Bedankt voor de reacties ;) , mijn vraag is hierbij beantwoord.

De toegenomen hartfrequentie bij lichamelijke inspanning is bovenal een reflexmechanisme en in mindere mate een direct effect van het sympatisch zenuwstelsel. Als je spieren meer zuurstof verbruiken krijg je een vasodilatatie van de arteriolen naar de spieren door enerzijds minder zuurstof voor de arteriolen zélf om gecontraheerd te blijven en anderzijds door het vrijkomen van vasodilaterende stoffen bij een tekort aan zuurstof in de spieren. Door deze perifere vasodilatatie krijg je een reflectoire tachycardie. Natuurlijk spelen andere mechanismen ook een rol zoals een reflectoire tachycardie door inhibitie van de n. vagus door stimulatie van baroreceptoren in de sinus caroticus, een verhoogde veneuze terugvloed waardoor een verhoogde hartfrequentie en omgevingsinvloeden die direct de sympaticus activeren zoals emotionele stress.

[quote]Uhm... Waarom? Als mensen gaan sporten gaan ze bij enkel het denken aan sporten al bij voorbaat sneller ademen en gaat hun harfrequentie soms al omhoog... Ik zou dus denken dat dit feedforwardmechanisme toch wel op de één of andere manier emotie o.i.d. nodig heeft.[/quote]



Het lichaam wordt dus voor inspanning al klaar gemaakt om te presteren(invloed emotie)? Als dit zo is waardoor wordt het hart dan geprikkeld om zijn hartfrequentie te verhogen? Ik ging namelijk van uit dat als je bijvoorbeeld een stukje gaat rennen je niet echt gebruikt maakt van je emoties, tenzij je een wedstrijd rent ofzo. Tijdens het rennen pas je je ademhaling aan om door te kunnen gaan, maar tijdens het rennen verhoogt de hartfrequentie tot een bepaalde waarde, waardoor wordt deze dan bepaalt?

[quote]Hierbij laat ik de werking van emoties weg.[/quote]Uhm... Waarom? Als mensen gaan sporten gaan ze bij enkel het denken aan sporten al bij voorbaat sneller ademen en gaat hun harfrequentie soms al omhoog... Ik zou dus denken dat dit feedforwardmechanisme toch wel op de één of andere manier emotie o.i.d. nodig heeft.

[quote='anusthesist' post='642616' date='6 December 2010, 09:59']Bedenk eens wat het sympatisch zenuwstelsel doet. Als je de effecten weet, weet je ook wat de triggers zijn voor activatie.

Je zult merken dat er niet één bepaalde factor is, maar dat er veel verschillende factoren een rol spelen.[/quote]



Bedankt voor je antwoord, het heeft me iets op weg geholpen maar het is me allemaal nog niet echt duidelijk. Ik zal mijn vraag wat beter proberen te omschrijven: Als iemand lichamelijke inspanning verricht verandert de hartslag, wat wordt waargenomen zodat de hartslag verandert? Hierbij laat ik de werking van emoties weg. Hierbij neem ik aan dat het lichaam meer zuurstof nodig heeft. Vanuit deze [url=http://nl.wikipedia.org/wiki/Ademhalingscentrum#Chemoreceptoren]link[/url] is het duidelijk dat waterstof ionen en koolstofdioxide invloed hebben op de ademhalingsspieren, valt het hart hier ook onder? Ik weet dat het indirect met elkaar in verbinding staat, maar wat mij nog niet duidelijk is, is hoe het hart 'te weten krijgt' hoe het sneller moet gaan kloppen. Wat is nu de prikkel om het hart sneller te laten kloppen tijdens lichamelijke inspanning? Of is dit een te vage vraag om goed te kunnen beantwoorden?

Bedenk eens wat het sympatisch zenuwstelsel doet. Als je de effecten weet, weet je ook wat de triggers zijn voor activatie.

Je zult merken dat er niet één bepaalde factor is, maar dat er veel verschillende factoren een rol spelen.

Beste forum gebruikers,

Ik ben begonnen aan mijn profielwerkstuk over het menselijk hart, ik heb gezocht op internet maar niets gevonden over het volgende:

Als het lichaam in paraatheid wordt gebracht voor een inspanning of activiteit, wordt het orthosympatische deel van het autonome zenuwstelsel geactiveerd. Maar hoe deze wordt geactiveerd kan ik niet terug vinden. Ik heb me echter laten vertellen dat dit deel van het zenuwstelsel wordt geactiveerd door het CO2 gehalte in het bloed, terwijl een artikel op internet vertelde dat het juist kwam door hormonen. Kan iemand mij hier meer over vertellen?

Alvast bedankt,

Colin