God kan niet zichzelf creeëren. Iets dat zichzelf creëerd uit het niets is wat mij betrefd onmogelijk.

Ik dacht dat het universum uit het niets ontstaan is, en dat het redelijk zeker is dat het universum toch echt bestaat. Het is maar net hoe je God definieert. Ook Stephen Hawking gebruikt in zijn boeken de term `God` heel dikwijls en bedoelt daar voor zover ik weet niet de traditionele, persoonlijke God mee, maar op een abstracte manier de drijvende kracht achter alle natuurkundige processen.

Stel dat de M-theorie klopt, en het voortdurend veranderende netwerk van supersnaren inderdaad alles met elkaar verbindt, dan maakt ieder individu deel uit van een alles verbindend netwerk en is alles wat leeft met elkaar verbonden. Ik zie niet in waarom je dat niet `God` zou kunnen noemen. Afgezien van de spraakverwarring rond de gehanteerde terminologie.

God bestaat in mijn ogen niet als de een persoon. God is gewoon de beweging van elke atoom en kleiner die is en in beweging is . Alle atomen moeten een oorsprong hebben (wie weet dat maar 't moet van ergens komen) en die hebben een kracht , een richting en een snelheid. Door deze ontelbare deeltjes komen er botsingen waardoor de atomen vb samen een moleculle gaan vormen en hun richting snelheid en kracht zal aangepast worden aan de vorm van hun botsing. Dit blijft zicht herhalen en er ontstaan stoffen die vervolgens hetzelfde doen en lichamen (als in ruimtelichamen : vb de maan ) vormen. door al deze bostingen onstaan continue nieuwe krachten waardoor er altijd nieuwe 'alles' onstaan , deze worden altijd maar complexer tot er na een tijd een factor bijkomt namelijk een 'behoefte'. Per ongeluk ontstaan er nieuwe 'samenhangsels' die een vorm van behoefte hebben om te overloven in die vorm. zo het begin der leven volgens mij. Als je van allen atomen en zelfs kleiner de stof (waaruit je de stofreactie kunt van weten dan) , de snelheid , richting en kracht weet ben je in mijn ogen half god. Je bent pas god als je deze factoren kunt aanpassen naar uw reden.

p schreef:

Alexander Hartmans schreef:
d. Wat is energie? Daarvoor verwijs ik naar de klassieke natuurkunde, omdaar een goed antwoord op te krijgen.

Energie is een verzonnen iets.

Wat bedoel je daarmee, het is verzonnen, in de natuurkunde is het om de staat van een voorwerp aan te geven. Natuurlijk is het woord verzonnen, maar aangezien het iets beschrijft, is het zelf niet verzonnen. God is geen energie, omdat energie niet op zichzelf kan bestaan. Een voorwerp kan voorzien worden van energie.

@ Alexander, je gaat weer in de fout bij punt d. als je het ontstaan van god in een zin wil verklaren, zorg dan tenminste dat de zin correct is opgesteld:

d. Waarom heeft de mens een god verzonnen: om het gehele ontstaan en bestaan te kunnen verklaren. Waarom: gebrek aan kennis.  

Het eerste punt is fout, want als dat het geval zou zijn, zou het geloof in en devotie van god slechts tijdelijk zijn. Na het ervan overtuigen van de juistheid van de 'God' theorie zouden ze dus weer verder gaan met het leven. Echter gelovige mensen blijven god trouw en vragen god veel meer vragen dan alleen 'waar komen we vandaan'.

Het tweede deel is mij een raadsel, of je geeft twee antwoorden, ze hebben god verzonnen door gebrek in kennis, of door het ontstaan te verklaren. Of je bedoelt dat de wil om het ontstaan en bestaan te verklaren van mensen door gebrek aan kennis is. Een beetje raar dus.

d. Wat is energie? Daarvoor verwijs ik naar de klassieke natuurkunde, omdaar een goed antwoord op te krijgen.

Energie is een verzonnen iets.

Beste Infinity,

ik moet je waarschuwen voor ik begin ik vind je theorie nogal zweeverig en ik ben nogal sceptisch. Hoewel ik heel goed weet dat de wetenschappenlijke methode ons niets vertelt over het wel of niet bestaan van god kan ik denk ik aantonen dat jou teksten ook niet voor jezelf hoeven te lijden tot de conclussie dat er een god is. Ik ben niet van plan om je van je geloof af te praten maar ik hoop wel dat je dit leest en er wat van leerd zoals ik mischien wel wat leer van jou tekst.

ps ik ben dyslectisch.

ok hier gaat hij dan:

Jij schrijftals ik het goed begrijp:

God heeft zichzelf geschapen naar zijn eigen evenbeeld.

