@ VIP: Als iets zo gevaarlijk is als jij beschrijft, dan zijn die doden er toch al. Immers zoiets komt pas aan het licht als de eerste gevallen zich bij dokter/ziekenhuis of EHBO melden.

Meestal duurt het dan ook nog wel een poosje voordat duidelijk wordt wat de oorzaak is.

Ik hoef je toch niet te herinneren aan de blinde paniek over Nederlandse komkommers voorgaand jaar, waarbij op basis van feitelijk ongefundeerde beschuldigingen zowat een hele branche op de knieen werd gebracht. Uiteindelijk bleek Tauge uit een Duits bedrijf de oorzaak. Maar dat kwam pas 6 weken later uit.

Mijn grote bezwaar is en blijft, dat je niet in blinde paniek moet ingrijpen (waarbij steevast de verkeerden de dupe worden), maar pas moet ingrijpen op moment dat er ""bewijs"" is. En ja, de OvJ (Officier van Justitie) werkt ook in het weekeinde, dus er is altijd een extern deskundige bij de hand als het nodig is. En zelfs die mensen gaan nog regelmatig in de fout. Zie het grote aantal niet ontvankelijkverklaringen van Rechters de voorbije jaren.

De vertraging die dan optreedt ( maximaal enkele uren) kan elk dossier hebben. Ik ken geen dossiers waarbij er meer doden vielen door zorgvuldig handelen.

Weer tereug naar mijn komkommer voorbeeld. Daar vielen WEL meer doden en zieken. Oorzaak : er werd aanvankelijk gedacht ""dat men de oorzaak wel had ( zondere bewijzen)"" terwijl de echte sluipmoordenaar niet meer werd gezocht en gewoon verder gedistribueerd werd. Hier was dat snelle en feitelijk ongemotiveerde handelen DE oorzaak voor meer zieken en doden.

Een heel oud spreekwoord zegt: Haastige spoed is zelden goed!.

En je voorbeeld mankt ook feitelijk: Als een Inspectiedienst iets ""constateert"", dan is er lab.technisch bewijs"", anders ""denkt"" of ""verdenkt"" men! Het eerste vind ik prima, maar dat is vervolgens een Strafrechterlijk traject, het 2e verdient nader onderzoek. Denk aan wat er in de Grondwet staat: Imenad is onschuldig tot het tegendeel is bewezen. In die hypothese van de Wet is geen plaats voor paniekvoetbal.

Ik wil beslutien met een citaat uit Les 1 : Scheikunde : Denkt aleer gij doende gaat, doende denkt dan nog!

Je hebt inderdaad nogal wat van deze inspecties/instanties, ieder met ander beleid en soms met andere bevoegdheden.

Ik kan me situaties voorstellen waarbij het noodzakelijk is onmiddelijk in te grijpen, en het zelfs niet haalbaar is enkele uren te wachten op een rechter voor een voorlopige uitspraak. Daarbij denk ik bijvoorbeeld aan een geval waarbij de NVWA constateert dat een restaurant iets serveert dat acuut gevaarlijk is voor de volksgezondheid - voor mijn part vodka die methanol ipv ethanol bevat. Als je dat op vrijdagavond constateert kun je gewoon niet wachten met ingrijpen tot er maandagmiddag eens een rechter beschikbaar is, dan zijn er al doden gevallen.

Aan de andere kant heb je ook gevallen waarbij een gelegenheid gesloten wordt omdat 1 van de 10 brandblussers zijn keuringsdatum net verlopen is. In zo'n geval lijkt me de kans dat precies dat voor een dodelijk ongeval gaat zorgen zo minimaal dat sluiting onzinnig is.

Zulke afwegingen zullen er altijd zijn als iemand anders dan een bevoegd rechter snel een beslissing moet nemen. De uitdaging zit hem denk ik vooral in het opstellen van objectieve criteria die in de praktijk toegepast kunnen worden. Een complete risico analyse maken is ook niet heel snel te doen, waarmee het toch neerkomt op het inzicht van een inspecteur op zo'n moment.

