Ik vraag me wel eens af wat het nut is om iemand gedwongen op te nemen in een kliniek omdat hij of zij anders zelfmoord zou plegen. Ik bedoel, dan heb je toch ook geen leven. Een tante van mijn moeder zit al 6 jaar in een kliniek omdat ze er anders een einde aan maakt en het ziet er niet naar uit dat ze ooit nog beter gaat worden. Voor mij is dan de vraag of je zo iemand niet beter zijn gang kan laten gaan.

Anonymous schreef:

Van een depressie kan men pas spreken na een goed jaar..

Een dysthyme stoornis na 6 maand..

Laten we dus zeggen dat je gevoelstoestand een maand lang melancholisch neigde

FOUT!

Je kunt al na twee weken spreken van een depressieve stoornis, mits je voldoet aan minimaal vijf van de symptomen die erbij horen. Van een dysthyme stoornis kun je pas spreken na minimaal twee jaar.

Van een depressie kan men pas spreken na een goed jaar..

Een dysthyme stoornis na 6 maand..

Laten we dus zeggen dat je gevoelstoestand een maand lang melancholisch neigde

Sylvester schreef:Ik heb last van een depressie en zie het soms ook niet meer zitten, maar mensen die het hardst schreeuwen dat ze er een eind aan willen maken, doen dit meestal niet (of doen een  "mislukte" poging om aandacht te krijgen). Als je écht een eind aan je leven wilt maken, hoeft de poging niet te mislukken.

Iedereen, hoe sterk een persoon ook lijkt, kampt weleens met depressies, ik had het in maart dit jaar, maar gelukkig heb je eigen lot in handen, om het te overwinnen.

Ik heb last van een depressie en zie het soms ook niet meer zitten, maar mensen die het hardst schreeuwen dat ze er een eind aan willen maken, doen dit meestal niet (of doen een  "mislukte" poging om aandacht te krijgen). Als je écht een eind aan je leven wilt maken, hoeft de poging niet te mislukken.

Jefhimself schreef:Enkele jaren terug ging 'k er zelf wat op af denk 'k (op de groep zonder aankondiging...). Mijn ervaring is dat 'k positieve veranderingen uit die tijd gewoon niet merkte of dat 'k ze snel vergat/relativeerde en 'k denk dat dat er kwam door 't belachelijk ver uitspinnen van m'n eigenlijke (toen onbegrijpbare)problemen. Door dat laatste kan je door normale mensen (waarmee 'k eigenlijk veel eerder in de normale (sociale) omgang bedoel) niet meer begrepen worden; 't is allemaal te uitgebreid, incoherent en meestal onbelangrijk. Je raakt geïsoleerder en evolueert in je strijd... naar meer uitzichtloosheid en isolement. Alle redenen waardoor 'n normaal mens 't niet zou doen verliezen daardoor geleidelijk hun kracht. 'k kon ze nog wel bedenken, maar(bvb):

problemen (of je omgang ermee) verdwijnen of veranderen=> ik ben bezig met die problemen en mijn pogingen om 'n uitweg te zoeken door 't probleem te ontleden ontploffen gewoon in die berg "problemen". Sommige voor mij toen nog duidelijk eigenlijk onbelangrijk, maar die onbelangrijke zijn met zoveel...

voor je familie, omgeving doe je verder=> maar je raakt wel meer en meer geïsoleerd, je groeit van iedereen weg waardoor 't vanzelf z'n waarde verliest. Het inzien van het normale van veel van die problemen was ook 'n héél grote drempel om er met iemand over te praten.

Onderrtussen heb 'k sterk de indruk dat veel mensen er in bepaalde mate mee rondlopen en 't zich waarschijnlijk relatief gemakkelijk kunnen voorstellen.

Op die manier verlies je opties. Zelfmoord vraagt dan totaal geen doorzettingsvermogen. En 't beste dat 'k me er kan bij voorstellen is dat 'k gewoon te moe(nu ook maar dat lost 'n nacht slapen op ,'k bedoel 'n verzadigd algemeen gevoel van moeheid) zou zijn voor 't bekijken van m'n opties en op m'n moment uit m'n normaal ritme zou stappen door de enige overblijvende te nemen.

Mijn ervaring alleen laat me afvragen of de aanleiding van je teloorgang de twee groepen creëert. Mijn concreet probleem (soite, 't staat hier nu toch: http://sciencetalk.nl/forum/invision/in...?showtopic=2916 en 't kan misschien ook helpen) bracht op zich chaos mee, maar de echte aanleiding was denk 'k 't eeuwige conflict tussen m'n wensen en m'n daden, de steeds belangrijkere vragen die zowel ikzelf als anderen me stelde waar 'k geen antwoord op wist en de machteloosheid van de anderen naar mezelf toe. Op 't eerste zicht 'n groot verschil met bvb. schuldeisers (bij nader inzien niet per se). 't onderscheid is denk 'k fijn, maar toch kan ikzelf me niet voorstellen dat 'k uiteindelijk hulp zou gevraagd hebben ('k zou eigenlijk wel willen weten hoe dat dan gaat).

Toch nog dit: voor mij vraagt 't geen moed, respect of iets dergelijks. Een zelfmoord stelt vragen en levert kritiek maar kan onvermijdelijk geweest zijn. De naaste omgeving is waarschijnlijk zo machteloos als de gehele omgeving of draagt eenzelfde last en moet gesteund worden. 'k heb ook ooit iemand horen zeggen "daar heb 'k totaal geen respect voor!" Zo'n mensen zijn voor mij idioten die hun kracht uit domheid halen en de kleinste hulp in zo'n situaties; Kortzichtheid is altijd handig maar moet mee opgepast worden.

Wezel schreef:Mensen die zeggen dat ze zelfmoord gaan plegen maar er niet toe komen, willen volgens mij ook eerder aandacht voor hun probleem.

Wat ik me afvraag is of iemand die zelfmoord pleegt, niet in staat zou geweest zijn om nog een gelukkig leven te leiden indien hij dat niet had gedaan. Moest die persoon nu wegvluchten van alles, al zijn problemen achterlaten (waardoor hij misschien ook zijn mentale problemen achterlaat) en elders een nieuw leven beginnen, zou hij er niet weer door kunnen komen? Daarom wil de wet een zelfmoordenaar misschien in leven houden, om die persoon tegen zichzelf te beschermen.