Wat zou het mechanisme achter de reactie in de vaste en gasfase dan zijn?

HCl zou moeten absorberen aan vast NaOH en daar NaCl en H2O moeten vormen, maar is dat een in de praktijk haalbare reactie bij kamertemperatuur?

Begrijp me goed, zodra je een paar watermoleculen hebt loopt deze reactie uitstekend, maar als beide reagentia watervrij zijn zie ik zo snel hiet hoe het eerste watermolecuul gevormd kan worden.

Technisch gezien is dat ook niet correct. De reactie zal initieel wellicht wat langzamer gaan, maar er is niets dat een reactie op het oppervlak van het NaOH met moleculen HCl-gas in de weg staat.

Het feit dat er bij het oplossen van HCl en NaOH warmte vrijkomt is niet relevant bij het warmte-effect van de reactie waarbij deze stoffen reeds in oplossing zijn.

Tenslotte noemen we afname van de Gibbs vrije energie exergonisch, niet exotherm. Dat laatste houdt verband met enthalpieverandering.

[quote]De zuivere stoffen reageren overigens helemaal niet met elkaar. Beide dienen in oplossing te zijn (wat al de nodige warmte geeft) voordat de reactie plaatsvindt.[/quote]
Hoewel technisch gezien correct is dat een aanname die ik de praktijk zich nooit zal goed maken.

Superdroog HCl gas zal wellicht niet reageren met superdroog vast NaOH. Maar gezien het reactieproduct indien het wel gebeurd water (en NaCl) is, hoef je maar een paar moleculen water te hebben om het in gang te zetten. Gezien hoe hygroscopisch NaOH is denk ik niet dat het mogelijk is een praktische opstelling te maken waarin de stoffen bij kamertemperatuur niet met elkaar reageren, ook als is het 'gortdroog'.

Ik bedoelde inderdaad exotherm ja :) maar bedankt voor de hulp

Ik wist niet dat zulke reacties drastisch afkoelden. Misschien bedoelde je exotherm? ;)
 
De zuivere stoffen reageren overigens helemaal niet met elkaar. Beide dienen in oplossing te zijn (wat al de nodige warmte geeft) voordat de reactie plaatsvindt. Het is het feit dat H[sup]+[/sup] een klein deeltje is dat een sterke positieve lading heeft dat de reactie tussen een zuur en water/base zo heftig is omdat deze sterk tot elkaar aangetrokken zijn.
 
Met je laatste vraag begeef je je in het veld van de thermodynamica waarbij vooral de zogenaamde Gibbs vrije energie stelt of een reactie exothermisch (negatieve vrije energie, warmte verlaat het systeem) of endothermisch (positieve vrije energie, warmte nodig voor de reactie) is.

Nog een klein vraagje, hoe kan je eigenlijk verklaren dat zwavelzuur met natronloog een heftig endotherme reactie geeft. Is dit altijd zo met zuren en basen bij elkaar? Of is er in dit specifieke geval een bepaalde verklaring voor?
 
Hoe kan je überhaupt voorspellen hoe heftig endotherm een bepaalde reactie wordt? Ik weet namelijk wel hoe je kan zeggen of een reactie endo- of exotherm wordt, maar in welke mate heb ik nooit geleerd.

Tsja, maar die harde smurrie wil je dan ook niet bepalen. Misschien dat spoelen met loog van die harde smurrie juist wel enkel de "te bepalen deeltjes" met zich meeneemt.
 
Het is een kwalitatieve bepaling, zoals je hem voorstelt. Dus dat is het proberen waard, lijkt mij.
 
Wdeb

Ik denk dat Margriet bedoelt dat je wilt voorkomen dat er een soort hard smurrie ontstaat die niet meer uit een reageerbuis te verwijderen is. Bij thermolyse van suiker krijg je dat, maar als je bijvoorbeeld geconcentreerd zwavelzuur gebruikt ook.

Wil je zinnige analyse kunnen doen is het uiteraard wel nodig dat je je reactieproduct nog uit de reageerbuis kunt krijgen.

Sorry het is me niet helemaal duidelijk wat er dan in een titreerbare concentratie moet overblijven, maar verder bedoel je dus gewoon dat ik inderdaad beter kan werken met verdunde zuren en basen ipv. geconcentreerde?
En valt bijvoorbeeld zo'n 4M onder verdund nog? Jawel toch?