De IGZ kan wel wat sluiten als er sprake is van misstanden, maar dat gaat vaak om besmette operatiekamers, falende sterilisatie apparatuur en dergelijke, relatief objectief vast te stellen, zaken.

Ik pak deze zin even uit jouw commentaar, want ik zet grote vraagtekens bij die vaststelling. De vraag is niet of IGZ moet sluiten, maar hoe haar takenpakket gedefinieerd behoort te zijn en of dient te worden uitgevoerd.

Net als binnen bodemland vind ik het op zich goed als er binnen de medische wereld een waakhond actief is. Maar ook hier de discussie over taakopatting, taakuitvoering en taakuitleg.

Allereerst : Ik vind dat elke Inspectiedienst te ver gaat als ze begint straffen op te leggen. In welke vorm dan ook. Nogmaals ik vind dat laatste het exclusieve voorrecht van een Rechter. Een Inspectiedienst is er om misstanden aan het licht te brengen. Dat ze in sommige gevallen een Rechter verzoekt een voorlopige voorziening te treffen is een andere. Dan krijgt de beklaagde een fatsoenlijke kans om zijn/haar visie neer te leggen.

Op objectief vaststelbare zaken die je noemt kan het interne kwaliteitzorgsysteem van een medisch instituur ( gaat verder als alleen ziekenhuizen) worden aangesproken, en worden verzocht kenbaar te maken wat de :

1. Bevindignen van Intern onderzoek zijn?

2. Welke maatregelen worden genomen ter verbetering?

Indien dat laatste IGZ niet tevreden stelt kan ze een termijn stellen waarbinnen naar haar idee de zaken op orde dienen te zijn, in gebreke waarvan IGZ externe toetsing (Rechter) vraagt.

Maar ........ IGZ mag nooit rechter spelen! En natuurlijk heeft een instelling belang bij het voorkomen van dergelijke procedures.

Daarbij vind ik de praktijk van IGZ, waarin zij feitelijk klachten van patienten die bij haar binnen komen negeert, niet zo handig. Immers, elke klacht die zij krijgt is een signaal dat een patient(e) of diens familie) zich door de behandelaars minder serieus gehoord vindt.

Door dat soort signalen te bagatelliseren en zelfs te negeren ( en ook daarvan heb ik meerdere bewijzen in handen) bewijst zij zichzelf en de beroepsgroep (vanuit kwalitatief oogpunt) een hele erge slechte dienst. Immers klachtonderzoek, en dat geanonimiseerd publiceren in de beroepsgroep, maakt iedereen wakker en attent.

Ook hier weer het zijn de ethische keuzes die worden gemaakt, die bepalen welk soort resultaten, met welk rednement je genereert. In mijn optiek is geen van de 73 overheidsinspectiediensten op dit moment een grote bijdrage aan de samenleving en te genereren gemiddelde werkkwaliteit, doch slechts een middel om afbraak en wantrouwen te vergroten. Ik geloof niet dat zulks ooit de bedoeling was waarmee de eerste Inspectiediensten werden opgezet. Oorsprnkelijk doel was, in het kader van de MDW regelingen (Notitie Marktwerking, deregulering en Wetgeving) van Minister Hans Weijers (EZ-1991) om te kunnen constateren en openbaren wanneer de interne kwaliteitszorg van een beroepsgroep faalt.

Het voert hier te ver om de hele ontwikkeling van dat denken hier op te schrijven. Ik zou er de ruimte van een heel boek voor nodig hebben denk ik. Hier wil ik slechts op hoofdlijnen een paar zaken vaststellen :

A: De oorspronkelijke gedachten van Hans Weijers waren plausibel;

B. De wijze waarop dit later is uitgewerkt geworden in veel branches, dient feitelijk andere belangen dan kwalitetizorg;

C: Ik geloof niet dat er veel politici zijn die in die voortgang van ontwikkelingen inzicht hebben;

D: Noch minder dat iemand in de huidge politieke fracties in onze Kamers dat losgeslagen schip kan masteren;

Het is zeer dringend noodzakelijk dat we de thans voorliggende maatschappelijke processen herijken. Hierbij dienen zowel beroepsgroepen, alsook allerlei Inspectiediensten eens goed naar de eigen rol te kijken. Want ... in realiteit is niemand zonder zonden in deze hele ontwikkeling van de afgelopen twintig jaren..

