Ik was nog wat aan het zoeken en toen kwam ik ook nog op dit:

Hoort trouwens niet ook nog het verschil in vluchtigheid van de componenten bij de eigenschappen?

Klopt dit?

Oke bedankt!

Dat zeg ik toch?

Dus Fuzzwood als ik jou goed begrijp zijn het de 2 eigenschappen allebei.

Of heb ik het mis?

Nou beide commentaren zijn goed aangezien het om een verhouding tussen die 2 gaat. Hoe meer die verhouding per component richting stationaire fase ligt, hoe langzamer die component van de kolom komt. Een Engelse term hiervoor is Like likes Like. Vrij vertaald: dingen die hetzelfde zijn, hangen ook bij elkaar. Polair bij polair, apolair bij apolair. Iets ertussen in bij iets ertussen in, etc

Bedankt Jooken nu snap ik het!

Ik heb nog 1 vraag waar ik nog niet zeker over ben.

Op verschil in welke eigenschappen is chromatografie gebaseerd?

Ik denk dat Chromatografie is gebasseerd op het verschil in aanhechtingsvermogen van de te onderzoeken stof aan de stationaire fase.

Maar is het misschien ook nog gebaseerd op de Oplosbaarheid in de mobiele fase? Of is het misschien nog iets anders?

Om een scheiding te kunnen krijgen moeten de componenten voldoende interageren met de stationaire fase. (Als je de resolutieformule opzoekt in je cursus zal je zien dat daarin de capaciteitsfactor k staat, die een mate is voor de interactie met de stationaire fase.)

Om verzekerd te zijn van voldoende interactie met de stationaire fase, worden apolaire stoffen normaal gescheiden op een apolaire stationaire fase, en polaire stoffen scheiden we op een polaire stationaire fase.

We zorgen ervoor dat alle stoffen op een redelijke tijd uit de kolom komen door te spelen met de temperatuur: hoe hoger de temperatuur, hoe sneller de stoffen uit de kolom komen, maar hoe minder ze interageren met de stationaire fase, en dus hoe slechter de scheiding.

Nu is de temperatuur gebonden aan bepaalde praktische grenzen: de meeste GC kolommen werken niet goed beneden 40 °C. Bovendien thermostatiseert de oven dan slecht bij de meeste GC toestellen. Boven een bepaalde temperatuur zal de stationaire fase gaan ontbinden. Meestal ligt die temperatuurgrens rond de 250 tot 300 °C

Een zeer goede bespreking hiervan vind je in I.A. Fowlis, Gas Chromatography 2nd Ed. Analytical Chemistry by Open Learning 1995 Wiley

Je vindt dit zeker in de bibliotheek van een universiteit of hogeschool.

Een goed werk (in het Nederlands) is de reeks "Chromatografie in de Praktijk" van Ten Hagen-Stam. Kijk hiervoor ook in de bib van je universiteit of hogeschool.

Maar Jooken, ik begrijp nog niet helemaal wat de stof het beste kan zijn.

Apolair of polair? Kun je dat nog eens uitgebreid uitleggen?

Maar Zaza zegt dat de stationair fase juist het beste apolair moet zijn.

En als ik u Fuzzwood uw uitleg goed begrijp zegt U dat de stationaire fase juist het beste polair moet zijn.

Klopt dit?

Een aspect bij GC dat nog niet aan bod is gekomen, maar zeer belangrijk is, is de vluchtigheid van de verbindingen.

Iso-octaan is als vertakt koolwaterstof meer vluchtig dan octaan, en zelfs als beiden exact even goed oplossen in de apolaire stationaire fase, dan zal de retentietijd van iso-octaan kleiner zijn dan die van octaan, omdat de verdeling tussen beide fasen,

Conc(mob)/Conc(Stat)

gunstiger is voor iso-octaan.

De belangrijkste parameter om de scheiding te optimaliseren is dan ook de kolom temperatuur. (Op de oplosbaarheid heb je nu eenmaal weinig invloed, zonder de kolom te verwisselen.)

In feite kan je 95 % van alle scheidingen uitvoeren op een eenvoudige apolaire kolom, zoals CP-Sil5.

Omdat dat verschil nog maar het enige is tussen beide moleculen en de stationaire fase. Als extreme andere kant heb je een polaire fase waarmee beide apolaire moleculen niets gemeen hebben er er gewoon overheen vliegen.

Maar als dat dan een miniem verschil is. Waarom wordt het verschil in retentietijden dan juist groter?

Apolair plakt aan apolair. Verschillen in apolariteit worden zo ook groter. Alles lijkt op elkaar, met 1 miniem verschil.

Zaza1 schreef: Zelf denk ik dit:

N-octaan en i-octaan bevatten beiden geen dipoolmoment en zijn dus beide apolaire stoffen.Apolaire stoffen lossen niet goed op in polaire stoffen en wel goed in andere apolaire stoffen. Dus de scheiding geeft het beste resultaat als de stationaire fase ook apolair is. De retentietijd is dan erg lang. Het verschil tussen de retentietijd van n-octaan en i-octaan is dan ook groter.

Hoezo is de retentietijd dan erg lang? En waarom is het verschil tussen retentietijd dan ook groter?

Dus mijn antwoord klopt?

Heel erg bedankt..!