Hallo,

Waarom hoor ik niemand praten over het waarneembaar universum? Of ik heb het gemist in de teksten. Alles daarbuiten is niet waarneembaar door de snelle uitdijing van het heelal.

Niet waarneembaar of bereikbaar indien je niet sneller kunt gaan dan de lichtsnelheid.

Groeten,

Vince

Het verhaal van de mier gaat over een lineair in de tijd toenemende Hubble afstand.
Bij een constante Hubble afstand kan licht, uitgezonden op die afstand ons nooit bereiken. De nadering van die lichtstraal wordt voortdurend tenietgedaan door de uitdijing.

ik ben het eens met thionyl,ik kan simpelweg niet uitgaan van 13,7miljard lichtjaar .het ook bv 32,5miljard jaar zijn .er zijn geen feiten die dit kunnen weerleggen,

the4dimensions schreef: ↑za 10 aug 2013, 02:25
De rand van het heelal...

Een veelgestelde vraag, maar misschien overbodig:

Het heelal is alles, toch?

Opzich geen slechte vraag, er wordt soms gesproken over een zogenaamd multiversum of dergelijke structuren, maar als je het universum definieert als alles wat er is dan zou zo'n multiversum gewoon het universum zijn en hetgeen wij nu als universum zien eigenlijk een deelverzameling van iets groters.

Ik probeer dit verschijnsel wel eens een beetje te begrijpen door me inderdaad eerst te verplaatsen in een tweedimensionale situatie en dan weer terug in een drie/vierdimensionale zoals wij die waarnemen.

Stel je een bewoner van tweedimensionaal 'platland' voor, die meemaakt hoe een driedimensionaal voorwerp, bijvoorbeeld een bal, zijn 'heelal' passeert.

Hij kent geen derde dimensie, dus kijkt om zich heen in een plat vlak, en kan daarbuiten (boven of onder) niets zien. Nu passeert de bal het vlak, ze nadert van boven en beweegt zich naar onder. Wat ziet onze platlander: eerst ziet hij, als hij het had kunnen meten, voor een oneindig klein moment een stip, die voor ons van bovenaf gezien snel expandeert als een cirkel op het vlak. Echter, de platlander ziet alleen maar hoe de stip zich vanuit het midden verlengt tot een lijn, langer en langer wordt, vervolgens halverwege (de bal is nu vanuit ons gezien midden in het vlak beland), weer kleiner wordt en ten slotte op onverklaarbare wijze weer verdwijnt (teken dit anders maar eens op een vel papier, een poppetje en een cirkel, en stel je voor als je horizontaal tegen het vel papier aan kijkt).

En nu wij: een meerdimensionele bal passeert ons universum... eerst zien we voor een oneindig kort moment een punt... die vanuit het meerdimensionele gezichtpunt van wie dan ook al snel uitdijdt tot een bal... maar voor ons alleen oogt als een patroon dat zich steeds verder van ons af beweegt, naar alle kanten... totdat het misschien ons weer nadert en voor onze ogen op onverklaarbare wijze in het niets verdwijnt...

Sommige wetenschappers stellen voor dat ons heelal een supervlak is dat af en toe wordt geraakt door de supervlakken van andere dimensies, omdat die 'rimpelen'. Zo komen we dan aan onze energie, die vervolgens is samengeklonterd als de materie die we kennen.

Nu lijkt dit gelukkig slechts eenmaal spontaan gebeurd met een sloot energie vanuit een onhoudbaar vacuum... en leven we niet in een meerdimensionale ballenbak van waaruit we voortdurend worden bekogeld met onverklaarbare verschijningen . Maar mocht het heelal ooit weer verdwijnen, en daardoor een supervlak aantrekken die ons nieuwe energie leent, dan kunnen we tevreden vaststellen dat de geschiedenis zich eindeloos herhaalt...

De rand van het heelal...

Een veelgestelde vraag, maar misschien overbodig:

Het heelal is alles, toch?

Michel Uphoff schreef: ↑wo 31 okt 2012, 01:20
is wel de communis opinio bij mijn weten.

Als deze al zou bestaan, dan zou ze niets anders meten dan de bevooroordeeldheid waarmee de common opinionist wetenschap benadert.

