In QFT is een deeltje een rimpel of excitatie in een veld en manifesteert zich vervolgens als deeltje op het moment dat wij het meten. Er is nauwelijks tussentijd tussen golf en deeltje, dit zie je ook bij botsing proeven. Deeltjes leven soms zo kort dat ze niet te meten zijn laat staan dat er tijd is voor een overgang.

Een beetje vreemd is zwak uitgedrukt vind ik. Bizar of mind-boggling komt meer in de buurt.
 
De golf is een manifestatie van bijvoorbeeld een elektron.  Dat elektron is pas een echt een deeltje wanneer je het waarneemt (of wanneer het een interactie ondergaat) en dat zal nooit in een knoop van de golffunctie zijn. Ze zeggen altijd dat een golf nooit een deeltje is en andersom, maar ik vraag me weleens af in hoeveel tijd een deeltje dan terug verandert in een golf en vooral dan wat het in de tussentijd is. Een superpositie van deeltje en golf?

Hmm, fascinerend!
 
En ook wel een beetje vreemd.

Ja, dat klopt.
 
Preciezer gezegd: als je op die plaatsen zou proberen het deeltje te meten, dan zul je het daar nooit aantreffen.

Beste,
 
 
Bij een oneindig diepe poteniaalput is de oplossing van de schrodingersvergelijking een staande golf. Echter een staande golf heeft op bepaalde plaatsen knopen, op deze plaats is de golffunctie dus altijd nul. Maar dit wil dan zeggen dat het deeltje op die plaatsen niet voorkomt? 
 
Klopt mijn redenering? 
 
Alvast bedankt!