Ik bedoelde eigenlijk geen fysische waarheden(kans spelletjes) maar wel het zicht van de depressieve mensen op het leven. Het is eigenlijk waarmee ik begonnen was.
Ook het zicht op het leven bestaat deels uit fysische feiten inschatten. En keuzes maken is ook wel vaker gebonden aan kansen inschatten: 'waar heb ik de meeste kans op slagen?', 'waar zal ik het meest tevreden mee zijn, kies ik dus voor product A of product B',... Die 'sadder but wiser' (= depressief realisme) bleek ook van toepassing te zijn bij het inschatten van de hoeveelheid controle die je hebt over iets. Vele keuzen gaan ook daarover: 'kan ik dit aan?', 'kan ik er iets aan veranderen en heeft het dus zin dat ik daarvoor kies?'
Maar het klopt inderdaad wel, zoals jij aanhaalt, dat we ook vaak keuzes maken die geen 'absolute waarheid' in zich dragen.
Want het is juist de bedoeling dat er geen juiste keuze is.
Ik snap niet goed wat je hiermee bedoelt?
Ieder heeft zijn keuze die hij het beste vind voor de huidige situatie waarin hij zich bevind.
Het klopt dat we inderdaad
vaak de beste keuze maken, als we rekening houden met de kennis de kennis die we op dat moment bezitten. Al zal dit ook dikwijls gebaseerd zijn, in dat geval, op een rationele (of zelfs emotie-gestuurde) keuze, waarbij we zoveel mogelijk proberen rekening te houden met de factoren die er op dat moment zijn.
Verborgen inhoud
Anderzijds is het ook weer zo dat we door een bias in ons denken (weeral!) de keuze achteraf meer gaan waarderen dan vooraf, maar goed, laten we dit terzijde leggen.
Toch zal je ook niet kunnen ontkennen dat we soms keuzes maken waarvan wel degelijk
vooraf te voorzien was dat ze wel eens fout konden aflopen. Of, anders uitgedrukt, keuzes die impulsief werden genomen, of keuzes te wijten aan grove overschattingen of onderschattingen. Als ik besluit te gaan skieën buiten de toegelaten pistes, op trajecten waarbij staat aangeduid dat er lawinegevaar is, én ik kom een ongeval tegen, dan is dit geen slimme keuze geweest en heb ik de risico's ervan niet echt ter harte genomen.
Maar goed, dat neemt niet weg dat ik nog steeds achter m'n besluit sta:
Dus, een beetje vervormen, lijkt mij gezonder dan overal en altijd de waarheid te moeten inzien over iets... Maar de voorwaarde is dan wel dat we daarin weer niet mogen overdrijven. Teveel optimisme lijdt tot risicogedrag (zie je wel vaker bij tieners): 'er kan mij toch niets overkomen'. En dan bega én krijg je ongelukken. Dit zou mogelijks ook een rol spelen bij de verspreiding van HIV: 'ik moet niet vrijen met een condoom, AIDS overkomt mij niet, dat overkomt enkel anderen.'
Verder lijkt het me ook een voorwaarde dat we door onze rooskleurige kijk anderen niet teveel gaan benadelen. Als we steeds onze kop in 't zand steken voor de problemen van anderen, dan zijn we ook niet goed bezig, denk ik en dan leidt dat op den duur ook tot problemen.
Dido
[quote]Ik bedoelde eigenlijk geen fysische waarheden(kans spelletjes) maar wel het zicht van de depressieve mensen op het leven. Het is eigenlijk waarmee ik begonnen was.[/quote]
Ook het zicht op het leven bestaat deels uit fysische feiten inschatten. En keuzes maken is ook wel vaker gebonden aan kansen inschatten: 'waar heb ik de meeste kans op slagen?', 'waar zal ik het meest tevreden mee zijn, kies ik dus voor product A of product B',... Die 'sadder but wiser' (= depressief realisme) bleek ook van toepassing te zijn bij het inschatten van de hoeveelheid controle die je hebt over iets. Vele keuzen gaan ook daarover: 'kan ik dit aan?', 'kan ik er iets aan veranderen en heeft het dus zin dat ik daarvoor kies?'
Maar het klopt inderdaad wel, zoals jij aanhaalt, dat we ook vaak keuzes maken die geen 'absolute waarheid' in zich dragen.
[quote]Want het is juist de bedoeling dat er geen juiste keuze is.[/quote] Ik snap niet goed wat je hiermee bedoelt?
[quote]Ieder heeft zijn keuze die hij het beste vind voor de huidige situatie waarin hij zich bevind.[/quote] Het klopt dat we inderdaad [i]vaak[/i] de beste keuze maken, als we rekening houden met de kennis de kennis die we op dat moment bezitten. Al zal dit ook dikwijls gebaseerd zijn, in dat geval, op een rationele (of zelfs emotie-gestuurde) keuze, waarbij we zoveel mogelijk proberen rekening te houden met de factoren die er op dat moment zijn.
[hide]Anderzijds is het ook weer zo dat we door een bias in ons denken (weeral!) de keuze achteraf meer gaan waarderen dan vooraf, maar goed, laten we dit terzijde leggen.[/hide]
Toch zal je ook niet kunnen ontkennen dat we soms keuzes maken waarvan wel degelijk [i]vooraf[/i] te voorzien was dat ze wel eens fout konden aflopen. Of, anders uitgedrukt, keuzes die impulsief werden genomen, of keuzes te wijten aan grove overschattingen of onderschattingen. Als ik besluit te gaan skieën buiten de toegelaten pistes, op trajecten waarbij staat aangeduid dat er lawinegevaar is, én ik kom een ongeval tegen, dan is dit geen slimme keuze geweest en heb ik de risico's ervan niet echt ter harte genomen.
Maar goed, dat neemt niet weg dat ik nog steeds achter m'n besluit sta:
[quote]Dus, een beetje vervormen, lijkt mij gezonder dan overal en altijd de waarheid te moeten inzien over iets... Maar de voorwaarde is dan wel dat we daarin weer niet mogen overdrijven. Teveel optimisme lijdt tot risicogedrag (zie je wel vaker bij tieners): 'er kan mij toch niets overkomen'. En dan bega én krijg je ongelukken. Dit zou mogelijks ook een rol spelen bij de verspreiding van HIV: 'ik moet niet vrijen met een condoom, AIDS overkomt mij niet, dat overkomt enkel anderen.'
Verder lijkt het me ook een voorwaarde dat we door onze rooskleurige kijk anderen niet teveel gaan benadelen. Als we steeds onze kop in 't zand steken voor de problemen van anderen, dan zijn we ook niet goed bezig, denk ik en dan leidt dat op den duur ook tot problemen.[/quote]
Dido