Als een ervaren diamantzetter (heb ik vele tienduizenden stenen bekeken) dat je bij het loepen kijkt naar insluitsels en naar het slijpsel, om te determineren. in tweede instantie dan naar de dispersie de levendigheid van de lichtbreking. overigens is diamant enkel brekend en de veel voorkomende "zirkonia" dubbel brekend wat meer vuur in de steen laat zien. een diamant beoordelen met een loep is echt alleen voor het ervaren oog weggelegd. er zijn wel elektronische testappelraten in de handel die meten elektrisch de warmte geleiding. ook kun je door de vet cohesie test doen als de losse steen aan je droge vinger blijft plakken, is dit een positieve uitkomst.

Overigens, voor ik het vergeet: een diamant op echtheid laten onderzoeken kan bij een edelsteenkundige, iemand die het certificaat 'FGA' heeft, voor 'Fellow of the Gemmological Association'. De desbetreffende persoon heeft een officieel erkende opleiding doorlopen en met goed gevolg een examen afgelegd, en is zodoende uit en te na vertrouwd met het hanteren van uitrusting en instrumentarium om edelstenen te kunnen identificeren. Nota bene: iemand met een FGA is niet noodzakelijkerwijs juwelier of edelsmid (al is dat in de praktijk vaak wel zo).

@ Joelac

Welkom op ons forum.

Wil je wel aangeven op welke beweringen je reageert, dat discussieert wat gemakkelijker.

@Lisbecks

Een diamantair of gemmoloog weet na enkele seconden of hij/zij met een echte diamant te maken heeft. Er wordt gekeken naar de unieke optische eigenschappen van diamant. Helaas zijn deze voor een consument niet goed waar te nemen, door gebrekkige ervaring en het ontbreken van gereedschap.

Mijn advies is, ga naar een gecertificeerde diamantair of juwelier. Vraag naar een Diamant-moissaniet tester. Dit is een apparaat wat diamant onderscheid van al zijn imitaties. Erg handig voor de consument.

@Bartjes

Ik sluit mij volledig aan bij E.Desart. Men koopt een diamant niet alleen voor zijn schoonheid.

Jou opmerking klopt ook niet helemaal. Via de HPHT methode zijn gekleurde diamanten te fabriceren, (door de toevoeging van stikstof worden zij geel). Middels de CVD methode is het wel mogelijk grotere en zuivere stenen te fabriceren. Echter komen deze nauwelijks op de markt voor. Gezien de uitvinding synthetisch diamant gedaan is voor de industrie en niet voor de juwelen branche, zal dit ook nog wel even duren.

@tempelier

Dit is juist, echter is met een refraktormeter de lichtbreking van diamant (2.42) niet waar te nemen. Door de contactvloeistof (1.785).

@ Maarten A.T.M. Broekmans

Dank voor de interessante uiteenzetting!

WAAROM wordt een diamant als edelsteen zo aantrekkelijk gevonden? Het meest om z'n kleurenspel: diamant heeft een extreme dispersie, zodat invallend wit licht als regenboog teruggeworpen wordt. Daarnaast zorgt z'n extreme hardheid netto voor waardevastheid, aangezien 'gewichtsverlies door slijtage' dientengevolge minimaal is.

Dat KLEURENSPEL wordt effectief nagebootst door diamant-imitaties, waarvan 'cubic zirconia' (CZ, chemisch ZrO met meestal een spoortje Y) de populairste is (een andere is bv SrTiO3). Door bewust bijmengen van geringe hoeveelheden andere elementen kan nagenoeg elke kleur verkregen worden. Maar, CZ is veel zachter dan diamant en bovendien synthetisch, dus veel minder waardevol annex -vast. Een betere imitatie die recenter opgang doet is moissaniet, silicium-carbide (SiC), dat hoge dispersie combineert met grote hardheid, ~9.5 Mohs.

De HARDHEID van diamant kan worden nagebootst door synthetische diamant, gemaakt uit zuivere koolstof in een laboratorium. Dat kunstje beheerst men vandaag de dag heel goed: synthetisch diamant kan naar believen gemaakt worden als grote enkelkristallen, of als polykristallijne coating, etc. Maar, synthetische diamant is meestal te duur om als edelsteen te gebruiken, daar zijn immers veel goedkopere imitaties voor beschikbaar die met veel minder geavanceerde apparatuur te maken zijn. Die situatie ligt overigens anders voor andere edelstenen, met name robijn, saffier, en smaragd.

