door Jan Willem Hajee » zo 13 jan 2013, 17:44
Natuurlijk heb ik de probleemstelling enigszins vereenvoudigd teneinde het probleem helder te kunnen neerzetten. U concludeert terecht dat ik het probleem wel erg eenvoudig neerzet. Dat is dus bewust.
En ja, ik ben me er terdege van bewust dat ""echt behandelen" meer tijd kost voor de huisarts en/of diens gespecialiseerde assistenten. Maar als daar minder medicijngebruik tegenover staat dan kan dat al snel uit. Want... medicijnkosten eindigen niet bij de prijs van het medicijn zelf.
Steeds herhaalde consultanten voor een recept legt tijdsdruk op de huisarts en kost de ziektekostenverzekeraar ook geld. Immers er zijn uiteindelijk meer huisartsen en huisarts assistenten nodig op termijn. De apotheek moet verdienen en declareren, dus ntstaat er een administratief waterhoofd dat ook geld kost.
Dat iemand niet ""geheel klachtenvrij" zal zijn lijkt me ook duidelijk. Hoge(re) bloeddruk heeft altijd oorzaken. Maar..... door de veel grotere kennis van nu zullen we bij de jonge generaties van nu vooral preventief moeten gaan werken. Dan is de generieke obesitas die nu in sommige bevolkingsgroepen aan het ontstaan is werkelijk vloeken in de kerk bijvoorbeeld.
Maar als ik de generatie neem die nu 60 is, dan stel ik vast dat die kennis er in onze jeugd nog niet was.
Met allerlei experimenten die ik zelf al een jaar of 4 met voeding doe, blijkt dat je het basisprobleem ook behoorlijk kunt verminderen. Afvallen, meer bewegen, minder fout vet, alcohol en zout consumptie sterk matigen bijv. Maar als leek weet ook ik bepaald niet alles. Ik ga nu maar af op eigen logica, omdat feitelijk structurele medische ondersteuning in die richting voor een hele generatie ontbreekt. En neen, dat is geen aanklacht richting mijn huisarts. Die doet op zich binnen zijn mogelijkheden wat haalbaar is. En iedereen die ik spreek heeft hierover t.o.v. zijn / haar medicus dezelfde opvatting.
Het is meer een cultureel probleem binnen de geneeskunde zou lijkt het : Met die pil kan ik als arts snel en goed het basisprobleem onderdrukken, dus daarvoor kies ik. En dan zonder zich te realiseren wat de gevolgen zijn, en of de verbanden te leggen nadien. En kennelijk gebeurt dat overal, want de dingen die ik hoor komen uit diverse delen van het land en zijn vergelijkbaar. Het is dus kennelijk een vorm van ""handelingsethos"" die in het beroep ""arts"" inslijt.
Daarbij wordt dan kennelijk ook de patient als : ""een gevalletje mogelijke hypertentie"" gezien. Dit geldt overigens in andere gevallen ook. De patient is vaak niet meer dan zijn/haar ziekte of gebrek van dat moment, maar is zeker geen ""mens"" in de ogen van de behandelaar. Want als dat zo zou zijn, dan zou de ""behandelaar"" de mogelijke behandelingen met alternatieven en voor en nadelen voorleggen, en vervolgens de patient veel meer en duidelijker de eigen keuzes laten maken.
De groep waar ik mee heb gesproken onderkent het erectie probleem inmiddels als "een onderdeel van het algeheel verlies aan krachten"". En dat lijkt ook logisch, want als mijn spieren in mijn hele lichaam verslappen en aan massa inboeten, dan zal dat voor mijn penis uitgezonderd zijn? Dat geloven we dus niet. Het lijkt er dus op dat de erectiestoornis niet meer en niet minder si dan het meest in het oog lopende gevolg van een veelgroter probleem.
M.a.w. hier is dus de erectiestoornis in mij perceptie het symptoom aan het einde van de pijp, en niet de feitelijke oorzaak.
