door DMuitW » za 30 apr 2005, 20:17
Ik schreef hier eerder een stukje over aangaande het onderzoek naar "leven na de dood";
Ik vind het hier ook relevant, daar het ook aan een paradigmawijziging gelinkt is, en de vraag stelt; wat is "klassieke" wetenschap, en wat is hetgeen ze ons aanrijkt waard...
Het huidige wetenschappelijke paradigma en de westerse wetenschappelijke doctrine houdt nog altijd standvastig vast aan de notie dat alles wat zij niet kan bewijzen geen werkelijkheid kan zijn.
Ons hele wereldbeeld is fragmenterend. ZO bekijken bv. we een bloem als hebbende een vorm, een kleur, een geur, ... .Deze manier van opdelen helpt ons in het percipiëren ervan. Toch is het belangerijk in te zien dat deze bloem geen enkele van deze afzonderlijke delen is, ze is ze allemaal samen ineen, wij 'ervaren' het slechts zo.
Het geheel is dus groter dan de som van zijn sub-systemen, daar de samenhang een intrinsieke meerwaarde biedt.
Zo zeggen we op vandaag; de fragmentatie van steden, religies, politieke systemen en geweld zijn de werkelijkheid, en heelheid (wholeness) is slechts een ideaal naar wat we moeten streven. Wat echter gezegd moet worden is dat wholeness gegeven werkelijkheid is, en wat eruit voortvloeit slechts het gevolg is van een fragmentatie ten gevolge de illusoire perceptie.
Zo is de wetenschap hier een zuiver gevolg van. Al wat de mens wilde verklaren, gebeurde aan de hand van fragmentatie. Het mooiste voorbeeld hiervan; De evolutie van het atoommodel. Een tweeduizend jaar geleden werd duidelijk dat de wereld is opgebouwd uit atomen, voortbewegend in het lege. Dit atoommodel evolueerde van zijnde een inzicht naar een ideale manier om alles op een fragmentaire manier te gaan verklaren als zijnde uiteindelijk perfect deterministisch. Kortom, zeggen dat het atoommodel de absolute waarheid is, en dat alles opgebouwd is uit deze atomen, die min of meer mechanisch met elkaar omgaan. Gevolg, de mens op zich wordt verklaard als zijnde niks meer dan een hoopje, zij het vrij ingewikkelde, structuren van uiteindelijk simpele mechanische processen.
DIT is de huidige wetenschappelijke visie, en de visie die geindoctrineerd wordt aan de wereldbevolking, jammergenoeg.
Helaas blijkt ook dit atoommodel op vandaag niet alles te verklaren.
Ten eerste; de komst van quantummechanica stelde dat het atoommodel slechts een bepaald toepassings en geldigheidsgebied had. Quantumfysica is een waarschijnlijkheidstheorie, waar in principe totale chaos en wetteloosheid heerst (indeterministisch). Pittig detail; veel mensen kunnen zich bij quantummechanica geen zinnig beeld vormen, enkel en alleen omdat ze zich alleen dingen kunnen voorstellen opgebouwd uit atomen, omdat dit voor hen heersende waarheid is.
Kortom; de quantummechanica gooit roet in het eten van de allesverklarende wetenschap. Waar die stelde dat alles opgebouwd is uit simpele mechanische (deterministische) factoren, gaat de quantummechanica radicaal tegenin. In QM heerst uiterlijke wetteloosheid, en alle pogingen om onderliggende "verborgen variabelen" te vinden, draaiden tot nu toe op niets uit. Ook zien we dat onze materialistische atoomvisie al gedeeltelijk niet meer opgaat, zie bijvoorbeeld de dualiteit van licht als golf of deeltje.
Ten tweede is het werk van Einstein een oogopener. De relativiteitstheorie stelt dat alles wat massief is en versneld wordt tot de snelheid van het licht, omgezet wordt in energie. Energie en massa zijn dus simpelweg hetzelfde - E=mc². Merk op dat hieruit volgt dat niet alles meer opgebouwd is uit ondeelbare massieve deeltjes.
Kortom; mensen die bij hoog en laag blijven beweren dat de mens slechts een hoopje ingewikkelde atomen is, en uiteindelijk perfect deterministisch is, en die weigeren andere inzichten te bekijken, zijn blijven steken. Ik stel mij de vraag of ze weten waarover ze bezig zijn.
