door kaadeekaa » vr 29 mei 2009, 19:31
Voor de goede orde: een R2 wordt ook altijd gegeven in de software van de LC .
Een ijklijn met een R2 van 0,999934 is echt wel een behoorlijk goede ijklijn, om niet te zeggen praktisch perfect voor een HPLC-systeem. Vandaar dat ik denk dat je de ijklijn ook doet met standaarden die geen voorbehandeling hebben gehad en ook geen storende achtergrond heeft (hoe klein ook).
Voor de rest zegt een ijklijn niets over de accuraatheid van je meting, maar wel iets over de precisie ervan. Het verschil is dat je heel precies kan werken volgens je ijklijn (hoge precisie), maar dat je telkens een systematische fout maakt van bijv. 2% (lage accuraatheid).
Dit bekom je meestal als je een ijklijn opstelt met gewone standaarden en je dan je stalen injecteert waarop je eerst enkele voorbehandelingen of verdunningen op hebt gedaan. Overal kunnen systematische fouten optreden, vanaf het moment van staalname tot de injectie zelf.
Hoe je dat kan vermijden is door bijv. een blanco staal te doperen (spiken) met een gekende hoeveelheid van je te bepalen componenten. Je kan dit doen met 3 blanco's en dan 3 verschillende % van spiking. En je behandelt deze stalen dan net zoals je onbekende stalen behandelt. Zo heb je een ijklijn die relatief dezelfde fouten in zich meedraagt als een onbekend staal. Gevolg: met een goeie chromatografische methode en een goeie LC, krijg je een heel mooie precisie en goede accuraatheid. (tenzij je natuurlijk random fouten maakt, maar dan moet er bekeken worden waarom je deze fouten maakt. Kan aan opleiding liggen, omgevingsomstandigheden, ...)
Voor de goede orde: een R[sup]2[/sup] wordt ook altijd gegeven in de software van de LC .
Een ijklijn met een R[sup]2[/sup] van 0,999934 is echt wel een behoorlijk goede ijklijn, om niet te zeggen praktisch perfect voor een HPLC-systeem. Vandaar dat ik denk dat je de ijklijn ook doet met standaarden die geen voorbehandeling hebben gehad en ook geen storende achtergrond heeft (hoe klein ook).
Voor de rest zegt een ijklijn niets over de accuraatheid van je meting, maar wel iets over de precisie ervan. Het verschil is dat je heel precies kan werken volgens je ijklijn (hoge precisie), maar dat je telkens een systematische fout maakt van bijv. 2% (lage accuraatheid).
Dit bekom je meestal als je een ijklijn opstelt met gewone standaarden en je dan je stalen injecteert waarop je eerst enkele voorbehandelingen of verdunningen op hebt gedaan. Overal kunnen systematische fouten optreden, vanaf het moment van staalname tot de injectie zelf.
Hoe je dat kan vermijden is door bijv. een blanco staal te doperen (spiken) met een gekende hoeveelheid van je te bepalen componenten. Je kan dit doen met 3 blanco's en dan 3 verschillende % van spiking. En je behandelt deze stalen dan net zoals je onbekende stalen behandelt. Zo heb je een ijklijn die relatief dezelfde fouten in zich meedraagt als een onbekend staal. Gevolg: met een goeie chromatografische methode en een goeie LC, krijg je een heel mooie precisie en goede accuraatheid. (tenzij je natuurlijk random fouten maakt, maar dan moet er bekeken worden waarom je deze fouten maakt. Kan aan opleiding liggen, omgevingsomstandigheden, ...)