Ik vind dat hier best meer onderzoek naar gedaan mag worden, en nadrukkelijk mag worden gekeken en gezocht naar alternatieven. Immers dit raakt een hele grote (en nog steeds groeiende) groep mensen. En ja, als ik voor mezelf spreek, dan zou ik best wat korter willen leven en wellicht meer ( andere ) lichamelijke ongemakken voor lief nemen, als dat zou betekenen dat ""kleine Japie"" weer zijn mannetje zou staan, ik een kast kan tillen en een ferme doos boodschappen weer zelf naar boven kan dragen zonder dat het uit mijn handen klettert. En ook hier, bijna iedereen die ik sprak (h)erkent dit en deelt mijn visie die ik hier neerschrijf. Het is niet voor niets dat ik nu de discussie open
Laten we dus ook eens gaan kijken naar de niet medicamenteus meetbare effecten. D.w.z. de ""mens"" achter het probleem, en de wijze waarop die mens zelf wil omgaan met zijn/haar sociale verhoudingen en interacties gerelateerd aan het geconstateerde "risoco of lichamelijke defect"".
Want, en dat is dan mijn 2e stelling : Onvoorgelicht medicamenteus ingrijpen door een (huis-)arts op dit gebied, veroorzaakt feitelijk ondoordacht veel sociaal en relationeel lijden bij de patient en diens directe omgeving. En de vraag is uiteindelijk wat de patient ZELF hier als het ergste ervaart. De kwaal, en de wijze waarop deze kwaal zichzelf manifesteert, of de remedie?. Die vraag stelt feitelijk niemand en ontbreekt ook totaal in uw eerste antwoord. Zeker de farmaceutische industrie beantwoordt deze vraag niet. Die heeft slechts belang bij het verkopen van zoveel mogelijk pillen. Dus is een erectieprobleem zelfs economisch aangenaam, dan kunnen we veel Viagra verkopen. etc etc.
Natuurlijk heb ik de probleemstelling enigszins vereenvoudigd teneinde het probleem helder te kunnen neerzetten. U concludeert terecht dat ik het probleem wel erg eenvoudig neerzet. Dat is dus bewust.
En ja, ik ben me er terdege van bewust dat ""echt behandelen" meer tijd kost voor de huisarts en/of diens gespecialiseerde assistenten. Maar als daar minder medicijngebruik tegenover staat dan kan dat al snel uit. Want... medicijnkosten eindigen niet bij de prijs van het medicijn zelf.
Steeds herhaalde consultanten voor een recept legt tijdsdruk op de huisarts en kost de ziektekostenverzekeraar ook geld. Immers er zijn uiteindelijk meer huisartsen en huisarts assistenten nodig op termijn. De apotheek moet verdienen en declareren, dus ntstaat er een administratief waterhoofd dat ook geld kost.
Dat iemand niet ""geheel klachtenvrij" zal zijn lijkt me ook duidelijk. Hoge(re) bloeddruk heeft altijd oorzaken. Maar..... door de veel grotere kennis van nu zullen we bij de jonge generaties van nu vooral preventief moeten gaan werken. Dan is de generieke obesitas die nu in sommige bevolkingsgroepen aan het ontstaan is werkelijk vloeken in de kerk bijvoorbeeld.
Maar als ik de generatie neem die nu 60 is, dan stel ik vast dat die kennis er in onze jeugd nog niet was.
Met allerlei experimenten die ik zelf al een jaar of 4 met voeding doe, blijkt dat je het basisprobleem ook behoorlijk kunt verminderen. Afvallen, meer bewegen, minder fout vet, alcohol en zout consumptie sterk matigen bijv. Maar als leek weet ook ik bepaald niet alles. Ik ga nu maar af op eigen logica, omdat feitelijk structurele medische ondersteuning in die richting voor een hele generatie ontbreekt. En neen, dat is geen aanklacht richting mijn huisarts. Die doet op zich binnen zijn mogelijkheden wat haalbaar is. En iedereen die ik spreek heeft hierover t.o.v. zijn / haar medicus dezelfde opvatting.