Formeel logisch lijkt dit me niet kloppen want dan heeft hij zich niet geschapen hij heeft slechts een duplicaat van zijn orgineel (in jou zin het evenbeeld) gecreerd. nou denk ik niet dat formele logica er echt toe doet in deze discussie. dus we gaan verder

jij zegt:

De kracht die wij allen bezitten en delen is één met de kosmos en wat daar eventueel buiten mocht liggen.

Deze kracht wil ik bij deze God noemen.



Je gaat verder en je zegt dat je deze kracht voelt of ervaart. dat kan heel goed. Ik voel ook wel eens iets dat er niet is. Heb jij nooit naast een vriend gelopen in een hele drukke straat dat er iemand tussen julllie doorloopt en dat je daarna zonder opzij te kijken het gesprek weer voortzet. Maar dat hij er niet meer loopt maar achterop is geraakt totdat je opzij kijkt is je vriend naast je. Tenminste in je geest.

hiermee is aangetoont dat je iets of iemands aanwezigheid kunt voelen zonder dat het er is. dus je kunt best die kracht voelen maar waarom is dat dan god?? je slaat een paar stappen over. Je verwerpt andere mogenlijke verklaringen van die kracht die je voelt zonder dat je ze nader onderzoekt en ontkracht

je zegt dat je besteft hoe oneindig groot het universum is dit vond ik heel knap. We laten de natuurkundige bezwaren over de wel of niet eindigheid van het universum even liggen en gaan verder met de cognitive kant van het begrijpen van oneindigheid. Het begrijpen van iets is hel lastig, je begrijpt waarschijnlijk erg goed wat het woord oneindig inhoud iets zonder einde. Maar het begrijpen van het semantische inhoud van het woord is niet voldoende. Immers dit woord is even moeilijk te begrijpen als een willekeurig ander woord. het gaat in dit geval ook niet om het wiskundig beschrijven van de conditie oneindig. Je kunt een oneindige reeks maken of een lijn die tot in het oneindige iets naderd hoewel dit een manier is om oneindigheid te beschrijven is het slechts een wiskundige beschrijving je kunt de formule voor een oneindige lijn maar niemand heeft ooit de volledige visuele representatie van de grafiek gezien dus niemand heeft ooit oneindig gezien. Begrip van het oneindige is dus meer dan taalkundig of wiskundig begrip. Het gaat dan mischien om een visuele representatie?? Wel vraag jezelf eens af hoevaak je iets oneindigs hebt gezien? een cirkel zou een aardige poging zijn deze heeft begin nog einde maar echt oneindig is hij natuurlijk niet want als je hem volgt kom je steeds weer op een eerder bekenken plek uit. gelukig hebben wij mensen allemaal leuke trukjes om ons iets vcoor te stellen doe je ogen maar eens dicht en je ziet als je wil zo dat mooie meisje uit de colege zaal voor je als je erg je best doet kun je haar parfum nog bijna ruiken. Hiermee kunnen we ons mischien een voorstelling maken van het oneindige universum we zoeven met ongekende snelheid tussen de planeten door weg van onze zon. We verhogen de snelheid van het mentale plaatje dat we nu voor ons zien en de stereen schieten langs ons. Al snel zien we duidelijk onze melkweg en een paar andere enorme sterren klusters we gaan door en we zien super klusters waarin melkweg stelsels nog slechts stipjes zijn. Ik ben mischien te beperkt maar ik kan niet verder "uitzoomen" ik kan wel speculeren maar wat ik ook speculeer ik zie het daarna voor me en als ik het kan zien is het niet echt oneindig... dus wat ik van jou wil weten wat jij begrijpt als je zegt dat je oneindig begrijpt. en het kan een gevoel zij maarja je kunt ook dingen voelen die niet bestaan....

Wouter_Masselink schreef:God kan niet zichzelf creeëren. Iets dat zichzelf creëerd uit het niets is wat mij betrefd onmogelijk.

Dan blijven er nog 2 mogelijkheden over:

- de mens heeft God geschapen (Hij is dus slechts een verzinsel)

- God heeft altijd al bestaan (en is dus nooit gecreëerd, hij 'is' gewoon)

a. Het kan zo zijn dat de mens een god heeft verzonnen, daar ben ik 98% van overtuigd.

b. Rest mij 2%, waarvan ik meen dat god god niet is en verwijs ik naar a.

c. De naam god is een verzindsel van de mens, zie a en b.

d. Waarom heeft de mens een god verzonnen: om het gehele ontstaan en bestaan te kunnen verklaren. Waarom: gebrek aan kennis.

e. Wat dan wel, als god god niet is, zoals het wordt voorgesteld? Ik denk aan energie.

d. Wat is energie? Daarvoor verwijs ik naar de klassieke natuurkunde, omdaar een goed antwoord op te krijgen.

