor je libido. Hups: seksuele selectie.
Ik zie dat als tegenvoorbeelden. Maar zo makkelijk ligt het niet. Ik heb nooit gezegd dat een bepaalde mate van gelukkig zijn niet adaptief zou zijn. Maar geen zin meer hebben in je leven, en verlies van libido tgv depressie, zijn de compleet tegenovergestelde voorbeelden van de door mij genoemde balans. Het zijn ziekten, en ziekten worden door evolutie juist tegengegaan. Of?
