door Anonymous » zo 10 jul 2005, 22:15
Beste P.
De werkelijkheid is, dat we als mens als levend wezen worden beschouwd.
Ik denk, dat we het daarover eens kunnen zijn.
Miljoenen jaren terug ontstond op de aarde het eerste begin van leven.
Als we de voorafgaande stappen even buiten beschouwing laten, dan resulteerde dat proces in een simpel eencellig wezen.
Dat wezen diende zich in stand te kunnen houden en voort te planten.
Dat in stand houden lukt een levend organisme niet zonder zich van de benodigde bouwstoffen te voorzien. Die bouwstoffen zijn bij levende organismen deels anorganisch maar ook organisch.
Dit heeft er oa toe geleid, dat een wat ingewikkelder levend organisme zich alleen in stand kan hoden door andere levende organismen als voedsel en leverancier van bouwstoffen te gebruiken.
In de praktijk betekent dit vaak het einde aan het leven van een ander organisme. Bij de mens werkt dit uiteindelijk net zo.
We eten en drinken etc. om voldoende bouwstoffen te bemachtigen om ons lichaam in stand te houden en zonodig te reproduceren.
In feite is een mens niet meer dan een grote verzameling eencelligen, die alle een eigen taak toebedeeld hebben gekregen. Bovendien hebben deze eencelligen als voorwaarde meegekregen, dat alleen blijvende samenwerking leidt tot het doel: in leven blijven en voortplanten.
Om aan deze voorwaarden te kunnen blijven voldoen, dient de mens zich dus dagelijks te voeden. Dat kan met plantaardig maar ook met dierlijk voedsel daarnaast dient er een voortdurende aanvulling van de watervoorraad te zijn.
Het eten van voedsel door de mens gaat echter altijd ten koste van andere levende organismen. De kroppen sla en kippenpootjes komen niet echt uit de lucht vallen?!
In dat opzicht staat de mens niet alleen natuurlijk. Alle levende organismen bedienen zich van dezelfde mogelijkheden, die zich op aarde voordoen.
Het enige bijzondere is, dat de mens zich (met verwijzing naar God) bovenaan de voedseltrap heeft geplaatst.
In deze strijd om voedsel en water geldt vooral het recht van de sterkste.
De mens beschouwt zich in dat opzicht als de sterkste op aarde.
Of dat werkelijk zo is, valt nog te bezien.
In elk geval is door de geschiedenis heen duidelijk waarneembaar, dat de mens, om aan de voorwaarden instandhouden en voortplanten steeds strijd heeft moeten leveren met concurrenten in deze wedloop.
Uiteindelijk heeft de mens als gevaarlijkste concurrent alleen nog te duchten van de mens zelf. De voorwaarden om het leven te behouden zijn niet misselijk en soms moeilijk te realiseren. Desnoods kan dat leiden tot het doden van andere mensen en hele bevolkingsgroepen.
Dat monsterlijke trachten we te compenseren, door God erbij te halen, door de voedselproduktie afstandelijk te maken en te houden, en het doden van de medemens vooral toe te schrijven aan onmenselijken en desnoods daarvoor een leger in leven te roepen om anderen van voedsel en water te beroven dan wel onze eigen voorzieningen te behouden.
De geschiedenisboeken staan er bol van. Lees dat nog maar eens na.
Ik zie dat toch als de voornaamste werkelijkheid.
Beste P.
De werkelijkheid is, dat we als mens als levend wezen worden beschouwd.
Ik denk, dat we het daarover eens kunnen zijn.
Miljoenen jaren terug ontstond op de aarde het eerste begin van leven.
Als we de voorafgaande stappen even buiten beschouwing laten, dan resulteerde dat proces in een simpel eencellig wezen.
Dat wezen diende zich in stand te kunnen houden en voort te planten.
Dat in stand houden lukt een levend organisme niet zonder zich van de benodigde bouwstoffen te voorzien. Die bouwstoffen zijn bij levende organismen deels anorganisch maar ook organisch.
Dit heeft er oa toe geleid, dat een wat ingewikkelder levend organisme zich alleen in stand kan hoden door andere levende organismen als voedsel en leverancier van bouwstoffen te gebruiken.
In de praktijk betekent dit vaak het einde aan het leven van een ander organisme. Bij de mens werkt dit uiteindelijk net zo.
We eten en drinken etc. om voldoende bouwstoffen te bemachtigen om ons lichaam in stand te houden en zonodig te reproduceren.
In feite is een mens niet meer dan een grote verzameling eencelligen, die alle een eigen taak toebedeeld hebben gekregen. Bovendien hebben deze eencelligen als voorwaarde meegekregen, dat alleen blijvende samenwerking leidt tot het doel: in leven blijven en voortplanten.
Om aan deze voorwaarden te kunnen blijven voldoen, dient de mens zich dus dagelijks te voeden. Dat kan met plantaardig maar ook met dierlijk voedsel daarnaast dient er een voortdurende aanvulling van de watervoorraad te zijn.
Het eten van voedsel door de mens gaat echter altijd ten koste van andere levende organismen. De kroppen sla en kippenpootjes komen niet echt uit de lucht vallen?!
In dat opzicht staat de mens niet alleen natuurlijk. Alle levende organismen bedienen zich van dezelfde mogelijkheden, die zich op aarde voordoen.
Het enige bijzondere is, dat de mens zich (met verwijzing naar God) bovenaan de voedseltrap heeft geplaatst.
In deze strijd om voedsel en water geldt vooral het recht van de sterkste.
De mens beschouwt zich in dat opzicht als de sterkste op aarde.
Of dat werkelijk zo is, valt nog te bezien.
In elk geval is door de geschiedenis heen duidelijk waarneembaar, dat de mens, om aan de voorwaarden instandhouden en voortplanten steeds strijd heeft moeten leveren met concurrenten in deze wedloop.
Uiteindelijk heeft de mens als gevaarlijkste concurrent alleen nog te duchten van de mens zelf. De voorwaarden om het leven te behouden zijn niet misselijk en soms moeilijk te realiseren. Desnoods kan dat leiden tot het doden van andere mensen en hele bevolkingsgroepen.
Dat monsterlijke trachten we te compenseren, door God erbij te halen, door de voedselproduktie afstandelijk te maken en te houden, en het doden van de medemens vooral toe te schrijven aan onmenselijken en desnoods daarvoor een leger in leven te roepen om anderen van voedsel en water te beroven dan wel onze eigen voorzieningen te behouden.
De geschiedenisboeken staan er bol van. Lees dat nog maar eens na.
Ik zie dat toch als de voornaamste werkelijkheid.
