identiteit is een hele mooie discussie eigenlijk, het begint al bij het ontleden van "wie ben ik"
dan volgt de naam,, waarbij de vraag is, ben je dat echt, wie was je dan voor je je naam kreeg?
Dan vervolgens kijk je verder en kom je in conflict met "zijn" en "hebben" Bein ik een man, ik heb een mannelijk lichaam, maar ben ik dat lichaam, of heb ik een lichaam. dat vervolgt zich in de vraag of je je huiskleur bent of je een huidskleur hebt naar uiteindelijk het beroep dat je uitoefent. ben je het werk dat je doet of heb je de vaardigheid om het werk te doen.
Al met al kun je bij jezelf een behoorlijke identiteitscrisis veroorzaken

Ik denk eerder dat identiteit niet beschrijft wie je bent, maar hoe je wordt herkent.
En die herkenning kan heel divers zijn, van naam naar burger service nummer, van buurman tot klasgenoot, van landgenoot tot buitenlander, van vriend tot vijand.

Regor schreef: ↑wo 18 mar 2026, 16:56 @Ukster,

Volgens mij is wat U omschrijf hoe men zich "gedraagt", niet zijn "identiteit".
Je identiteit krijgt men voor eens en voor altijd.
Al de rest is larie en apenkool.

vb. Iemand wordt geboren met de lichamelijke kenmerken van een man.
Als kind gedraagt hij / zij zich als een vrouw / meisje, poppen kleedjes......
Die persoon heelt de "identiteit" (brein / moederbord - programmatie / software) van een vrouw en zal dat gans zijn/haar leven
meedragen.
Dat verandert voor geen vin als functie van de tijd.
(Wetenschappers zijn verslaafd aan fenomenen " die veranderen in de tijd "..... beroeps - misvorming en "verandering" ligt zo goed
bij de mensen)

Zo is het helaas, en niet anders.

Daar is zo ongelooflijk veel literatuur over , en bovenstaande bewering is het tegenovergestelde.
(op enkele uitzonderingen met psychische problemen na.)
Ofschoon we steeds meer terug keren naar het nature/nurture debat .
Identiteit , of het brein programmeren ?
Vele mogelijkheden.

@Mikos1,

Bent U wel of niet tot andere inzichten gekomen via ST ?
Zo neen ....... welke visie / inzicht had U ivm uw topic ?
Zo ja ....... welke nieuwe visie / inzicht ?........ tenzij U dat strikt voor Uzelf wilt houden.

@Bena,

Goede opmerking, maar de vraag wordt niet gesteld in de zin van uw opmerking ...... maar "Heeft de mens eigenlijk een vaste identiteit."
Het gaat duidelijk over de "identiteit" die men heeft ...... en geen enkele andere variant in de zin van uw beschrijving.

Maar welke identiteit is dé identiteit? De identiteit die je zelf denkt te hebben, de identiteit die je hebt zonder het menselijk zelfbedrog, de identiteit die anderen je toedichten, de identiteit die je toont, de identiteit die je verbergt, of de identiteit die je zou willen hebben?

Als identiteit kan veranderen ...stel de vraag aan een psychiater of een criminoloog.
Voor zover natuurlijk dat zij het ook niet hebben over het gedrag / gedragingen.

Gedragingen veranderen met levens ervaringen..... identiteit niet.
Een bios op /en het moederbord is hardware en equivalent met ons brein.
De programmatie ervan is equivalent met de identiteit.
Er bestaan (vooralsnog) geen updates voor de software van de identiteit.
Kan me wel goed voorstellen dat veel andere er een andere mening op na houden.
Hebben er gewoon nog niet genoeg erover nagedacht om het in te zien / te begrijpen. Sorry.

Regor schreef: ↑wo 18 mar 2026, 16:56
Je identiteit krijgt men voor eens en voor altijd.
Al de rest is larie en apenkool.

vb. Iemand wordt geboren met de lichamelijke kenmerken van een man.
Als kind gedraagt hij / zij zich als een vrouw / meisje, poppen kleedjes......
Die persoon heelt de "identiteit" (brein / moederbord - programmatie / software) van een vrouw en zal dat gans zijn/haar leven
meedragen.
Dat verandert voor geen vin als functie van de tijd.
(Wetenschappers zijn verslaafd aan fenomenen " die veranderen in de tijd "..... beroeps - misvorming en "verandering" ligt zo goed
bij de mensen)

Zo is het helaas, en niet anders.

Dus jij vindt identiteit een soort BIOS die je niet kunt updaten?
Jammer voor al die mensen die door levenservaring iets over zichzelf leren.
Misschien zit er toch een beetje meer “software update” in de menselijke psyche dan je denkt.