Een geslepen steen is niet geschikt voor een hardheidstest, en een ongeslepen edelsteen feitelijk evenmin wegens het gewichtsverlies dat zo'n bepaling zou meebrengen. Overigens is de Mohs'se hardheid weinigzeggend: diamant (nr 10 op die schaal) is veel meer dan maar 10x zo hard als talk (nr 1). Dat bedacht meneer Rosiwal al in 1896: hij ontworp een methode om hardheid te meten aan de hand van slijtage. Een onbekend mineraal wordt gewogen, afgeslepen met een nauwkeurig bekende hoeveelheid slijppoeder van bekende hardheid totdat het poeder niet langer slijpt, en weer gewogen. Het relatieve gewichtsverlies is dan een maat voor de slijtagehardheid. Kwarts en korund (saffier) worden als interne standaard gebruikt en zijn een hardheid van 100, respectievelijk 1000 toegekend. Talk heeft op de Rosiwal-schaal een hardheid van 0.03, diamant van ~140 000, waarmee het totale hardheidsverschil een factor van ~4.2 miljoen bedraagt.

Fijn te weten, maar dat maakt hardheidstesten nog steeds niet geschikt voor echtheidsbepaling van diamant of andere edelstenen. Waarom heeft diamant zo'n hoge hardheid? Diamant bestaat (idealiter) uit zuiver koolstof C, waarvan elk atoom vier bindingen kan maken. In diamant is elke C verbonden met vier buur-C's. Als je wijdbeens staat, met je armen omhoog en even breed gespreid als je voeten, maar je schouders een kwartslag gedraaid tov je heupen, dan ben je zo'n C-atoom. Je handen en voeten worden vastgehouden door vrouw/man/kinderen, buren, etc, hetgeen resulteert in een zeer sterk 3D netwerk, kort vertaald als grote hardheid. Tegelijkertijd is het gemakkelijk voor te stellen dat als je als C-atoom een duw krijgt, dat je 4 vasthoudende buur-C's die duw ook merken, en hun buren ook. Ergo, diamant heeft een zeer goede warmtegeleiding, zelfs de beste van alle bekende edelstenen, met afstand.

DIE eigenschap (warmtegeleiding) is non-destructief vast te stellen: een fijn naaldje wordt in contact gebracht met de steen en met een miniem verwarmingselementje opgewarmd, waarbij de temperatuurstijging over de tijd wordt gemeten. Als de edelsteen de warmte goed genoeg geleid, lekt er veel warmte weg naar de steen, en kan het niets anders dan diamant zijn. Nota bene: de hoeveelheid warmte is uiterst miniem, er is geen sprake van dat de steen wordt 'verhit', en de meting kan ook gewoon op gemonteerde stenen worden verricht. Het onderscheiden van (synthetisch) moissaniet is echter moeilijk omdat ook daat zeer goed warmte geleidt, maar er zijn alternatieve methoden beschikbaar, die buiten het kader van dit antwoord moeten vallen.

Wat nou toch met die loupe? Tijdens hun groei nemen natuurlijke edelstenen kleine insluitseltjes op, hetzij kleine mineraalkristalletjes, hetzij kleine belletjes vloeistof of gas, of combinaties daarvan. Juist die combinaties zijn uitstekende indicatoren van de afkomst ('provenance indicator') van een edelsteen. Ene meneer Gübelin heeft atlassen aangelegd, meerdere erg dikke en kostbare boeken met werkelijk fantastische (micro-) foto's van alleen maar dergelijke insluitingen, vaak maar enkele duizendsten van millimeters groot en alleen zichtbaar met een goede microscoop. Diezelfde insluitingen kunnen ook verraden of een edelsteen behandeld is geworden om de eigenschappen te verbeteren en zodoende de prijs te verhogen. Bekende behandelingen omvatten verhitten (soms to 1800C), koken in olie om scheurtjes te vullen, etc, etc. Men blijkt zeer creatief en vindingrijk om een betere prijs te kunnen krijgen.

De zuiverste edelstenen zijn uiteraard zonder insluitsels. Toch kunnen die ook geïdentificeerd worden, aan de hand van uiterst geringe concentraties van zgn spoorelementen, die in-situ gemeten kunnen worden. Hun aanwezigheid kan vaak kwalitatief worden vastgesteld door met een spectrometer naar het lichtspectrum te kijken; concentraties kunnen verder kwantitatief gemeten worden met een serie technieken ook buiten het kader van dit antwoord. Ook hier geldt dat de combinatie van meerdere sporenelementen als 'provenance indicator' gebruikt kan worden.