Dat de uitwerking van het MDW gedachtengoed feitelijk maatschappelijke systemen failliet heeft geholpen is nu nog slechts een vaststelling. Een IGZ die in zich zelf keert en voor Rechter speelt zonder zich bewust te zijn van de maatschappelijke rol die ze feitelijk hoort te spelen ontstaat niet zo maar. Dat ontstaat door compromissen in allerlei poldermodellen. Maar als je het functioneren van bijv AFM, VROM Inspectie, ofToezicht door de Nederlandsche Bank langs diezelfde maatlat legt, kom je tot dezelfde conclusies.

Nogamaals: verdere juridisering heeft geen zin en dient geen enkel doel of belang. We moeten toe naar een grootschalig ethisch reveil!.

Jan Willem Hajee schreef: ↑do 14 feb 2013, 12:05
Maar waarom stellen we niet de vraag: Gaat de Inspectie hiermee niet vooruitlopen op de uitendelijke ""waarheidsvinding"" binnen het medisch tuchtcollege? of ...... loopt de Inspectie hiermee de Rechtspraak voor de voeten of niet?

Dat zou goed kunnen inderdaad.

De IGZ kan wel wat sluiten als er sprake is van misstanden, maar dat gaat vaak om besmette operatiekamers, falende sterilisatie apparatuur en dergelijke, relatief objectief vast te stellen, zaken.

In geval van een persoon ligt dat denk ik anders. Het zou bijvoorbeeld best kunnen dat de tuchtrechter alleen een berisping uitdeelt, over een aantal maanden. In dat geval zou deze arts dus voor niets maandenlang brodeloos en met een ernstig besmette reputatie achterblijven.

Overigens is deze arts al een jaar geleden door het ziekenhuis op non-actief gesteld, en lijkt het er niet op dat hij inmiddels elders aan het werk is gegaan. Van een acuut gevaar lijkt me dan sowieso geen sprake, wat de beslissing van de IGZ nog raadselachtiger maakt.

@ VIP: Wat mij betreft mag je je conclusie breder trekken. Ik zie dergelijke kronkels niet alleen in rechtspraak mbt. verkeer, maar ook in heel andere zaken. Ik vind echter een juridische discussie over verwording van de Rechtspraak hier niet zo aan de orde. Hier gaat het over medische ethiek, fouten maken en eventuele omgang met sancties.

Je hebt wel gelijk als je zou stellen dat ""het maatschappelijk denken"" zich reflecteert in de ontwikkeling van denken over ..... en ontwikkeling van sancties in alle maatschappelijke gebieden.

Dat we daarbij vooral zien dat er een puur repressieve cultuur aan het ontstaan is, is een correcte constatering. En ja, die is in veel gevallen onjuist. Dit zeker als het om een ongelukkige samenloop van omstandigheden daagt met verschrikkelijke gevolgen. Dan is de gebeurtenis op zich al trauma en traumatisch genoeg.

Omdat niemand meer openlijk handelings ethiek ter discussie stelt krijgen juristen steeds vaker de kans om allelrei woorspelletjes met de ( te zeer gedetailleerde) regelgeving te gaan spelen. En daar is dan gelijk het 2e handvat. Niet zulke slimme politici denken dat ze bij elk ongewenst event middels regelgeving herhaling kunnen voorkomen. Dat help tde ""juridisering"" van de samenleving en veroorzaakt daarmee tegelijkertijd dat ethiek, en cultuur als weegmechanismen steeds verder naar de achtergrond worden gedrongen en buitenspel worden gezet..

@ Rhiannon en Ben:. Ik ben het met jullie vaststellingen eens. Maar waarom stellen we niet de vraag: Gaat de Inspectie hiermee niet vooruitlopen op de uitendelijke ""waarheidsvinding"" binnen het medisch tuchtcollege? of ...... loopt de Inspectie hiermee de Rechtspraak voor de voeten of niet?

