Het heeft niks te maken met ionisatie van N[sub]2[/sub] of Ar.

Het Ar-atoom is groter dan N[sub]2[/sub] en dus zullen de botsingen tussen het collision gas en je analiet beter gebeuren. In theorie, althans, want bijv. de triple quad van AB Sciex gebruikt N[sub]2[/sub] als collision gas en staat toch bekend als de top in gevoeligheid. Bovendien kost het net iets minder dan Ar, wat ook weer handig is meegenomen.

Uhu OK! Nu begrijp ik wat je bedoelt.

Ik dacht dat het ging om achtergrondionen van je sample.

Ja die redenering kan ik wel volgen; komt op hetzelfde neer door te zeggen dat Argon een edelgas is en dus veel minder de neiging heeft om te gaan reageren daar hij zich in zn stabiele octetstructuur begeeft!?

Ik weet echter niet precies onder welke vorm argon voorkomt in de collisioncel.

Hoe hoger de ionisatie-energie, hoe meer moeite het kost om een deeltje geladen te krijgen.

En hoe meer moeite het kost, hoe minder het gebeurt.

En hoe minder het gebeurt, hoe minder je het zal meten.

Dat is mijn redenering...

Ik begrijp gewoon de redenering niet van die hoge ionisatie Energie en minder achtergrondpieken.

om precies te zijn MS/MS dus

Misschien begrijp ik het verkeerd? Je hebt het over een triple quad dus ik neem aan een MS?

Bedankt voor de snelle respons! Maar ik zie de link niet tussen een hogere ionisatie En en minder achtergrondpieken!?

Aangezien Ar mononucleair is denk ik dat Ar zelf minder makkelijk fragmenteert dan N[sub]2[/sub].

De ionisatie-energie van Ar is ook duidelijk hoger dan voor N.

Dat zou betekenen dat je met Ar minder last hebt van achtergrondpieken.

Bj het gebruiken van de triple quad technologie gebruiken we Ar als collision gas. Echter, in veel wetenschappelijke artikels vind ik N terug.

Is er een reden waarom Ar al dan niet beter is dan N, of wat het verschil juist tussen de twee is in het gebruik voor mijn doelstelling (nl. fragmenteren van ionen)?