Het is meer een cultureel probleem binnen de geneeskunde zou lijkt het : Met die pil kan ik als arts snel en goed het basisprobleem onderdrukken, dus daarvoor kies ik. En dan zonder zich te realiseren wat de gevolgen zijn, en of de verbanden te leggen nadien. En kennelijk gebeurt dat overal, want de dingen die ik hoor komen uit diverse delen van het land en zijn vergelijkbaar. Het is dus kennelijk een vorm van ""handelingsethos"" die in het beroep ""arts"" inslijt.
Daarbij wordt dan kennelijk ook de patient als : ""een gevalletje mogelijke hypertentie"" gezien. Dit geldt overigens in andere gevallen ook. De patient is vaak niet meer dan zijn/haar ziekte of gebrek van dat moment, maar is zeker geen ""mens"" in de ogen van de behandelaar. Want als dat zo zou zijn, dan zou de ""behandelaar"" de mogelijke behandelingen met alternatieven en voor en nadelen voorleggen, en vervolgens de patient veel meer en duidelijker de eigen keuzes laten maken.
De groep waar ik mee heb gesproken onderkent het erectie probleem inmiddels als "een onderdeel van het algeheel verlies aan krachten"". En dat lijkt ook logisch, want als mijn spieren in mijn hele lichaam verslappen en aan massa inboeten, dan zal dat voor mijn penis uitgezonderd zijn? Dat geloven we dus niet. Het lijkt er dus op dat de erectiestoornis niet meer en niet minder si dan het meest in het oog lopende gevolg van een veelgroter probleem.
M.a.w. hier is dus de erectiestoornis in mij perceptie het symptoom aan het einde van de pijp, en niet de feitelijke oorzaak.
Ik vind dat hier best meer onderzoek naar gedaan mag worden, en nadrukkelijk mag worden gekeken en gezocht naar alternatieven. Immers dit raakt een hele grote (en nog steeds groeiende) groep mensen. En ja, als ik voor mezelf spreek, dan zou ik best wat korter willen leven en wellicht meer ( andere ) lichamelijke ongemakken voor lief nemen, als dat zou betekenen dat ""kleine Japie"" weer zijn mannetje zou staan, ik een kast kan tillen en een ferme doos boodschappen weer zelf naar boven kan dragen zonder dat het uit mijn handen klettert. En ook hier, bijna iedereen die ik sprak (h)erkent dit en deelt mijn visie die ik hier neerschrijf. Het is niet voor niets dat ik nu de discussie open
Laten we dus ook eens gaan kijken naar de niet medicamenteus meetbare effecten. D.w.z. de ""mens"" achter het probleem, en de wijze waarop die mens zelf wil omgaan met zijn/haar sociale verhoudingen en interacties gerelateerd aan het geconstateerde "risoco of lichamelijke defect"".
Want, en dat is dan mijn 2e stelling : Onvoorgelicht medicamenteus ingrijpen door een (huis-)arts op dit gebied, veroorzaakt feitelijk ondoordacht veel sociaal en relationeel lijden bij de patient en diens directe omgeving. En de vraag is uiteindelijk wat de patient ZELF hier als het ergste ervaart. De kwaal, en de wijze waarop deze kwaal zichzelf manifesteert, of de remedie?. Die vraag stelt feitelijk niemand en ontbreekt ook totaal in uw eerste antwoord. Zeker de farmaceutische industrie beantwoordt deze vraag niet. Die heeft slechts belang bij het verkopen van zoveel mogelijk pillen. Dus is een erectieprobleem zelfs economisch aangenaam, dan kunnen we veel Viagra verkopen. etc etc.