Door dergelijk handelen plaatst de betrokken Inspectie iemand zonder feitelijke veroordeling op een zwarte bladzijde. (Dit is zelfs in strijd met de Grondwet) , en straft de betrokkene bovendien door diens inkomstenbronnen te elimineren. Een Inspectie is een dienst die onderzoek doet. Rechtspreken moeten we aan Rechters over laten. Dat is principieel geen taak voor een Inspectiedienst vind ik. ""Geen enkel risico willen lopen"", betekent dan feitelijk een hele vieze vorm van ""indekken"". In die optiek krijgt de term ""Berufsverbot"".

plotseling een totaal andere lading.

Door het ontnemen van inkomstenbronnen verzwak je bovendien de beklaagde ook nog op buitengewoon oneigenlijke wijze. Immers de aangeklaagde heeft geen recht op een pro deo advocaat ( hij/zij/de maatschap/de BV verdiende te veel, zo wordt gesteld. De praktijk is dat, als inkomstenbronnen wegvallen, meestal ook de verdigingsmogelijkheden door een beklaade snel afnemen wegens opdrogen van de inkomsten en de hoge kosten die dergelijke verdediging met zich brengt. Ook hier is het functioneren van de Rechstaat in het geding en staat dan ter discussie.

Mijn stellingen kort samengevat: Een fout is een fout. Geen strafbaar feit. Meerdere gelijkaardige fouten kunnen worden veroorzaakt door kennisgebrek, of door gebrek aan interesse, dat moet je uitzoeken. Maar zelf gebrek aan interesse levert op zich nog geen strafbaar feit. Strafbaar wordt iets pas als zoiets bewust en met volle verstand gebeurt en in stand gelaten wordt. In alkle andere gevallen vernietig je meer dan je bouwt door ( te) hard in te grijpen. Veelal volstaat het krijgen van inzicht in het ontstaan van fouten en het wegnemen van de oorzaken. En met dat laatste is elke tak van sport ( dus ook de medische) het meest gediend. Domme repressie heeft nog nooit een samenleving vooruit geholpen.

Dat zal ook nu niet zo zijn, dus dat pad moet asap verlaten worden.

Zo lees ik het ook, maar heeft de IGZ dan de bevoegdheid om iemand zonder tussenkomst van een rechter iemand een beroepsverbod op te leggen?

En gezien er geen rechter aan te pas komt: Welke criteria gelden daarvoor dan precies? Gezien de twee gevallen kan ik me weinig anders bedenken dan willekeur, maar dat lijkt me in nederland geen acceptabele situatie.

Voorzover ik begrepen heb, is deze zaak aanhangig gemaakt bij de tuchtrechter en is het dermate ernstig dat de inspectie hierop vooruitlopend alle risico's wil vermijden.

Lees ook hier

@Ger: dat verhaal over financiele aansprakelijkheid geloof ik wel, maar waarom iemand strafrechtelijk vervolgd moet worden bij een aanrijding waarbij hij geen verkeersregels overtrad vind ik een andere kwestie.

Maar actueel en on topic:

http://www.nu.nl/binnenland/3179963/neuroloog-sanders-moet-werk-neerleggen.html

Blijkbaar is hier wel een beroepsverbod opgelegd zonder dat de zaak inhoudelijk door een (tucht)rechter is behandeld. Zo te zien kan het dus wel, al vraag ik me af wie in zo'n geval die beslissing neemt en op basis waarvan precies. Het lijkt erg op het geval waar deze discussie mee begon, maar waarom het er in het ene geval niet en in het andere geval wel meteen een verbod is opgelegd is me een raadsel.

Dat heeft te maken met Artikel 185 van de Wegenverkeerswet. Die regelt de aansprakelijkheid van de bestuurder van een motorrijtuig bij een aanrijding met een niet-motorrijtuig (fietser/voetganger/etc). Sterker nog: in principe gaat het om de eigenaar die verantwoordelijk is voor de gedragingen van de bestuurder als hij/zij dat niet zelf is. Als ik dus mijn auto zou uitlenen aan mijn vriendin en zij heeft een ongeluk zoals jij hierboven beschrijft, ben ik aansprakelijk, en moet ik dat weer op haar verhalen.

