Femkuhhh schreef:Oke bedankt!

Nog een vraagje: ik had ergens gelezen dat glucagon en adrenaline de glycogenolyse stimuleren, maar hoe dan precies?

Alvast bedankt!

Zulke vragen kun je beter opzoeken, want bijna niemand heeft zulke specifieke kennis paraat. Wiki legt het helder en duidelijk uit over Glucagon, misschien kun je zelf iets proberen op te zoeken over adrenaline.

Oke bedankt!

Nog een vraagje: ik had ergens gelezen dat glucagon en adrenaline de glycogenolyse stimuleren, maar hoe dan precies?

Alvast bedankt!

- Ik heb de proefpersonen ingedeeld in vier gewichtsklassen en bij de groepen 70-80 kg en 80-90 kg zie je een mindere stijging (gemiddeld van 5,5 naar 7,2) dan bij de groepen 50-60 kg en 60-70 kg (gemiddeld van 5,2 naar 7,8). Is dit toeval of kan hier een reden voor zijn?

Is de stijging significant? Zo nee, dan is het toeval. Zo ja, dan is er waarschijnlijk een reden voor. Het zou te maken kunnen hebben met het soort en hoeveelheid voedsel dat ze hebben genuttigd. Een krentenbol voor een 90 kilo zware man tikt natuurlijk minder aan dan een krentenbol voor een 50 kilo lichte vrouw.

Bovendien is het belangrijk te weten welk percentage spier is en welk percentage vet, anders kun je er nog weinig over zeggen.

- Ook heb ik de proefpersonen ingedeeld in drie groepen wat betreft lichamelijke activiteit: 1 groep veel (bv. vanaf 30 min. fietsen), 1 groep weinig (bv. 10 minuten lopen), 1 groep niets. Dit heeft alleen effect op de eerste meting en er is te zien dat bij mensen die veel lichamelijke activiteit hebben verricht de eerste meting hoger is dan bij mensen die geen lichamelijke activiteit hebben verricht. Hoe kan dit?

Ook hier geldt; is de stijging significant? Zo nee dan zegt het niet zoveel. Je zou kunnen speculeren dat door fysieke arbeid een stressreactie optreedt met een toegenomen productie van adrenaline en cortisol. Stimulatie van b-adrenerge receptoren en cortisol stimuleren de lipolyse en gluconeogenese. Dit om dus te compenseren voor de toegenomen behoefte aan glucose. Misschien dat door een verkeerde timing (stoppen met niet intensief (genoeg) sporten nét nadat er glucose wordt vrijgemaakt) het glucose iets kan stijgen.

Hallo,

Ik moet dit jaar een profielwerkstuk maken en ik heb als onderwerp de bloedglucosespiegel gekozen.

Ik heb bij 15 mensen 6 vingerprikken gedaan, telkens om t uur, en na de 2e vingerprik hebben ze gegeten.

Je ziet dus een duidelijke stijging na de 2e vingerprik en daarna daalt de bloedglucosespiegel weer.

Ik heb alleen een paar vragen:

- Ik heb de proefpersonen ingedeeld in vier gewichtsklassen en bij de groepen 70-80 kg en 80-90 kg zie je een mindere stijging (gemiddeld van 5,5 naar 7,2) dan bij de groepen 50-60 kg en 60-70 kg (gemiddeld van 5,2 naar 7,8). Is dit toeval of kan hier een reden voor zijn?

Ik dacht dat het misschien kon komen, omdat zwaardere mensen gemiddeld meer eten en dat hun lichaam beter en sneller reageert op voedsel, dus dat ze sneller insuline aanmaken, waardoor de bloedglucosespiegel minder stijgt. Is dit een goede conclusie? Of is er een andere reden voor?

- Ook heb ik de proefpersonen ingedeeld in drie groepen wat betreft lichamelijke activiteit: 1 groep veel (bv. vanaf 30 min. fietsen), 1 groep weinig (bv. 10 minuten lopen), 1 groep niets. Dit heeft alleen effect op de eerste meting en er is te zien dat bij mensen die veel lichamelijke activiteit hebben verricht de eerste meting hoger is dan bij mensen die geen lichamelijke activiteit hebben verricht. Hoe kan dit? Ik dacht eigenlijk dat het andersom zou zijn, want als mensen gaan sporten wordt er glucose uit het bloed verbruikt en zou de bloedglucosespiegel gaan dalen, maar dat is hier dus niet het geval. Heeft iemand hier een verklaring voor? Misschien omdat na een tijdje bij de mensen die veel lichamelijke activiteit hebben verricht de bloedglucosespiegel weer gaat stijgen, misschien zelfs boven de gemiddelde normale waarde?

Alvast bedankt!