[quote="Sophie-Louise Buys"]
Hey ja het doel van de proef is idd om te onderzoeken of er nog aldehydegroepen en dus suikers zijn overgebleven. Dit met behulp van een titratie met thio na het toevoegen van fehlingsreagens -> KI-opl. -> zwavelzuur. We kijken in hoeverre zwavelzuur, zoutzuur, salpeterzuur en natronloog verschillende organische stoffen kunnen afbreken, waaronder glucose.
[/quote]
Dit lijkt me in tegenstelling tot het verhitten en bewerken met geconcentreerd zwavelzuur wél een haalbaar experiment. Je lost wat van een suiker op in één van deze verdunde zuren of de base en kijkt, eventueel na opkoken, of het reducerend vermogen is verminderd. Ja, of vermeerderd dat kan natuurlijk ook.
Ook kun je een test doen met alleen een katalytische hoeveelheid zuur of base. Je gebruikt dan steeds een zodanige concentratie dat je na neutraliseren een titreerbare concentratie overhoudt. Ja, en misschien licht caramelliseren en dan oplosssen in water dat valt ook te proberen.
Maar een niet te verwijderen zwarte koek, daar verwacht ik niets van, al kun je het natuurlijk altijd proberen.

Ik denk dat heel erg verdunnen voor het titreren niet heel handig is, maar heel erg bedankt voor de reacties. Ik ben weer een stuk verder.

Dat lijkt me wel de veiligste oplossing. Als je een relatief grote hoeveelheid water of zelfs base gebruikt dan hoeft het niet koud te zijn (zeg 2 ml zuur in 100 ml water), maar ik weet niet of die verdunning wenselijk/acceptabel is. Als je een grote hoeveelheid gebruikt om te verdunnen is het voordeel wel dat de reactie daarmee min of meer tot stilstand komt, zelfs zonder te neutraliseren.

Hey ja het doel van de proef is idd om te onderzoeken of er nog aldehydegroepen en dus suikers zijn overgebleven. Dit met behulp van een titratie met thio na het toevoegen van fehlingsreagens -> KI-opl. -> zwavelzuur. We kijken in hoeverre zwavelzuur, zoutzuur, salpeterzuur en natronloog verschillende organische stoffen kunnen afbreken, waaronder glucose. Vandaar deze proef. Maar als ik het goed begrijp moet ik om t te neutraliseren eigenlijk zorgen dat het zwavelzuur bij een ijskoude base wordt gegooid, om de warmte van de endotherme reactie een beetje op te vangen.

Sowieso nooit water bij geconcentreerd zwavelzuur gooien, maar altijd andersom. De dichtheid van zwavelzuur is hoger dan die van water waardoor het zinkt als het bij water voegt. Doe je het andersom is de kans op rondvliegende spatten aanzienlijk.

Neemt niet weg dat je op die manier wel de reactie op enig moment in de tijd kunt onderbreken. Verstandig is dan om (in een zuurkast, met beschermede bril, handschoenen en kleding) het zwavelzuur-suiker mengsel uit de reageerbuis in een bekende overmaat ijswater te gieten.

Ach, dat beetje CO. Voer het dan uit in een zuurkast.
 
Veel linker is de wat je daarna wilt doen. Want geconcentreerd zwavelzuur is niet een leuk goedje.
Ik begrijp dat je wilt kijken of er nog aldehyde-groepen aanwezig zijn na de reactie? Of ga je hem onderbreken op vaste tijdstippen met loog? Dat lijkt mij wel een leuke, geen idee of dat mogelijk is...
 
Ik begrijp dat je een kleine hoeveelheid suiker met een grote hoeveelheid zwavelzuur gaat mengen. Dat is minder spectaculair en er de totale temperatuursverhoging neemt ook af. Hierdoor versnelt het ook niet zo erg, wat misschien wenselijk is?
 
Het toevoegen van loog aan de overmaat zwavelzuur is niet zonder risico. Er komt erg veel warmte vrij bij het toevoegen van alleen al water aan het zwavelzuur en nog meer bij het neutraliseren (deze twee processen vinden naast elkaar plaats bij het aanlogen). Dus gebruik handschoenen en een bril. 
 
Wat wens je te bereiken?
 
Wdeb