We moeten beseffen dat deze fragmentaire manier van werken zo ingeworteld is, dat het de werkelijkheid zien aan de hand van het fragmentaire slechts een inzicht mag zijn, en niet de verklaring, en daarom ook zo erg moeilijk is.
Aldus leid dit tot een aantal interessante inzichten. We moeten alles in zijn context zien. Het atoommodel leidt indien toegepast als de waarheid tot iets wat contextueel niet relevant is. Bij wijze van vb gaan we uit dat we niet weten wat een fietsband is; een fietsband kunnen we atomair gaan verklaren (fragmentair te werk gaan) en uiteindelijk bekijken hoe de elektronen rond de atoomkernen zich gedragen. Maar dit leidt ons tot het feit dat dit contextueel irrelevant is, we weten immers niet hoe de band gemaakt is, en waarom hij gemaakt is.
Dit geldt ook voor de wetenschap; de wetenschap wordt geconfronteerd met "realiteit", en probeert een inzicht (met succes) te verwerven over hoe alles in elkaar zit. Voor wetenschap zijn het hoe en het waarom van die realiteit niet te beantwoorden vragen.
Het gevaar zit er zich dus in dit aldus verworven inzicht in opbouw te gaan beschouwen als zijnde dé waarheid zonder meer, daar waar het ophoudt.
Dit model komt aardig overeen met de huidige westerse denkwijze omtrent realiteit.
Zonder de vragen te stellen HOE en WAAROM, stel je dus een contextueel irrelevante vraag.
Verdere superstringtheorieën achterwege latend, is dit het probleem waar we met onze huidige quantumtheorie op stuiten. Alles op dat vlak is totaal "at random", en toch komt er iets uit voort dat verwonderlijkconsistent en samenhangend is.
Het is dus misschien interessant in plaats van verder te zoeken naar onderliggende "verborgen variabelen" die toch een bepaald wettensysteem vertegenwoordigen, eens de dingen in z'n context te gaan bevragen en dus niet verder uit die relevante context rukken door nog opdelender te werk te gaan.
Ik verwerp de wetenschap zeker niet, ze is één der prachtigste en meest ingenieuze inzichten. Wat ik echter duidelijk wil maken, is dat de werkelijkheid proberen te verklaren via fragmenterende wetenschap contextueel vrij zinloos is.
Wetenschap is relatief. Ze heeft geen referentiepunt, ze kan slechts zo goed en zo slecht een inzicht proberen weergeven aan de hand van de realiteit die gegeven wordt.
Ook zijn de waarheden die de wetenschap aanbiedt slechts geldig als "correcte voorspellingen voor een zo groot mogelijk aantal experimenten" binnen bepaalde referentiekaders. Een algemene allesomvattende waarheid bestaat voor ons niet?
Om concreet te zijn, leven na de dood proberen aan te tonen heeft zonder deze inzichten geen zin. "Eeuwig" is een term die buiten de context van tijd geen nut heeft. Wat is tijd? Waarom is tijd? Is tijd overal?
"Leven na de dood" is een voorstellingswijze die we als mens proberen maken, en waar we in ons mens zijn gedwongen worden beelden te gebruiken die hoogstwaarschijnlijk tekortschieten.
Deze manier van "heelheid" die in alles van die realiteit is, impliceert een wijze van denken die radicaal verschilt van de conventionele.
Het mooie eraan is dat in deze theorie geen lastige vragen kunnen worden opgeworpen die in het huidige wetenschappelijke paradigma wel voorkomen. Bijv in de huidige wetenschap; hoe is het heelal ontstaan, wat is eeuwigheid, wat is er buiten het heelal... .
Deze vragen werpen zich slechts op omdat we ons probeerden een fragmenterend beeld waarin "tijd, materie, ruimte" als apart van elkaar beschouwen.
Als we deze "wholeness" beschouwen, zien we echter dat realiteit een flux, een constant veranderd stroom is, ergens te vergelijken met draaikolken in een rivier.
Wetenschappelijke moeilijkheden zoals Quantum entanglement en Quantum nonlocality wijzen ook in de richting van deze heelheid.
Graag vermeld ik ook D. Bohm, wiens werk hierover uitermate interessant is.
Ik schreef hier eerder een stukje over aangaande het onderzoek naar "leven na de dood";
Ik vind het hier ook relevant, daar het ook aan een paradigmawijziging gelinkt is, en de vraag stelt; wat is "klassieke" wetenschap, en wat is hetgeen ze ons aanrijkt waard...
