door Roland Ronceval » do 04 aug 2005, 18:23
... Zit hem hier juist de tegenstelling, als Moslims niet onder ongelovige kunnen/mogen leven, wat doen ze dan hier? En hoe valt dit voor hun dan te rijmen met hun geloof. Waarom wil een moslim land als Turkije bij de EU, als het vanuit het geloof niet mag omgaan met ongelovige. Dan kun je zeggen, geloof en staat zijn gescheiden in Turkije, maar het bewint behoort zijn volgelingen te representeren.
1. Wat doen ze dan hier?
Genieten van alle verworvenheden van de (tradtioneel christelijke) vrije wereld: werk, studie, sociale zekerheid, alle vrijheden die door de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens gegarandeerd zijn in deze wereld maar niet in hun wereld van herkomst.
2. Te rijmen met hun geloof?
Als men dat gaat bestuderen wordt men bijna gek. Men wil wel genieten van al die verworvenheden van de (traditioneel christelijke) vrije wereld, maar wil die wereld wel ondergraven. Als men de geschriften leest van de mensen die het in de islam voor het zeggen hebben klinkt daar een groot superioriteitsgevoel en blijkt alras dat ze de situatie van te moeten leven in dar al-harb of dar al-kufr maar als een tijdelijke noodzaak zien.
Ik geef twee zeer verschillende teksten die een en ander zullen demonstreren maar ik weet dat zij geen totaalbeeld geven.
http://www.islamicthought.org/mp-is3.html
Dr Siddiqui had emerged as a British Muslim community leader during the Rushdie controversy, and it was at this time that his ideas and thinking on the Muslim Parliament of Great Britain crystallized. What the Rushdie affair did, Dr Siddiqui believed, was demonstrate the lack of power of Muslims in Britain. Muslims all across the country protested, marched, and burnt books, and numerous British Muslims tried to explain their position to the British media and establishment to no avail. Despite all the hurt, pain and effort of Muslims, Rushdie was feted and honoured as a hero, and remains so to this day, albeit a hero in hiding. This is in sharp contrast to the villification and slander which is the lot of authors whose works offend the Jews. The difference, Dr Siddiqui pointed out, was purely and simply a reflection of the relative power Muslims and Jews are able to exercise in the west.
Power is a key element of Dr Siddiqui's thought at every level. From his analyses of Muslim history -- particularly Muslim decline -- to his understanding of the global Islamic movement, the importance he placed on the power factor has always been a common strand. In his final paper, Political Dimensions of the Seerah, which he was still working on when he passed away in April 1996, he wrote that 'Power relationships are the basis of all relationships in nature... Islam achieves justice by regulating the use of power in all relationships. Islam does not equalize power. That would be against the state of nature. No order would be possible without power differentiation. But what Islam does is that it places strict limits and moral codes on the exercise of power at all levels.'
http://www.bismikaallahuma.org/History/dar..._islam-harb.htm
Under these conditions, contemporary Muslims may well pose themselves the question already posed in Spain 500 years ago, i.e., Is it permissible for a Muslim to take up residence in what has been labelled Dar al-Harb or Dar al-Kufr? This question was discussed in considerable depth when Spanish Muslims, overrun by the Reconquista, chose to stay, and even before this event, because the Prophet sent a group of Makkan Muslims to Christian Ethiopia (615-622). Some of the 'ulama [scholars], including Imam Abu Hanifa, disapproved of permanent Muslim residence in non-Muslim territory. Imam Shafi'i, on the other hand, believed that Muslims could stay behind in former Muslim lands, provided that they could practice Islam and were not subject to Christian missionary efforts. In contrast to that, already in the eighth century, Imam Jafar al-Sadiq underlined that Muslims might serve Islam better when living among non-Muslims than when living only with Muslims. Al-Mawardi concurred with this opinion in the eleventh century. Later on the Hanifa madhhab became even more liberal. It accepted the idea that there might be pockets of dar al-Islam inside non-Muslim territories; in addition, they were ready to exempt emigrant Muslims from observing certain parts of the shari'ah if this seemed necessary because of ikrah (compulsion), durura (hardship), or maslaha (benefit).[6]
Wat er verder op die sites, en vele andere, en in nogal wat literatuur te vinden is, is zeer verhelderend. Op voorwaarde dat men min of meer het denken van de mohammedaanse leer volgen kan.
3. Geloof en staat zijn gescheiden in Turkije.
De stelling zoals ze daar staat is verkeerd. Wel heeft Kemal Atatürk een stelsel ingevoerd waarin de staat primeert over het geloof, maar ook dat heeft steeds onder zware druk gestaan. Men hoeft slechts te kijken naar de laatste verkiezingsuitslagen, maar er is veel meer over te vertellen.