Waarom zou je zo'n zuivere edelsteen kopen? Wel, dat hangt deels af van persoonlijke voorkeur, en geld. Grote diamanten en/of andere edelstenen worden vooral gekocht door investeerders om hun waardevastheid op lange termijn, zowel geslepen als ongeslepen. Er hangt ook altijd een zekere sfeer van magie rond zulke stenen, niet het minst dat het materiaal is van natuurlijke origine, ontstaan geheel zonder tussenkomst van de mens. Dat is niets minder dan fascinerend, en daar betaalt men graag voor. Synthetische stenen hebben exact dezelfde fysische en (vrijwel) chemische eigenschappen als hun natuurlijke tegenhangers, maar missen de historie van miljoenen jaren, en zijn maar een kleine fractie waard, net als behandelde stenen. Imitatiestenen kunnen wel veel op echt lijken, maar zijn chemische en fysisch anders, en zijn dienovereenkomstig (laag) geprijsd. Voor elk wat wils, bling of echt.

De vraag is natuurlijk of men moeite doet om synthetische diamanten on-onderscheidbaar te maken van natuurlijke, of dat men alleen gaat voor de eigenschappen die er in de praktijk toe doen. Fabrikanten van synthetische diamant markeren ze zelfs als zodanig, dus er lijkt vooralsnog geen sprake te zijn van bewust natuurindentieke diamante maken.

Het lijkt me echter wel mogelijk, juist omdat natuurlijke diamant een redelijk breed scala aan imperfecties heeft, waardoor de synthetische versie daar eigenlijk alleen maar tussen hoeft te passen. Dat zal vooral een verbetering van het proces vereisen die voorkomt dat er vervuilingen in komen die er in de natuur niet in zitten.

En wat de cola betreft: Dat is ongetwijfeld ook na te maken als je het compleet analyseert en vervolgens de gevonden componenten in de juiste verhoudingen mengt. Het is alleen niet kosten-effectief om dat uit pure stoffen te doen, en daarom is het nodig te weten welke commercieel aantrekkelijke ingredienten gebruikt worden om die verhoudingen zo te krijgen.

Als je een diamant enkel koopt voor het feit dat het 'schoon' is, dan heeft het eerlijk gezegd geen zin om het te kopen, er zijn andere dingen die voor dat geld even mooi zijn. Bovendien heeft het geen zin om iets te kopen wat vlot binnen het budget past, tenzij je ermee kan uitpakken dat je het budget hebt om iets extreem duur te kopen. Een klassiek voorbeeld is een huwelijksring. Synthetische diamant heeft bijna letterlijk omzeggens de waarde van een ring uit een sjiekenbak. Is dit dan wat je aan je vrouw wil geven als teken van de waarde en de inspanning die je ervoor zou doen? Op dat moment zal men zich willen onderscheiden van het feit dan men een 'budget'-diamant koopt door terug over te schakelen naar natuurlijke diamant - die dan nog steeds even zeldzaam en moeilijk te vinden zal blijven. Vandaar de mythe van de diamant. Vergelijk het met een doodeenvoudig onderbroek: in de Hema of Wibra voor 2 euro. Maar mocht dit het onderbroek zijn van John Lenon of Amy WInehouse, om zo maar iets te zeggen, kost dit plots enkele duizenden euro's. Chemisch en kwalitatief hetzelfde materiaal. Het kan evenwel zijn dat diamanten dan door de gewone mens couranter zullen worden gedragen en misschien zelfs verwerkt worden in accessoires zoals in de H&M, maar desondanks zullen de natuurdiamanten toch wel spek voor de bak van de hogere elite blijven die daar naar klassieke normen het geld voor zullen leggen, of die ééns in je leven aankoop wanneer je trouwt.

En of men tot op atoomniveau, met alle, maar werkelijk alle kenmerken een diamant zal kunnen kopieren op korte termijn, is nog maar de vraag. Iets simpel als een kruidenmengseltje als coca cola kan men nog niet exact namaken, wat zou men dan zo een moeilijk proces als diamant dan kunnen nabootsen zonder enig verschil in de kenmerken?