Belangrijk is wel, zoals in lid 1 staat

... de houder verplicht om die schade te vergoeden, tenzij aannemelijk is dat het ongeval is te wijten aan overmacht, daaronder begrepen het geval dat het is veroorzaakt door iemand, voor wie onderscheidenlijk de eigenaar of de houder niet aansprakelijk is.

Verder weegt nog mee dat indien de zwakke deelnemer ouder is dan 13 jaar en "aan opzet grenzende roekeloosheid" te verwijten valt, een beroep gedaan kan worden op 6:101 BW. De bestuurder moet echter aantonen dat de zwakke deelnemer fout gehandeld heeft en er wordt altijd minimaal 50% van de schade van de zwakke deelnemer vergoed. Volgens mij is dit met als redenering dat de zwakke deelnemer vaak geen verzekering heeft om op terug te vallen terwijl de bestuurder altijd minimaal WA verzekerd is.

Belangrijk punt in dit alles is wel het gevoel van omgekeerde bewijslast: als automobilist moet je maar aantonen dat iemand zijn fiets voor je wielen heeft gegooid, zogezegd. Jij doet niets fout, maar bent toch de sigaar. De wet gaat er echter niet vanuit dat er opzet in het spel is (van beide kanten niet) en moet dus érgens een uitgangspunt hebben.

Dat uitgangspunt is dus de aansprakelijkheid bij de bestuurder neerleggen. Hiervoor is gekozen omdat het besturen van een motorvoertuig altijd een gevaar met zich meebrengt ('bedrijfsgevaar') en de bestuurder moet zich dus meer bewust zijn van de impact op zijn omgeving dan een fietser of voetganger. Simpel gezegd: met een fiets rij je geen deuk in een automobilist (persoon), terwijl je met een automobilist wel een deuk rijdt in een fietser (persoon).

Jan Willem Hajee schreef: ↑zo 10 feb 2013, 19:33
Een piloot die zijn bewust zijn stuurknuppel naar voren drukt en crasht veroordeelt ook zichzelf tot de dood en is niet meer te straffen. Een chauffeur overleeft een ongeval soms wel. En dan is de vraag: IS hier sprake van een fout, of van een misdaad. Een chauffeur die met 130 door rood rijdt en een kind van de fiets rijdt is m.i een crimineel als dat door drankmisbruik komt. Het kan ook een ongelukkige samenloop zijn van heel traumatische gebeurtenissen vlak voor het autorijden die deze idiote opstapeling van fouten heeft veroorzaakt.

Dat is inderdaad een goede vraag. Ik zag recentelijk iets over verontwaardiging over een lage straf die een automobilist kreeg, na een gebeurtenis:

- overstekende voetganger geschept terwijl zelf rijdend op een voorrangsweg

- bestuurder had niet gedronken (slachtoffer onbekend)

- geconstateerd werd dat bestuurder 56 km/h gereden had waar 50 toegestaan (methode van bepalen is me niet bekend, maar dat heeft de rechtbank in ieder geval geaccepteerd).

- bestuurder en slachtoffer kenden elkaar verder niet - geen motief

De bestuurder is strafrechtelijk veroordeeld, terwijl ik me dan toch afvraag waarom. De rechter verweet de bestuurder onoplettendheid, wat me doet denken dat zonder snelheidsovertreding ook schuldig zou zijn bevonden.

Ik vraag me in zo'n geval dan af: schuldig aan WAT? Die bestuurder heeft echt niet gewild dat de aanrijding zou plaatsvinden, laat staan dat die dodelijk zou aflopen. Waarom is zoiemand strafbaar als een ander een verkeersovertreding begaat met letsel of dood als gevolg?

Het idee dat hij nalatig is geweest door 'niet uit te kijken' is iets dat me daarin niet zint: In hoeverre ben je nalatig als je iets niet opmerkt dat helemaal niet zou mogen gebeuren? Moet je verwachten dat voetgangers overal random voorrangswegen oversteken zonder uit te kijken, of wellicht zelfs autosnelwegen? In het verkeer vind ik dit volslagen doorgeslagen, en lijkt het erop dat er gewoon iemand gestraft moet worden bij een aanrijding met letsel of dood, ook al heeft diegene eigenlijk niets verwijtbaars gedaan.