Wouter_Masselink schreef:God kan niet zichzelf creeëren. Iets dat zichzelf creëerd uit het niets is wat mij betrefd onmogelijk.

Dan blijven er nog 2 mogelijkheden over:

- de mens heeft God geschapen (Hij is dus slechts een verzinsel)

- God heeft altijd al bestaan (en is dus nooit gecreëerd, hij 'is' gewoon)

1. kan niet, of, lost niets op, dan vershuif je het probleem naar de creatie mens.

Maar kan wel het ontstaan van God verklaren, ok, zit toch wel wat gelijk in.

2. Is al enige tijd mijn favoriet, bepaalde dingen zijn gewoon.punt uit

Of, er was voor het ontstaan van het bestaan 3 kwartier niets?

Of oneindig kort niets?, er is dus nooit niets geweest!

(Er is geen tijd als er niets is. A is de oorzaak van A is het zelfde als A heeft geen oorzaak.)

God kan niet zichzelf creeëren. Iets dat zichzelf creëerd uit het niets is wat mij betrefd onmogelijk.

Dan blijven er nog 2 mogelijkheden over:

- de mens heeft God geschapen (Hij is dus slechts een verzinsel)

- God heeft altijd al bestaan (en is dus nooit gecreëerd, hij 'is' gewoon)

God heeft op zich zelf geen schapen.

Vond ik ook beter passen, bedankt voor de aanwijzing iig.

Excuses voor de onderbreking van deze discussie, alleen denk ik dat

dit antwoord net zo zinnig is als alle andere.?

Met betrekking tot Hawking-straling en bewijs, voor zover dat kan, hier een probeersel van een begin om aan te tonen dat iets uit het niets kan worden.

Overal in het heelal komt spontane creatie van deeltjes voor.

Correct me if I'm wrong...

Energie die gedragen wordt door hoog-energetische fotonen, die vervolgens weer wordt omgezet in massa. Bij deze creatie ontstaan een

deeltje en zijn antideeltje (meestal een elektron en een positron), die samen lading 0 hebben, er wordt rekening gehouden met de wetten van behoud.

Meestal vindt zo'n deeltjespaar elkaar weer, waarna annihilatie volgt en de massa van beide deeltjes weer volledig in energie wordt

omgezet.

Zou deze vorm van creatie dan ook op nog hoger niveau plaats kunnen vinden ?

volgens Hawking is ons heelal in staat om massa en energie uit het niets te creeren maar alleen als die massa en energie direct weer verdwijnen.

Behalve bij de Hawking-straling (heb ik het goed?) daarbij onstaan die deeltes paren maar worden ze allebei gescheiden doordat ze zich precies op de waarnemingshorizon van een zwart gat bevinden. Dus 1 deeltje 'overleeft' het...[/i]

Interface,

inderdaad,

volgens Hawking is ons heelal in staat om massa en energie uit het niets te creeren maar alleen als die massa en energie direct weer verdwijnen. Deeltjesparen bestaande uit materie en anti-materie kunnen uit het niets ontstaan, voor een kort moment bestaan, om vervolgens met elkaar te annihileren.

Ingr,

wat wil je toegelicht hebben ?

Henriette,

ik ben het met je eens, tot zover.

Er zijn wel enkele dingen die we uiteindelijk echt zullen kunnen vaststellen.

Verder zie alsjeblieft het andere topic

--> http://sciencetalk.nl/forum/invision/in...pid=84598#84598

Ik denk niet dat God zichzelf heeft geschapen. Waar ik wel in kan meegaan is dat hij 'is'. Ergens in de relatie tussen levende entiteiten.

Wanneer je het over God hebt kan je geen 'waarheden' maken. Het is namelijk iets waar je als je daarvoor open staat je hele leven naar kan zoeken...zonder exact te weten hoe het nu 'zit'.

Henriette

Bovenstaand stuk van Infinity bevat geen enkele zin die ik begrijp.

Dus je bedoelt dat omdat simpelweg God in potentie aanwezig was (wat ze in natuurkunde volgens mij virtueel noemen) en zich bewust werd van zijn potentie om te zijn, daarmee zichzelf geschapen zou hebben?

Doet me een beetje denken aan de deeltjesparen waar o.a. Stephen Hawking het over heeft. Die deeltjesparen onstaan vanuit het niets (althans, wat wij niets noemen).