De vraag is denk ik vooral 'wat voor diamant'. Als het een unieke, grote, natuurlijke steen betreft zal er zeker waarde in blijven zitten omdet het iets unieks is en blijft. Analoog kan bijvoorbeeld ook een grote natuurlijke nugget goud een waarde hebben die boven de goudprijs ligt omdat het een unieke vondst is.

Maar voor diamantjes onder pakweg 1000 euro per stuk zal het denk ik wel degelijk van invloed zijn. Naarmate de synthetische beter worden zal er, denk ik, meer synthetisch verkocht worden. Voor iets dat gewoon mooi moet zijn volstaan de basiscriteria en maakt het weinig uit of de diamant natuurlijk is of niet.

Uiteraard zijn er altijd mensen die blijven hechten aan het natuurlijke aspect en verhaal. Naarmate meer mensen geen problemen hebben met synthetisch wordt de afzetmarkt van natuurlijk echter wel kleiner (de synthetische kopers zijn weg) waardoor er relatief een overschot aan aanbod ontstaat.

Synthetische diamanten zou ik sowieso nooit als 'vals' bestempelen - ze bestaan tenslotte gewoon uit diamant. Een synthetische diamant als een gedolven exemplaar verkopen is wel bedrog - vergelijkbaar met steenzout als zeezout verkopen.

De vraag is natuurlijk wat je ermee aan moet zodra synthetische diamanten niet meer te onderscheiden zijn van gedolven exemplaren. Als er op atoomnauwkeurig nivo geen onderscheid meer is denk ik dat het niet te handhaven is, tenzij je de waarde puur in een certificaat steekt en niet in de eigenschappen van de steen.

Persoonlijk denk ik niet dat de waarde van natuurdiamant zal kelderen. Voor een 20-tal euro heb je een namaakdiamant (chemisch echte diamand) die visueel niet te onderscheiden is van echte. Er zijn hiertoe meerdere bedrijven die elk hun technieken hebben uitgevonden, o.a. onder hoge druk en hoge temperatuur synthetiseren, maar ook systemen die werken met geavanceerde zaken als het afvuren van koolstof in plasmas en dergelijke dat dan groeit op een kern meer. Het iconische van diamant zit hem dus nog steeds in de zeldzaamheid van het natuurlijke. Bovendien zijn er uitstekende technieken beschikbaar om valse diamant te detecteren. Die krijgen dan onmiddellijk het label valse diamant en vallen dan door de mand.

Bartjes schreef: ↑za 14 apr 2012, 23:52
...

Wat mij echter verbaast is dat natuurlijke diamanten niet van hun voetstuk zijn gevallen toen bleek dat diamanten ook en veel goedkoper door mensen gemaakt kunnen worden. Ik zie een synthetische diamant niet als namaak of als een vervalsing van een natuurlijke diamant. Beiden komen door natuurlijke processen tot stand. En het ene is niet wonderbaarlijker dan het ander. De illusie waar ik op doelde is de gedachte of het gevoelen dat een natuurlijke diamant op de een of andere manier “echter” is dan een synthetische diamant.

...

Synthetische diamanten zijn niet goedkoper dan gewonnen diamanten. Zij zijn nu even duur als gewonnen diamanten. Veel mensen hebben nog wel het idee dat gewonnen diamanten een hoger status hebben, door het vraag-aanbod idee waar Jan het over had. Je kunt gewonnen diamanten herkennen doordat ze niet perfect zijn.

Saffier is wel makkelijk te produceren en dat heeft inderdaad de waarde van gewonnen saffier doen kelderen. Voor de dunne-film industrie kun je nu een wafer van halve mm dik en 100mm diameter kopen voor zo'n $200,-

Diamanten kun je niet laten groeien door het Czochralski-proces omdat je hoge druk nodig hebt. Het is dus nog steeds moeilijk om te maken, en volgens mij doet enkel een bedrijf in GB het voor sierraaden.

Ik denk ook dat de waarde van diamanten zal inzakken zodra dit proces verbeterd is en naar China is verhuisd. Dus, koopt geen diamanten, op dit moment.

Jan van de Velde schreef: ↑za 14 apr 2012, 20:24
Het gaat niet om illusie. Een diamant hééft simpelweg grote waarde. Omdat de vraag groter is dan het aanbod. Waarom is die vraag groot? Omdat velen de wens hebben iemand iets niet alledaags te schenken. Waarde hoeft niet utilitair te zijn. http://kunst.blog.nl...eld-250-miljoen Wat "heb je" nou bijvoorbeeld in vredesnaam aan zo'n schilderij?