Daarnaast wil ik nog even reageren op de opmerkingen over de dotterbehandeling. Wie goed leest heeft gezien dat ik niet de risico's aanvecht, bagatelliseer of anderszins, maar dat ik me uitspreek tegen de ervaring van het bewust onwetend / onkundig gehouden zijn van oorzaken, gevolgen, en het proces van lering ende verbetering van de systematiek daarna.

En ja, ik had me destijds de mogelijke overwegingen van een tuchtraad ook wel voor de geest gehaald, met daarbij de toevoeging dat een slager die zijn eigen vleeskeurt al bijvoorbaat niet veel vertrouwen wekt.

Ook dat was destijds een overweging om af te zien van.........?

Voor mij zijn in dit proces van handelingen, oorzaken en gevolgen een paar zaken belangrijk:

1. Voor mijn moeder en mij was veel meer openheid belangrijk geweest, als het gaat om een verwerkingsproces en voorbereid zijn op de mogelijke gevolgen (weerbaarheid).. Dingen die je een plaats kunt geven zijn beter te accepteren en absorberen. Daarnaast kun je er beter op inspelen.

2. Men zag wel de gevolgen voor de patient, en probeerde daar binnenskamers veel voor te doen, maar de medische wereld bekommerde zich totaal niet om de directe en verschrikjelijke gevolgen die zoiets kan hebben voor de gezinsleden die in het gezin van en met die verknoeide patient moeten verder leven.

Welke impact dat heeft op de levens van die gezinsleden, zo is in ieder geval mijn ervaring, is destijds langs de kouwe kleren van de betrokken medici afgegleden. En dat moet m.i. beter. Ik vraag dus nadrukkelijk om betere en structurelere nazorg waarin ook de huisgenoten van de persoon betrokken worden. Dat zou ook mijn moeder en mij destijd veel geholpen hebben.

Ik merk uit verhalen in mijn omgeving (en ook opnieuw uit eigen ervaringen helaas) dat het patient gericht denken nog steeds de overhand heeft. Daarbij is de patient geen ""mens"", maar vaak feitelijk genihiliseerd tot :: ""een lever"", ""een nier"", "" een hart"", etc.

Je kunt de gezondheidzorg inmens verbeteren door de patient en de gevolgen van ziekte of fout voor hem/haar + zijn gezinsleden centraal te stellen. En neen, dat hoeft lang niet altijd de betreffende medicus te doen. Met een paar centen zijn ook anderen veel goedkoper misschien zelfs veel beter, maar in ieder geval heel goed, in staat en capabel om dergelijke taken te doen. Misschien is het juist beter als de medicus dat niet zelf doe, maar een ""leek"".

Ik denk zelfs dat dit belangrijker is als schadevergoeding en heel veel processen voorkomt. Mijn stelling is namelijk dat als familie etc. niet wordt gekend men dan in een aantal gevallen uit rancune naar de rechter zal stappen.

Met de voorgaande schrijvers ben ik eens dat mijn fouten reparabel zijn. De fouten van zowel een piloot, een chauffeur, en bijv. een medicus zijn dat soms niet.

Een piloot die zijn bewust zijn stuurknuppel naar voren drukt en crasht veroordeelt ook zichzelf tot de dood en is niet meer te straffen. Een chauffeur overleeft een ongeval soms wel. En dan is de vraag: IS hier sprake van een fout, of van een misdaad. Een chauffeur die met 130 door rood rijdt en een kind van de fiets rijdt is m.i een crimineel als dat door drankmisbruik komt. Het kan ook een ongelukkige samenloop zijn van heel traumatische gebeurtenissen vlak voor het autorijden die deze idiote opstapeling van fouten heeft veroorzaakt. Vroeger was er een serie op de NL TV Die dat heel mooi liet zijn : 12 Oorzaken, 13 ongevallen of zoiets. Dat was bij de VARA.

