Het aantal staafjes en kegeltjes ligt vast, het zijn de lichtgevoelige eiwitten hierin die in concentratie kunnen varieren als gevolg van de lichtomstandigheden.

Bikkel schreef:Lichtflitsen terwijl de ogen gesloten zijn is een fenomeen wat ondekt werd gedurende de eerst apollo vluchten bij astronouten. Deeltjes met een hoge energie penetreren in de ruimte het netvlies wat ervaren wordt als lichtflitsen.

Op aarde behoord men hier geen last van te hebben omdat de aarde een magnetisch veld heeft wat deze deeltjes afstoot.

Ik heb eens gelezen dat radioactieve straling lichtflitsjes produceerd in de oogvloeistof??????

Brinx schreef:! Astronauten meldden inderdaad ook sporadische lichtflitsen wanneer ze hun ogen sloten:

http://physicsweb.org/articles/news/7/4/12/1

Bas schreef:VERblind bedoel je zeker?

Dan komt er ineens zoveel licht in je oog en dus op je netvlies dat de staafjes en kegeltjes ineens enorm veel prikkels naar je hersenen sturen, waardoor deze de informatie niet meer kunnen verwerken. Je ogen moeten zich dan even aanpassen aan de veranderde lichtomstandigheden.

Cycloon schreef:Ja, als het donker word produceert je oog meer staafjes, meer staafjes betekent beter zicht in het donker    

Omgekeerd, als je het plots licht maakt is er nog een grote concentratie staafjes in je oog die je oog dus kwijt moet geraken om genoeg kegeltjes aan te maken waardoor je slecht licht verdraagt als je plots uit het donker komt.