Als er een zinnig argument te vertellen is, dan is het dat de (uitgemiddelde) kromming (de dimensievolle uit de Robertson-Walker metriek) die we meten in zeer goede benadering nul is. Het is principieel onmogelijk om met absolute zekerheid aan te tonen dat ons heelal k=0 heeft, omwille van de gekende waarnemingshorizon (en het feit dat alles wat daarbuiten valt ons niet kan beïnvloeden). Maar we hebben wel vastgesteld dat binnen het theoretisch onvermijdbare betrouwbaarheidsinterval, k=0 is. Dat correspondeert met een vlak (en dus oneindig groot) universum.

Hoe verhoudt een oneindig heelal zich volgens jou met de inflatie en haar niet oneindige leeftijd

Beide staan volledig los van elkaar. Dat is geen mening, maar gewoon een wiskundig/fysisch gegeven. Ik weet niet exact waar je vraag vandaan komt, maar voor alle zekerheid: dit oneindig groot heelal was reeds oneindig groot op het tijdstip , dat is het tijdstip "onmiddellijk na de big bang".

heeft een oneindig heelal volgens jou dan ook een oneindige massa?

Het begrip massa in algemene relativiteit is moeilijk te definiëren. Dus is het moeilijk om die vraag te beantwoorden. In elk geval: een oneindig heelal, zelfs een oneindig heelal consistent met de waarnemingen binnen onze waarnemingshorizon kan zowel een eindige als een oneindige massa hebben, afhankelijk van hoe de materie in dat heelal verdeeld is. Zoals het oppervlak onder een curve die zich van tot boven de x-as bevindt zowel eindig als oneindig kan zijn.

Dit is niet correct, voor zover we weten kan het heelal prima oneindig zijn.

Enig hard bewijs voor de eindigheid van het heelal is er natuurlijk niet, maar het is wel de communis opinio bij mijn weten.

Hoe verhoudt een oneindig heelal zich volgens jou met de inflatie en haar niet oneindige leeftijd, en heeft een oneindig heelal volgens jou dan ook een oneindige massa?

Michel Uphoff schreef: ↑zo 28 okt 2012, 17:03


Volgens de huidige kennis is het heelal eindig én onbegrensd.

Je bedoelt dat het heelal geen rand heeft, maar eindig is (onbegrend betekent iets anders; in feite betekent onbegrensd hetzelfde als eindig). Dit is niet correct, voor zover we weten kan het heelal prima oneindig zijn. Zie bijvoorbeeld dit PRL artikel, waarin onder meer te lezen valt dat

Has this search ruled out the possibility that we live in a finite universe? No, it has only ruled out a broad class of finite universe models smaller than a characteristic size.

Ik vind het echt opmerkelijk dat dit misverstand blijft terugkeren. Het oneindig grote universum leunt qua eigenschappen veel dichter aan bij het vertrouwde Newtoniaanse beeld. Dit misverstand duikt op dit forum om de zoveel maanden op, vermoedelijk dankzij deze minicursus, die weinig van doen heeft met kosmologie als wetenschap.

Als het heelal eindig is, waar bevinden wij ons dan, in het midden of ergens tegenaan de rand ?

Volgens de huidige kennis is het heelal eindig én onbegrensd. Er is geen rand en geen midden.

Zie het heelal als het oppervlak (en alleen het oppervlak) van een bol. Een boloppervlak heeft midden noch grens, maar is wel eindig groot.

De verst gelegen zichtbare sterrenstelsels zonden hun licht ongeveer 13,2 miljard jaar geleden naar ons toe, verder kunnen wij nauwelijks kijken gezien de leeftijd van het heelal. Deze sterrenstelsels liggen (als ze nog bestaan) door de expansie van de ruimte inmiddels ruwweg 47 miljard lichtjaar van ons af. Hoe groot het heelal in werkelijkheid is, weet niemand. Waarschijnlijk heel veel groter dan die 2x 47 miljard lichtjaar.

Wie is er zo zeker van, dat er maar één big-bang mogelijk is.