We zullen ten allen tijde naar eer en geweten eerst moeten vastellen of sprake is van fouten of bewust gedrag. En leg mij dan eens uit waarom ik een chirurg dan anders zou behandelen als een bodemkundige of een chauffeur? Eerlijk gezegd zie ik dat verschil niet zo. Uitgaande van het feit dat iedereen probeert zijn/haar beroep naar eer en geweten uit te voeren, denk ik dat, al hoewel de consequenties van het handelen van een bijv. een chirurg ernstig kunnen zijn, die 1e beoordeling niet anders is.

Dat echter juridisering in de hand wordt gewerkt door verzekeringsmaatschappijen, en vervolgens de rechterlijke macht soms nauwelijks of zelfs helemaal niet naar behoren functioneert, staat daarvan volkomen los als feitelijke constatering.

Daarbij is de vaststelling terecht, dat de druk die je dan op bersonen of beroepsgroepen gaat leggen averechts werkt op het continue beoogde proces van algehele kwaliteitverbetering en fout eliminatie.

Eigenlijk is dat les 1 van de ISO-9001 systematiek.

Wat ik daarbij wel vaststel dat, in tegenstelling tot bij veel andere beroepsgroepen, de medische wereld als het gaat om fouten onderzoek en discussies over kwaliteit, altijd tamelijk in zichzelf gekeerd is geweest, en feitelijk geen buitenstaanders toelaat in de oordeelsvorming.

Het feit dat ik thans meediscussieer mag in die zin al een unicum worden genoemd denk ik.

Ik hoop ook dat ik laat zien dat er naast mijn persoon meer mensen zijn die een genuanceerd en afgewogen standpunt tot stand kunnen brengen, puur vanuit zowel ethische als basis kwaliteitsgerichte principes.

Dat je een misdadiger straft ( voorarrest, preventieve schorsing etc.) is logisch. Ik blijf er echter bij dat je dan wel verdomd zeker moet zijn van je zaak. Juist in een delicaat beroep als bijv chirurg, anaesthesist etc.etc. is gemoedsrust enorm belangrijk voor een zo goed mogelijk functioneren. Dit naast ervaring, oefening etc.

Ook daar valt nog veel te leren en te verbeteren. En ja, daarin kan een branche soms erg veel leren van de ervaringen uit andere vakgebieden. Helaas heb ik niet de indruk dat de medische industrie veel buiten de deur van het eigen vakgebied kijkt. Ik zou iedereen willen uitdagen dat eens te doen.

Tot slot nog dit : Zeg dat U geen fouten maakt, en ik zeg u dat u niet werkt!.

Waar gewerkt wordt vallen spaanders. Waar hard gewerkt wordt vallen veel spaanders.

Dido schreef: ↑za 09 feb 2013, 02:23
Tenslotte wil ik nog meegeven dat ik in sommige gevallen wél vind dat een preventieve schorsing moet kunnen. Vooral in die gevallen waar er sprake is van een recidief of waarin er toch heel sterke vermoedens zijn dat de persoon/ arts (opzettelijk) een zware fout maakte.

Als er sprake is van opzet (en wellicht ook bij grove nalatigheid), dan kan het openbaar ministerie een praktisch beroepsverbod opleggen door via de rechter de arts in voorarrest te nemen op verdenking van mishandling of (onvrijwillige) doodslag (afhankelijk van of de patient het overleefde). Vervolgens kan de rechter hem weer in vrijheid stellen met als voorwaarde dat hij zijn beroep niet zal uitoefenen tot de zaak voor de rechter behandeld wordt.

Bij zulke extreme gevallen speelt nl niet alleen het tuchtrecht een rol, maar zeker ook het strafrecht.

Uiteraard geldt dit niet voor een 'medische misser' waarbij het resultaat welliswaar lichamelijke schade of dood was, maar de intentie of grove nalatigheid ontbreekt. Het lijkt me een zeer extreem middel, maar het kan gebruikt worden als 'last resort' als het echt onverantwoord is dat iemand met zn praktijken doorgaat totdat de tuchtraad of strafrechter er naar kan kijken.