door R_Bena » ma 11 aug 2025, 01:00
Als men bedenkt door welke omstandigheden men allemaal gefrustreerd kan worden in onze huidige maatschappij, vraag ik mij af
wij met zijn allen niet een beetje minder zouden moeten gefrustreerd zijn.
Eén van de oorzaken is blijkbaar / mogelijks het niet kunnen behalen van zijn doelen!
En om de doelen te kunnen bereiken is er frustratie nodig ten aanzien van het nog niet hebben bereikt van die doelen. Frustratie, agressie, woede, machtswellust, wrok, jaloezie, afgunst, verongelijktheid, nijd, etc., zijn de drijfveren die ervoor zorgen dat de wereld zich ontwikkelt. Het wegnemen van frustratie en soortgelijke emoties zou overwegend nadelig zijn voor het individu, maar misschien nog meer voor de ontwikkeling van de (mensen)soort.
Zonder het prikkelende ongemak van frustratie zouden kunst, wetenschap en technologische ontwikkeling nauwelijks voortkomen. Filosofen als Schopenhauer en Nietzsche zagen dit als een fundamenteel principe: de wil tot leven en de drang tot macht komen voort uit het overwinnen van tekorten. Zelfs hedendaagse innovatiecycli zijn vaak gedreven door ontevredenheid met de huidige staat van zaken.
Dat deze frustraties ook kunnen leiden tot schade aan andere mensen of zaken omdat sommige individuen niet kunnen omgaan met het niet bereiken van bepaalde doelen, is slechts zo nu en dan voorkomende nevenschade.
Maar het per definitie bestempelen van dit soort gevoelens als 'slechte' emoties is louter een beperkte, menselijke interpretatie ervan. Ze hebben wel degelijk hun nut in het hele systeem. Maar de mens ervaart ze als iets negatiefs. Doch, dat is dus precies de 'bedoeling'.
En dan kun je zeggen: waarom moet er ontwikkeling zijn? Ja, dat weet ik ook niet. Het is ook niet per definitie zo dat ontwikkeling intrinsiek positief is. Maar blijkbaar is ontwikkeling, of op z'n minst verandering, een fundamenteel principe in dit universum. Wellicht omdat we onderdeel zijn van een hoger systeem, dan zou het misschien logisch zijn: om dat hogere systeem in stand te houden moeten we in beweging komen en kunnen we niet heel de dag frustratieloos naar een paardenbloem in het gras kijken. Maar dat is louter speculatie, dingen kunnen ook gewoon zo zijn omdat ze toevallig zo zijn.
[Quote]Als men bedenkt door welke omstandigheden men allemaal gefrustreerd kan worden in onze huidige maatschappij, vraag ik mij af
wij met zijn allen niet een beetje minder zouden moeten gefrustreerd zijn.
Eén van de oorzaken is blijkbaar / mogelijks het niet kunnen behalen van zijn doelen![/quote]
En om de doelen te kunnen bereiken is er frustratie nodig ten aanzien van het nog niet hebben bereikt van die doelen. Frustratie, agressie, woede, machtswellust, wrok, jaloezie, afgunst, verongelijktheid, nijd, etc., zijn de drijfveren die ervoor zorgen dat de wereld zich ontwikkelt. Het wegnemen van frustratie en soortgelijke emoties zou overwegend nadelig zijn voor het individu, maar misschien nog meer voor de ontwikkeling van de (mensen)soort.
Zonder het prikkelende ongemak van frustratie zouden kunst, wetenschap en technologische ontwikkeling nauwelijks voortkomen. Filosofen als Schopenhauer en Nietzsche zagen dit als een fundamenteel principe: de wil tot leven en de drang tot macht komen voort uit het overwinnen van tekorten. Zelfs hedendaagse innovatiecycli zijn vaak gedreven door ontevredenheid met de huidige staat van zaken.
Dat deze frustraties ook kunnen leiden tot schade aan andere mensen of zaken omdat sommige individuen niet kunnen omgaan met het niet bereiken van bepaalde doelen, is slechts zo nu en dan voorkomende nevenschade.
Maar het per definitie bestempelen van dit soort gevoelens als 'slechte' emoties is louter een beperkte, menselijke interpretatie ervan. Ze hebben wel degelijk hun nut in het hele systeem. Maar de mens ervaart ze als iets negatiefs. Doch, dat is dus precies de 'bedoeling'.
En dan kun je zeggen: waarom moet er ontwikkeling zijn? Ja, dat weet ik ook niet. Het is ook niet per definitie zo dat ontwikkeling intrinsiek positief is. Maar blijkbaar is ontwikkeling, of op z'n minst verandering, een fundamenteel principe in dit universum. Wellicht omdat we onderdeel zijn van een hoger systeem, dan zou het misschien logisch zijn: om dat hogere systeem in stand te houden moeten we in beweging komen en kunnen we niet heel de dag frustratieloos naar een paardenbloem in het gras kijken. Maar dat is louter speculatie, dingen kunnen ook gewoon zo zijn omdat ze toevallig zo zijn.
