ConocimientA schreef:Over wat precies de verschillen in karakter bepaalt, kan ik weinig zinnigs zeggen. Dan zou ik eerder filosofisch dan psychologisch antwoorden. Over de verschillen in reactie heb ik wel een theorie.  

Misschien is het woord geheugen in mijn eerdere post inderdaad niet goed gekozen. Wanneer de binnengekomen informatie in zijn context wordt geplaatst, worden in de cortex allerlei andere factoren in overweging genomen. Ieder mens heeft bepaalde schema's in zijn hoofd, die zijn gevormd door een combinatie van aangeboren karaktertrekken en omgevingsfactoren. De binnenkomende informatie wordt vergeleken met die schema's.  

Wanneer jij ooit uit een raam bent gevallen, is die ervaring toegevoegd aan de schema's in je hersenen, waardoor je een volgende keer dat je dicht bij een raam in de buurt komt, deze situatie vergelijkt met het schema. Vervolgens kunnen de hersenen twee dingen doen:

1. Ze passen de schema's aan aan de nieuwe stimulus (accommodatie).

2. Ze passen de stimulus aan aan de schema's (assimilatie).

In het eerste geval zal je je realiseren dat deze situatie niet overeenkomt met de eerdere situatie en je schema bijstellen, door bijvoorbeeld te denken: de vorige keer viel ik uit het raam, omdat ik niet goed oplette, nu is er niets aan de hand dus ramen zijn niet altijd gevaarlijk. In het tweede geval zal je de situatie met het raam als bedreigend waarderen, de bijbehorende emotie voelen en een stapje achteruit doen.

Angstklachten en stemmingsproblemen worden vaak in stand gehouden doordat deze mensen voornamelijk geneigd zijn te assimileren, waardoor ze voortdurend 'bewijzen' krijgen dat de schema's kloppen.

Ik denk dat de informatie die binnenkomt via onze zintuigen wordt geïntegreerd met de informatie in ons geheugen, waar de nieuwe informatie in zijn context wordt geplaatst en de emotionele waarde ervan bepaald wordt. De interpretatie die de hersenen hebben gegeven aan de binnengekomen informatie vraagt om een bepaalde manier van reageren. Het doorgeven van de verwerkte informatie en de bijbehorende emoties en het voorbereiden van de reactie erop wordt gedaan met behulp van hormonen en neurotransmitters.

Dus wij zijn zelf de kip en het ei en de neurotransmitter is de bevruchting

En dat vraag ik me wel eens af: worden neurotransmitters gestuurd door onze toestand of worden wij gestuurd door hun werking. Kip-ei. Begrijp je de vraag?

Mensen met een hersenbeschadiging kunnen vaak een verstoorde emotionele huishouding hebben.  

Mensen met een bepaalde soort van epilepsie hebben soms onverklaarbare agressieve buien.

Waar vandaan denk je? Zintuigen? Hormonen? Gedachten...die hebben ook een sterke werking op onze emoties.

Het is echter niet zo dat je dan kunt concluderen dat emoties worden veroorzaakt door neurotransmitters.

De cellen gebruiken neurotransmitters om de informatie door te geven en de ene neurotransmitter is dan geschikter dan de andere om bepaalde informatie door te geven. De informatie zelf komt ergens anders vandaan.

Bedankt voor de tips  (mischien nog boekentips, titel + schrijver bedoel ik dan).

De exacte neuronale werking van emoties is nog niet gekend hoor!

Henriette schreef:Als we het over emoties hebben en een exacte verwerking van...

Dan zou ik eerder gaan zoeken in de biochemische hoek. Bepaalde neurotransmitters hebben bepaalde uitwerking op ons gevoel. Hormonen 'sturen' het proces van neurotransmitters die van de ene synaps bij de volgende zenuwcel aankomen op een of andere manier aan.

Ik heb er te weinig verstand van om het tot in de puntjes uit te leggen    

Maar dit levert zeker weten meer wetenschappelijke info op. Want gevoelens onderbrengen onder 1 noemer is te complex...verdriet alleen al bijv. kent veel dimensies. En ook overlap met bijv. boosheid.

Dus Ilovestars: een geinig idee maar té complex om in wiskundige formules te vatten..Psychologische aspecten zijn vaak te complex om in causale verbanden te trekken. Al doet men verwoede pogingen.

Henriette

Anonymous schreef:Ben jij soms linkshandig?   Geintje (Zie: Intelligentie: links of rechtshandig)

Het is natuurlijk heel verleidelijk om iets complex als emoties te vereenvoudigen door ze om te zetten in een wiskundige formule en vervolgens te 'berekenen', maar zoals Wezel terecht opmerkt, je loopt dan wel het risico dat je de dingen te sterk eenvoudigt.

Moet zeggen dat ik je idee en poging wel heel interessant vindt, maar als je de vergelijking A3B1C2D1F2 hebt, zal ook geen enkele wiskundige deze verkorten naar A3C2F2. Weet zelf geen oplossing, maar als je hier serieus bezig bent met het ontwikkelen van een theorie om emoties begrijpelijker te maken, zul je je moeten verdiepen in de literatuur om de letters die je koppelt aan de emoties beter af te stemmen op de werkelijkheid en letters van aan elkaar verwante emoties met elkaar in overeenstemming te brengen.

Wat je zou kunnen doen is de hoofdemoties opdelen in subemoties, dan zul je ontdekken dat enkele subemoties in meerdere van je hoofdemoties voorkomen en die kan je wegstrepen, maar dan moet je wel zeker weten dat de subemotie aan beide kanten precies hetzelfde is. Wat je ook zou kunnen doen, is het arousalniveau met elkaar vergelijken en uiteindelijk aangeven of je uitkomt op een positieve of negatieve arousal, maar dan zul je naast een onderscheid in gevoel ook een onderscheid in arousalniveau moeten maken.

Een tussenstap van emoties naar getallen zijn de hersenen. Je kunt ook kijken in welk deel van de hersenen de emotie plaatsvindt en beredeneren dat een minder sterke emotie in die buurt zal worden geïnterfereerd door de sterke emotie en daardoor weg zal vallen door te weinig energie om die hersenactiviteit in stand te houden, maar ook hier speelt arousal een belangrijke rol.

De ellende van dingen willen vereenvoudigen is dat de reden dat je het wilt vaak is omdat je het zo niet begrijpt, terwijl de mensen die het wel begrijpen en daarom ook zouden kunnen vereenvoudigen vaak het nut van vereenvoudigen niet in zien.

Xx + Yy + ... + ? onbegrip -> Xx + Yy + ...+ verwardheid 3/4 -> verwardheid 3/4 + angst 3/4

hoofdletter = emotie

kleine letter = getal