Dat zou heel goed kunnen, ik weet de details hier niet vanaf.

Voor GPS is de correctie voor de ART groter dan voor de SRT.

Als we het hebben over tijdreizen naar de toekomst is dat echter een ander verhaal. Tijdreizen naar de toekomst volgt uit de Speciale Relativiteitstheorie, die in een paar relatief simpele vergelijkingen te vatten is. Het zijn ook diezelfde vergelijkingen die gebruikt worden in GPS sattelieten en kerncentrales. En bovendien is 'tijdreizen naar de toekomst' wel eens in de praktijk gemeten, namelijk in een experiment waar bij een atoomklok in een vliegtuig vergeleken werd met een atoomklok op aarde (of zoiets dergelijks, ik weet de details van dit experiment niet). Inderdaad bleek de ene atoomklok achter te lopen op de andere. Met andere woorden hij had in de toekomst gereisd. Alhoewel het hierbij slechts om enkele nanoseconden ging.

Ik meen dat een punt in de ruimtetijd wordt gegeven door (x,y,z,ict)?. Dus het verleden en punten die aan de betrekking niet voldoen(sneller licht) liggen buiten ons bereik.

Volgens de ART kan men wel in verleden reizen. Men kan het weefsel van de ruimtetijd zo gekromd denken dat men kan aankomen in en een punt voor men er vertrokken is.

Math-E-Mad-X schreef:Ha, kijk, mooi dat je je vraag nu op deze manier stelt, want hier kan ik tenminste een wetenschappelijk antwoord op geven. (in tegenstelling tot je vorige uiterst vage formulering)

Het antwoord: als we even er van uit gaan dat onze positie is geven door (0,0,0,0) dan kunnen we het punt (x, y, z, t) bereiken als

\(x^2 + y^2 + z^2 < c^2 t^2\)

Oke, laten we dat rusten. Hoe komen we dan in dat punt in het verleden (of de toekomst)?

Dat het punt te berekenen is wil nog niet zeggen dat we dat punt ook zouden kunnen bereiken. Dus ik ben ook wel heel nieuwsgierig naar het antwoord op de tweede vraag van kotje.

Het antwoord: als we even er van uit gaan dat onze positie is geven door (0,0,0,0) dan kunnen we het punt (x, y, z, t) bereiken als

\(x^2 + y^2 + z^2 < c^2 t^2\)

En om nog even op dat "filosoferen" terug te komen: als we het punt kunnen berekenen wil dat dan ook zeggen dat het punt "bestaat" (wat dat ook mag betekenen)? Soms krijg ik het idee dat filosofie wel degelijk een noodzaak is om tot wetenschap te kunnen komen...

kotje schreef:Ik vind je antwoord volledig buiten de kwestie.

Ik bevind mijn nu in een bepaald punt van de 4-dimensionale ruimtetijd. Ik neem een punt (x,y,z,ict) dat in mijn verleden of toekomst ligt. Mijn vraag is behoort dit punt tot de 4-dimensionale ruimtetijd en laten de bestaande fysische theoriëen toe om eventueel dit punt te bereiken.

Math-E-Mad-X schreef:In plaats van te concluderen dat de toekomst 'ergens' bestaat, zou je net zo goed kunnen concluderen dat de uitspraak 'naar de toekomst gaan' niet de juiste benaming is. Met andere woorden: dit is meer een taalkundige kwestie dan dat het nog iets met natuurkunde te maken heeft.

Verder zou je, gezien het feit dat tijd en ruimte een 4-dimensionaal geheel vormen inderdaad kunnen concluderen dat een tijdstip een soort van 'plaats' is. Maar goed, de vraag hoe je iets wil noemen heeft natuurlijk niks te maken met de vraag of het fysisch wel of niet mogelijk is.

Laat ons even aannemen dat tijdreizen naar toekomst en verleden bestaat. Dat het nu bestaat is evident. Maar dan moet de toekomst en verleden ook ergens bestaan want anders kunnen we er niet naartoe.

Mijn stelling is dan ook het verleden en de toekomst bestaan niet. Al zou je je tijdmachine hebben, waar (wanneer) wil je dan naar toe? Het is er simpelweg niet.