door descheleschilder » za 04 jul 2015, 10:17
In Kopenhagen is ooit besloten dat een golffunctie opgevat moet worden als een waarschijnlijkheidsfunctie. Een andere interpretatie, die duidelijk niet de overheersende werd, is dat de golffunctie bestaat uit verborgen variabelen die het bijbehorende deeltje doen ``ronddansen``. Naar ik meen heeft Einstein zelfs een onzekerheidsrelatie á la Heisenberg voor de beweging van Brownse deeltjes opgesteld, waarbij de om het Brownse deeltje aanwezige vloeistofatomen correspondeerden met verborgen variabelen.
Ik kan mij voorstellen dat de ruimte om een deeltje heen bestaat uit, al dan niet continue, verborgen variabelen die het deeltje (zoals de vloeistofatomen bij het Brownse deeltje), deeltje laten bewegen alsof de beweging puur toevallig is. Het deeltje heeft dan een gemiddelde snelheid en positie als gevolg van die onvoorspelbaarheid, maar beweegt in feite gedetermineerd.
Maar als de ruimte zelf bestaat uit verborgen variabelen waarin deeltjes ``ondergedompeld`` zijn, krijg je min of meer dezelfde situatie als een Browns deeltje in een vloeistof (zonder viscositeit).
De dichtheid van die verborgen variabelen zal Natuurlijk afhangen van het aantal deeltjes die in het spel zijn. In de verre lege ruimte zijn er weliswaar(bijna) helemaal geen deeltjes, maar ontstaan er continu deeltjes-antideeltjesparen, waarbij de verborgen variabelen ook een rol spelen. Die dichtheid heeft echter geen invloed op onze perceptie van ruimte. Er is geen verschil hoe wij de ruimte zien tussen veel (of in geval van continue variabelen verborgen een grote dichtheid) variabelen per inhoudsmaat en heel weing van die verborgen variabelen.
De ruimte die zo opgebouwd wordt voldoet uiteraard aan de Einstein vergelijkingen.
Aangezien in dit geval het de ruimte is die de kwantummechanica voor de deeltjes en hun (niet gravitationele) wisselwerkingen doet onstaan is er een link tussen de gravitatie (kromming ruimtetijd) en de kwantummechanica. De gravitatie zélf kan in dit geval niet worden gekwantiseerd.
In Kopenhagen is ooit besloten dat een golffunctie opgevat moet worden als een waarschijnlijkheidsfunctie. Een andere interpretatie, die duidelijk niet de overheersende werd, is dat de golffunctie bestaat uit verborgen variabelen die het bijbehorende deeltje doen ``ronddansen``. Naar ik meen heeft Einstein zelfs een onzekerheidsrelatie á la Heisenberg voor de beweging van Brownse deeltjes opgesteld, waarbij de om het Brownse deeltje aanwezige vloeistofatomen correspondeerden met verborgen variabelen.
Ik kan mij voorstellen dat de ruimte om een deeltje heen bestaat uit, al dan niet continue, verborgen variabelen die het deeltje (zoals de vloeistofatomen bij het Brownse deeltje), deeltje laten bewegen [i]alsof[/i] de beweging puur toevallig is. Het deeltje heeft dan een gemiddelde snelheid en positie als gevolg van die onvoorspelbaarheid, maar beweegt in feite gedetermineerd.
Maar als de ruimte zelf bestaat uit verborgen variabelen waarin deeltjes ``ondergedompeld`` zijn, krijg je min of meer dezelfde situatie als een Browns deeltje in een vloeistof (zonder viscositeit).
De dichtheid van die verborgen variabelen zal Natuurlijk afhangen van het aantal deeltjes die in het spel zijn. In de verre lege ruimte zijn er weliswaar(bijna) helemaal geen deeltjes, maar ontstaan er continu deeltjes-antideeltjesparen, waarbij de verborgen variabelen ook een rol spelen. Die dichtheid heeft echter geen invloed op onze perceptie van ruimte. Er is geen verschil hoe wij de ruimte zien tussen veel (of in geval van continue variabelen verborgen een grote dichtheid) variabelen per inhoudsmaat en heel weing van die verborgen variabelen.
De ruimte die zo opgebouwd wordt voldoet uiteraard aan de Einstein vergelijkingen.
Aangezien in dit geval het de ruimte is die de kwantummechanica voor de deeltjes en hun (niet gravitationele) wisselwerkingen doet onstaan is er een link tussen de gravitatie (kromming ruimtetijd) en de kwantummechanica. De gravitatie zélf kan in dit geval niet worden gekwantiseerd.