Niemand, in een aantal alternatieve hypotheses is er ook sprake van meerdere big bangs. En er zijn inderdaad ook hypotheses dat het heelal voort zou kunnen komen uit een hypermassief black hole.

een zwart gat met een massa van zo'n 100 miljoen zonmassa's

Dat is dan nog een middenmoter, de zwaarste black holes worden geschat op 10 miljard zonmassa's, en kortgeleden is er een gevonden met een mogelijke massa van misschien wel 20 miljard zonnen.

Quasars bevinden zich op zo'n 8 a 18 milliard lichtjaren van ons af. Men denkt dat hun kern bestaat uit een zwart gat

met een massa van zo'n 100 miljoen zonmassa's. Dit is nog niet het einde van ons heelal. Wie is er zo zeker van, dat er maar één big-bang mogelijk is. Is het heelal rondom ons niet ontstaan uit één van die superzware monsters. De kans dat we ooit een antwoord vinden in verband met de omvang van het heelal is bijzonder klein. Als het heelal eindig is, waar bevinden wij ons dan, in het midden of ergens tegenaan de rand ?

Kan met deze gegevens worden achterhaald hoe groot het heelal ongeveer zal zijn als de oerknal vanaf tijd=0 met snelheid C is begonnen met uitdijen?

Nee, want je vergeet de kosmische inflatie rond 10^-32 seconde na het begin, dus 'ruim' na die 10^-43 seconden (klik).

Hierdoor expandeerde het heelal in een oogwenk met mogelijk met een factor 10³⁰ tot wel 10¹⁰⁰. Er zit dus een enorm verschil in de minimale en maximale geschatte factor, maar al bij 10³⁶ is de geschatte omvang van het heelal een miljoen keer groter dan het waarneembare heelal.

Hoe groot het heelal is is dus onduidelijk. Wel is de temperatuur van de achtergrondstraling bekend, namelijk 2,725 kelvin met een golflengte van 1,873 mm.

Op het moment dat het heelal half zo groot was als nu moet de achtergrondstraling dus een temperatuur hebben gehad van 5,45 kelvin met een golflengte van 0,9365 mm?

Wetende dat het heelal 300.000 jaar na de oerknal een temperatuur had van 3000 kelvin was de omvang dus ongeveer 1 duizendste van de huidige omvang, waarbij de golflengte van de achtergrondstraling ook ongeveer 1 duizendste was van nu (1873 nm)?

Volgens de oerknal theorie had de achtergrondstraling 10^-43seconden na de oerknal een temperatuur van 10³² kelvin. Kan met deze gegevens worden achterhaald hoe groot het heelal ongeveer zal zijn als de oerknal vanaf tijd=0 met snelheid C is begonnen met uitdijen?

Het waarom ik op uitdijen met lichtsnelheid kom: op het moment van de oerknal was er nog geen materie, dus ook geen gravitatiekracht welke het uitdijen kon afremmen. Klopt deze stelling ook?

Kan de hoeveelheid energie (warmte) in combinatie met de golflengte ook bepalend zijn voor de maximale omvang van het heelal, of staat dit daar volledig los van?

317070 schreef: ↑wo 21 dec 2011, 15:45
Toch wel, dat kan welzeker.

Stel dat het heelal 1m groot is op tijdstip 0, en de natuurwet toevallig zo is dat het heelal iedere stap 1m groter wordt, in de helft van de tijd van de vorige stap.

Dan is hij op tijdstip 0 precies 1m groot

Dan is hij op tijdstip 0.5 precies 2m groot

Dan is hij op tijdstip 0.75 precies 3m groot

Dan is hij op tijdstip 0.875 precies 4m groot

...

enzovoort.

Hoe groot is het heelal nu na tijdstip 1: oneindig groot.

Hiermee wil ik niet zeggen dat het heelal ook zo werkt, ik wil maar zeggen dat wat je daar formuleert "een groeiende maar beperkte lengte kan nl nooit oneindigheid bereiken" niet klopt. Een groeiende beperkte lengte kan wel degelijk de oneindigheid bereiken, als ze maar snel genoeg groeit.

dit lijkt me een flauwe berekening

in feite stelt u dat de snelheid van uitbreiden oneindig groot wordt

zo krijg ik de oneindig heid ook wel voor elkaar

Ok, leesplezier!