thermo1945 schreef:Ik ben zo vrij Ad1956 om het voor 100% niet met je eens te zijn.

Wat is een kortste verbinding?

De kleinste afstand!

Wat is afstand? Cirkeltje.

In dit verband: "Tijd is hetgene wat je kunt meten met een klok, punt". Met deze uitspraak weet je álles over tijd wat je ooit erover zult te weten komen. Al de rest zijn woorden en nogmaals woorden, of formules en nogmaals formules, die niet méér zeggen dan die woorden. Met deze eenvoudige opvatting over tijd kun je haar eenvoudige verbanden met dit universum leren begrijpen. Maar als je het ingewikkelder maakt, dan zie je deze verbanden niet, en blijf je met je woorden en formules zitten...

Een andere vraag is of wij dan wel een keuze hebben. Het antwoord is "ja", omdat de tijd splitsingen heeft, terwijl hij door ons als lineair wordt ervaren. Op zo'n splitsing kan een mens een besluit nemen die de tijdlijn al dan niet radicaal wijzigt. De kinderen uit het voorgaande voorbeeld kunnen dan bijvoorbeeld voor een andere partner kiezen, waardoor het huwelijk en hun kind niet langer in de tijdruimte zullen bestaan. En hier treedt een paradox op waar ik niet uit kom, of we moeten rekening houden met parallelle universa, waarin in één ervan de twee kinderen juist wel trouwen en een kind krijgen.

daar komt bij, dat volgens de relativiteitstheorie tijd geen objectieve betekenis heeft: wat voor de een gelijktijdig is, is dat voor een ander niet. We leven niet in 3+1 dimensies, maar in 4. Is dat filosofisch of niet?

Het is niet toevallig dat de westerse opvatting van tijd en de wetenschappelijke kijk erop gemakkelijk bij elkaar aan te sluiten zijn: de wetenschap is fundamenteel westers gekleurd. Objectief gezien is denk ik moeilijk na te gaan welke opvatting (tijd als lijn of cyclisch gebeuren? de toekomst voor ons of achter ons?) de voorkeur verdient. De discussie gaat dus over de verkiesbaarheid van de context waarin het past.

Ik ben hier nieuw dus mocht het met mijn inbreng fout gaan, in de zin van te lang, te moeilijk, etc. help mij dan a.u.b.

Wat mij opvalt in de discussie over 'tijd' - en eigenlijk geldt dat naar mijn idee ook voor de andere filosofie-topics - is het voorbijgaan aan de manier waarop onze taal (de betekenis van woorden, zinnen) functioneert.

'Tijd' lijkt mij een singuliere term die niet verder valt te analyseren. Je merkt dat ook doordat die term altijd wordt vergeleken met iets anders (beweging bijvoorbeeld). Dit in tegenstelling tot - ik noem maar wat - 'fiets', dat refereert aan een groep onderdelen die op hun beurt weer, via chemische samenstelling etc., tot op sub-atomair niveau zouden kunnen worden geanalyseerd. Maar uiteindelijk stuit je daar op singuliere termen ('quark', 'string') en vergelijkingen met andere entiteiten.

Wij - de moderne 'beschavingen' - hebben stilzwijgend een collectieve kijk op de wereld ontwikkeld waarin zo'n term als 'tijd' optreedt, zoals die nu een maal optreedt. Ik wil ermee zeggen dat dat zou anders kunnen zijn. Andere culturen kunnen andere betekenissen hanteren en 'tijd' is niet iets 'objectiefs' dat je aantreft; het is een afspraak. Dat 'tijd' goed blijkt te functioneren in onze samenleving, in onze formules, lijkt op het goed functioneren van een pion in een schaakspel; betekenisvol maar alleen binnen die context.