In het geval van schilderijen begrijp ik inmiddels aardig hoe die prijzen tot stand komen. Zie:

http://www.wetenscha...post__p__896707

Het is deels een kwestie van (veranderende) smaak en deels een kwestie van objectieve omstandigheden en kwaliteiten. Zie voor details het in de link genoemde boek.

Ik ontken niet dat mensen een voorkeur hebben voor natuurlijke diamanten en dat dit de prijs opdrijft. Die hoge prijs maakt het vervolgens weer mogelijk om ermee te pronken en ze als dure giften te gebruiken.

Wat mij echter verbaast is dat natuurlijke diamanten niet van hun voetstuk zijn gevallen toen bleek dat diamanten ook en veel goedkoper door mensen gemaakt kunnen worden. Ik zie een synthetische diamant niet als namaak of als een vervalsing van een natuurlijke diamant. Beiden komen door natuurlijke processen tot stand. En het ene is niet wonderbaarlijker dan het ander. De illusie waar ik op doelde is de gedachte of het gevoelen dat een natuurlijke diamant op de een of andere manier “echter” is dan een synthetische diamant.

Bij schilderijen is er wel een zinvol verschil tussen echte schilderijen en vervalsingen. Valse schilderijen zijn een vorm van bedrog. Maar synthetische diamanten zijn gewoon met behulp van technische hulpmiddelen gevormde diamanten. Het is het zelfde stofje. Dat heeft in dit geval niets met bedrog of namaak te maken.

Alsof men hardnekkig een illusie van grote waarde in stand wil houden.

Het gaat niet om illusie. Een diamant hééft simpelweg grote waarde. Omdat de vraag groter is dan het aanbod. Waarom is die vraag groot? Omdat velen de wens hebben iemand iets niet alledaags te schenken. Waarde hoeft niet utilitair te zijn. http://kunst.blog.nl/nieuws/2012/02/04/duurste-schilderij-ter-wereld-250-miljoen Wat "heb je" nou bijvoorbeeld in vredesnaam aan zo'n schilderij?

E.Desart schreef: ↑za 14 apr 2012, 18:45
Neem nu parels (karikaturaal): Men maakt een duidelijk onderscheid tussen natuurlijke en gekweekte parels. De meerwaarde van natuurlijke parels is dat ze zeldzaam zijn en de parelvissers daar spreekwoordelijk half voor verdrinken om ze te vinden en op te halen, terwijl gekweekte parels meer massa productie is maar even natuurlijk door die beestjes gemaakt wordt.

Dat voorbeeld is inderdaad nóg sterker. Op zich begrijp ik wel dat zeldzame of moeilijk verkrijgbare zaken duurder zijn dan meer standaard spulletjes. Wat ik vreemd vind is dat men zelfs nadat efficiëntere manieren ontwikkeld zijn om zaken te produceren, niet overstapt op die goedkopere nieuwe mogelijkheid. Overal elders in de economie is dat de normaalste zaak van de wereld, maar niet bij diamanten, parels en nog wat spulletjes. Alsof men hardnekkig een illusie van grote waarde in stand wil houden.

Bartjes schreef: ↑za 14 apr 2012, 17:38
Wat vreemd eigenlijk dat men nog steeds graag natuurlijke diamanten heeft, nu de synthetische kennelijk even zuiver en even mooi zijn!

Het attractieve is hoofdzakelijk het zeldzame, het onbereikbare, de waarde dat het kost of vertegenwoordigd, en het symbolische hiervan als geschenk.

Namaak is wat het zegt: iets bereiken dat je normaal niet of amper kan bereiken. Of dat dat mooier, even mooi of minder mooi is doet amper of minder ter zake.

Neem nu parels (karikaturaal):

Men maakt een duidelijk onderscheid tussen natuurlijke en gekweekte parels. De meerwaarde van natuurlijke parels is dat ze zeldzaam zijn en de parelvissers daar spreekwoordelijk half voor verdrinken om ze te vinden en op te halen, terwijl gekweekte parels meer massa productie is maar even natuurlijk door die beestjes gemaakt wordt.

Als een top-schilder onder een auto loopt vermenigvuldigd de waarde van zijn werken. Zijn die plots mooier geworden?