@Ukster,

Volgens mij is wat U omschrijf hoe men zich "gedraagt", niet zijn "identiteit".
Je identiteit krijgt men voor eens en voor altijd.
Al de rest is larie en apenkool.

vb. Iemand wordt geboren met de lichamelijke kenmerken van een man.
Als kind gedraagt hij / zij zich als een vrouw / meisje, poppen kleedjes......
Die persoon heelt de "identiteit" (brein / moederbord - programmatie / software) van een vrouw en zal dat gans zijn/haar leven
meedragen.
Dat verandert voor geen vin als functie van de tijd.
(Wetenschappers zijn verslaafd aan fenomenen " die veranderen in de tijd "..... beroeps - misvorming en "verandering" ligt zo goed
bij de mensen)

Zo is het helaas, en niet anders.

Ik claim geen ultieme metafysische waarheid, maar schets een werkbaar beeld van wat “ik” is.
Je verandert voortdurend, maar die veranderingen zijn niet willekeurig. Ze bouwen voort op wat er al was, reageren op je omgeving en op de keuzes die je maakt. Er is dus geen keiharde, onveranderlijke identiteit, maar ook geen leegte.
Het is een voortdurend proces met een herkenbare structuur, waarin je deels de auteur bent en deels het product. Niet meer en niet minder.

@Mikos,

Om nog meer specifiek te zijn.
Zie ons brein als een ons "moederbord" ...... en onze identiteit / persoonlijkheid als onze "persoonlijke software die genetisch voor ons geprogrammeerd werd.
Vast als een rots !.

@Mikos,

Hangt er natuurlijk van af welke definitie van "identiteit" men hanteert.
Als U er meer de "persoonlijkheid" mee bedoelt, dan denk ik dat dat genetisch bepaald is, en niets met constructie te maken heeft.
Het gedrag wel, maar niet de identiteit / persoonlijkheid.
De identiteit / persoonlijkheid zit in "het moederbord" van het brein.

U heeft wellicht / misschien ook al meerdere keren meegemaakt dat U een persoon na 20 jaar terug ziet / contact mee heeft .. en na korte tijd zegt ..... "U bent nog geen haar verandert, los van hoe U eruit ziet".
Dit inzicht / deze vaststelling is gebaseerd op de "identiteit / persoonlijkheid" die U vroeger ervaren heeft, en opnieuw ervaart.
Natuurlijk heeft de mens een vaste identiteit, maar daarvoor hoeft U zich niet constant navenant te gedragen.
U kan zich varierend gedragen ........ maar de identiteit / persoonlijkheid is een fix gegeven in de mens die hoogstens door persoonlijke natuurkundig geprogrammeerde biologische processen "kan" veranderen met de leeftijd.

Dat is wat ik er overtuigend van denk.

Buiten bepaalde simpele aangeboren zaken die individu-eigen zijn, zoals bijvoorbeeld meer of minder neuroticisme, meer of minder dominantie, etc, is het inderdaad een mentale constructie zoals Flappeflap zegt.

Tevens is die mentale constructie vaak vals. Volgens wetenschappelijk onderzoek overschatten mensen zichzelf enorm. Ze vinden zichzelf veel mooier, veel intelligenter, moreel zuiverder etc., dan ze werkelijk zijn. Ook wel bekend als het Dunning-Kruger effect.

Wat mensen dus van zichzelf vinden of over zichzelf zeggen valt niet of nauwelijks serieus te nemen.

Ten slotte wordt de mentale constructie van het eigen ik zeer beïnvloed door de omgeving en feedback van de omgeving. Het is daarom in grote mate fluïde, kneedbaar en in zekere zin makkelijk te manipuleren.

De dingen zijn wat genuanceerder, maar als er een zwart-wit antwoord zou moeten worden gegeven op de vraag, dan zou mijn antwoord simpelweg luiden: nee, het bestaat niet, het is hooguit een constructie.

Mijn idee: We construeren een "ik" die we vervolgens tot CEO van "onszelf" bombarderen, maar beseffen niet of nauwelijks dat dit een mentale constructie is.

Boekentip: "Why Buddhism is true", waarin dit idee ook wetenschappelijk wordt toegelicht.

Ik zat hier laatst over na te denken… heeft een mens eigenlijk wel een vaste identiteit?

We zeggen vaak dingen als 'zo ben ik nou eenmaal', alsof er ergens een soort vaste kern in ons zit die niet echt verandert. Maar als je er eerlijk naar kijkt… veranderen we toch best wel veel door de jaren heen?

Dingen die je vroeger belangrijk vond, kunnen ineens totaal onbelangrijk worden. Je gedrag verandert, je mening veranderd, soms zelfs je hele kijk op het leven. Dus ja, wie ben je dan 'echt'?

Aan de andere kant voelt het ook wel alsof er iets hetzelfde blijft. Een soort rode draad ofzo. Iets waardoor je jezelf nog steeds herkent, ook al ben je eigenlijk best veranderd.

Wat ik ook wel een interessante vind:

Bestaat er echt een 'ware ik', of maken we dat onszelf een beetje wijs?

Hoeveel van wie we zijn komt door onze omgeving?

En als iemand heel erg verandert (bijvoorbeeld na een heftige gebeurtenis), is dat dan nog dezelfde persoon?

Ben benieuwd hoe jullie hier naar kijken. Bestaat er zoiets als een vaste identiteit, of zijn we eigenlijk gewoon continu in beweging?