[quote]... Zit hem hier juist de tegenstelling, als Moslims niet onder ongelovige kunnen/mogen leven, wat doen ze dan hier? En hoe valt dit voor hun dan te rijmen met hun geloof. Waarom wil een moslim land als Turkije bij de EU, als het vanuit het geloof niet mag omgaan met ongelovige. Dan kun je zeggen, geloof en staat zijn gescheiden in Turkije, maar het bewint behoort zijn volgelingen te representeren.[/quote]
1. Wat doen ze dan hier?
Genieten van alle verworvenheden van de (tradtioneel christelijke) vrije wereld: werk, studie, sociale zekerheid, alle vrijheden die door de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens gegarandeerd zijn in deze wereld maar niet in hun wereld van herkomst.
2. Te rijmen met hun geloof?
Als men dat gaat bestuderen wordt men bijna gek. Men wil wel genieten van al die verworvenheden van de (traditioneel christelijke) vrije wereld, maar wil die wereld wel ondergraven. Als men de geschriften leest van de mensen die het in de islam voor het zeggen hebben klinkt daar een groot superioriteitsgevoel en blijkt alras dat ze de situatie van te moeten leven in dar al-harb of dar al-kufr maar als een tijdelijke noodzaak zien.
Ik geef twee zeer verschillende teksten die een en ander zullen demonstreren maar ik weet dat zij geen totaalbeeld geven.
[url=http://www.islamicthought.org/mp-is3.html]http://www.islamicthought.org/mp-is3.html[/url]
Dr Siddiqui had emerged as a British Muslim community leader during the Rushdie controversy, and it was at this time that his ideas and thinking on the Muslim Parliament of Great Britain crystallized. What the Rushdie affair did, Dr Siddiqui believed, was demonstrate the lack of power of Muslims in Britain. Muslims all across the country protested, marched, and burnt books, and numerous British Muslims tried to explain their position to the British media and establishment to no avail. Despite all the hurt, pain and effort of Muslims, Rushdie was feted and honoured as a hero, and remains so to this day, albeit a hero in hiding. This is in sharp contrast to the villification and slander which is the lot of authors whose works offend the Jews. The difference, Dr Siddiqui pointed out, was purely and simply a reflection of the relative power Muslims and Jews are able to exercise in the west.
Power is a key element of Dr Siddiqui's thought at every level. From his analyses of Muslim history -- particularly Muslim decline -- to his understanding of the global Islamic movement, the importance he placed on the power factor has always been a common strand. In his final paper, Political Dimensions of the Seerah, which he was still working on when he passed away in April 1996, he wrote that 'Power relationships are the basis of all relationships in nature... Islam achieves justice by regulating the use of power in all relationships. Islam does not equalize power. That would be against the state of nature. No order would be possible without power differentiation. But what Islam does is that it places strict limits and moral codes on the exercise of power at all levels.'
[url=http://www.bismikaallahuma.org/History/dar_islam-harb.htm]http://www.bismikaallahuma.org/History/dar..._islam-harb.htm[/url]
Under these conditions, contemporary Muslims may well pose themselves the question already posed in Spain 500 years ago, i.e., Is it permissible for a Muslim to take up residence in what has been labelled Dar al-Harb or Dar al-Kufr? This question was discussed in considerable depth when Spanish Muslims, overrun by the Reconquista, chose to stay, and even before this event, because the Prophet sent a group of Makkan Muslims to Christian Ethiopia (615-622). Some of the 'ulama [scholars], including Imam Abu Hanifa, disapproved of permanent Muslim residence in non-Muslim territory. Imam Shafi'i, on the other hand, believed that Muslims could stay behind in former Muslim lands, provided that they could practice Islam and were not subject to Christian missionary efforts. In contrast to that, already in the eighth century, Imam Jafar al-Sadiq underlined that Muslims might serve Islam better when living among non-Muslims than when living only with Muslims. Al-Mawardi concurred with this opinion in the eleventh century. Later on the Hanifa madhhab became even more liberal. It accepted the idea that there might be pockets of dar al-Islam inside non-Muslim territories; in addition, they were ready to exempt emigrant Muslims from observing certain parts of the shari'ah if this seemed necessary because of ikrah (compulsion), durura (hardship), or maslaha (benefit).[6]
Wat er verder op die sites, en vele andere, en in nogal wat literatuur te vinden is, is zeer verhelderend. Op voorwaarde dat men min of meer het denken van de mohammedaanse leer volgen kan.
3. Geloof en staat zijn gescheiden in Turkije.
De stelling zoals ze daar staat is verkeerd. Wel heeft Kemal Atatürk een stelsel ingevoerd waarin de staat primeert over het geloof, maar ook dat heeft steeds onder zware druk gestaan. Men hoeft slechts te kijken naar de laatste verkiezingsuitslagen, maar er is veel meer over te vertellen.
