Hi,
sorry voor het langzame antwoord... vakantie he ](*,)
Ik weet het niet zeker, maar ik vermoed dat het te maken heeft met versterking van de puls. Ik neem tenminste aan dat het hetzelfde zal werken als bij lasers, waar ze door puls verlenging en compressie extra sterke pulsen kunnen maken.
laat ik eerst het (algemene) probleem schetsen:
1) je maakt een puls
2) je wil de puls versterken, dus je stuurt hem door een versterkings-materiaal. (gain-material in het Engels)
3) het materiaal raakt verzadigd en dus kan het niet meer dan tot intensiteit x versterken. De puls zal dus nooit sterker worden dan een bepaalde waarde (hier: waarde x).
als die bepaalde waarde niet hoog genoeg is voor wat je er mee wil doen (en ik vermoed dat dit de reden is waarom PCR bestaat) dan moet je iets slims verzinnen om de puls toch extra power te geven.
wat je dan doet is:
1) je maakt een puls (en versterkt deze eventueel), voor begrip, stel pulsduur
\($\tau=1~s$\)
2) je strekt de puls uit (Engels: pulse stretching) (nu is dus
\($\tau>>1~s$\)
)
3) je versterkt de uitgestrekte puls, die zoals je al zei minder piek power heeft.
4) je kunt nu weer tot waarde x versterken, maar omdat de puls nu veel langer is kan de fluence van de puls veel groter worden (fluence is de integraal over de intensiteit naar de tijd)
5) deze puls comprimeer je weer (Engels: pulse compression), waarbij de integraal van de puls gelijk blijft (dus; als je een grafiek zou tekenen blijft het oppervlak onder de grafiek gelijk)
dat houdt in dat je puls nu een veel hogere piek power heeft dan voorheen, bij een gelijke tijd
\($\tau=1~s$\)
dit houdt automatisch in dat de bandbreedte van de puls niet verandert, alleen de frequenties in de puls overlappen niet meer mooi, maar (bijvoorbeeld) lagere frequenties lopen voorop in de opgerekte puls en hoge frequenties lopen achteraan in de opgerekte puls. (in de laser-fysica noemen we dit een "chirp", naar het geluid dat een vogel maakt)
ik hoop dat dit verhaal logisch klinkt (en als het nog klopt zou het helemaal mooi zijn
).
