Rude schreef:pfff. over het algemeen zou ik bij deze simpele vergelijkingen tussen bocht-radius van de gebogen fiber en de hoeveelheid licht die uit de fiber lekt geen evanescent veld betrekken. Daar wordt het alleen maar ingewikkeld van

maar om toch antwoord te geven:

Of de evanescente golven verwaarloosbaar zijn ligt vooral aan de kern-diameter.

@Dummie: een evanescente golf is het deel van het licht dat niet in de kern zit, terwijl je het er wel op het eerste gevoel zou verwachten. Zoals het plaatje hierboven laat zien zit er licht in de kern met een bepaald intensiteitsprofiel. Voor zekere combinaties van kern-diameters en licht-golflengtes is dit intensiteitsprofiel gaussisch (zoals getekend). In de cladding zit in principe geen licht, want dat kan niet vanwege totale interne reflectie. Dit zie je ook in de tekening: er is een rechte lijn getekend op "nul" intensiteit.

ECHTER; een klein beetje licht zit stiekem TOCH in de cladding. Dit heet het evanescente veld van het licht. Het gaat hier om de uiterste hoekjes van het intensiteitsprofiel, die dus net niet nul zijn. In de tekening hierboven betekent dat dus dat de cladding niet begint bij de scherpe hoek tussen "nul" en "gauss" intensiteit, maar net een klein beetje meer richting het midden. Hoop dat het een beetje duidelijk is.. Dit is best lastige materie.

Rude schreef:dat klopt. Het gaat echter niet "ineens"; langzaam maar zeker, hoe strakker je een vezel knikt (of oprolt) hoe meer licht er verloren gaat.

het verschil in materiaal parameters waar "In fysics I trust" over praat is een verschil in brekingsindex.

De kern van de vezel heeft een bepaalde brekingsindex, en daaromheen zit een hoesje dat de "cladding" heet. Dit heeft een andere brekingsindex, waardoor je reflectie krijgt tussen de kern en de cladding, wanneer licht "de bocht uit wil vliegen". Als het verschil in brekingsindex tussen kern en cladding groter wordt, kun je de vezel dus ook strakker opwinden (dus in kortere bochtjes draaien).

De evanescente golven zullen in dat geval niet meer verwaarloosbaar zijn, zodat de totaal uit totale interen reflectie verloren gaat. er gaat immers een aanzienlijke hoeveelheid verloren als de vezel strak genoeg knikt.

Dus als de vezel knikt of de ronding is te sterk in verhouding met de dikte gaat de totale interne reflectie verloren.. juist?

In fysics I trust schreef:[attachment=7361:tir.png]

Ik meen te weten dat de rand van de vezel een andere structuur vertoont dan het inwendige, waaarbinnen de golf 'gevangen' zit en zich voortplant. Dit verschil in materiaalparamters zorgt ervoor dat TIR behouden blijft, ook in ingewikkelde vormen.

In fysics I trust schreef:Totale interne reflectie (TIR) is een optisch verschijnsel dat optreedt als licht onder een bepaalde hoek invalt op een scheidingsvlak met een optisch minder dicht materiaal (kleinere brekingsindex). Vanaf een bepaalde hoekgrootte, de kritische hoek, wordt het licht niet meer gebroken, maar volledig inwendig weerkaatst. De kritische hoek wordt bepaald door de Wet van Snellius.

Bron: wiki

Wat versta je niet in deze uitleg? Wat zou je graag duidelijker zien?

jadatis schreef:Het licht gaat in de lengterichting door de glasvezel.

Komt het ergens tegen een rand dan zal dit onder een grote hoek zijn, en zal totale interne reflectie optreden. Bij het buigen van de glasvezen zal altijd relatief grote rondingen gemaakt worden ten opzichte van de dikte van de vezel, en zal de vezel nooit knikken.

Daardoor zal het licht altijd boven de kritische hoek blijven en zo dus weerkaatsen onder grote hoek, waardoor het licht vrijwel rechtdoor blijft gaan.

Vraag me trouwens af wat er gebeurt als er water tussen de vezels loopt, wat dus bijna de zelfde brekingsindex heeft als de glasvezel?