Het huidige wetenschappelijke paradigma en de westerse wetenschappelijke doctrine houdt nog altijd standvastig vast aan de notie dat alles wat zij niet kan bewijzen geen werkelijkheid kan zijn.
Ons hele wereldbeeld is fragmenterend. ZO bekijken bv. we een bloem als hebbende een vorm, een kleur, een geur, ... .Deze manier van opdelen helpt ons in het percipiëren ervan. Toch is het belangerijk in te zien dat deze bloem geen enkele van deze afzonderlijke delen is, ze is ze allemaal samen ineen, wij 'ervaren' het slechts zo.
Het geheel is dus groter dan de som van zijn sub-systemen, daar de samenhang een intrinsieke meerwaarde biedt.
Zo zeggen we op vandaag; de fragmentatie van steden, religies, politieke systemen en geweld zijn de werkelijkheid, en heelheid (wholeness) is slechts een ideaal naar wat we moeten streven. Wat echter gezegd moet worden is dat wholeness gegeven werkelijkheid is, en wat eruit voortvloeit slechts het gevolg is van een fragmentatie ten gevolge de illusoire perceptie.
Zo is de wetenschap hier een zuiver gevolg van. Al wat de mens wilde verklaren, gebeurde aan de hand van fragmentatie. Het mooiste voorbeeld hiervan; De evolutie van het atoommodel. Een tweeduizend jaar geleden werd duidelijk dat de wereld is opgebouwd uit atomen, voortbewegend in het lege. Dit atoommodel evolueerde van zijnde een inzicht naar een ideale manier om alles op een fragmentaire manier te gaan verklaren als zijnde uiteindelijk perfect deterministisch. Kortom, zeggen dat het atoommodel de absolute waarheid is, en dat alles opgebouwd is uit deze atomen, die min of meer mechanisch met elkaar omgaan. Gevolg, de mens op zich wordt verklaard als zijnde niks meer dan een hoopje, zij het vrij ingewikkelde, structuren van uiteindelijk simpele mechanische processen.
DIT is de huidige wetenschappelijke visie, en de visie die geindoctrineerd wordt aan de wereldbevolking, jammergenoeg.
Helaas blijkt ook dit atoommodel op vandaag niet alles te verklaren.
Ten eerste; de komst van quantummechanica stelde dat het atoommodel slechts een bepaald toepassings en geldigheidsgebied had. Quantumfysica is een waarschijnlijkheidstheorie, waar in principe totale chaos en wetteloosheid heerst (indeterministisch). Pittig detail; veel mensen kunnen zich bij quantummechanica geen zinnig beeld vormen, enkel en alleen omdat ze zich alleen dingen kunnen voorstellen opgebouwd uit atomen, omdat dit voor hen heersende waarheid is.
Kortom; de quantummechanica gooit roet in het eten van de allesverklarende wetenschap. Waar die stelde dat alles opgebouwd is uit simpele mechanische (deterministische) factoren, gaat de quantummechanica radicaal tegenin. In QM heerst uiterlijke wetteloosheid, en alle pogingen om onderliggende "verborgen variabelen" te vinden, draaiden tot nu toe op niets uit. Ook zien we dat onze materialistische atoomvisie al gedeeltelijk niet meer opgaat, zie bijvoorbeeld de dualiteit van licht als golf of deeltje.
Ten tweede is het werk van Einstein een oogopener. De relativiteitstheorie stelt dat alles wat massief is en versneld wordt tot de snelheid van het licht, omgezet wordt in energie. Energie en massa zijn dus simpelweg hetzelfde - E=mc². Merk op dat hieruit volgt dat niet alles meer opgebouwd is uit ondeelbare massieve deeltjes.
Kortom; mensen die bij hoog en laag blijven beweren dat de mens slechts een hoopje ingewikkelde atomen is, en uiteindelijk perfect deterministisch is, en die weigeren andere inzichten te bekijken, zijn blijven steken. Ik stel mij de vraag of ze weten waarover ze bezig zijn.
We moeten beseffen dat deze fragmentaire manier van werken zo ingeworteld is, dat het de werkelijkheid zien aan de hand van het fragmentaire slechts een inzicht mag zijn, en niet de verklaring, en daarom ook zo erg moeilijk is.
Aldus leid dit tot een aantal interessante inzichten. We moeten alles in zijn context zien. Het atoommodel leidt indien toegepast als de waarheid tot iets wat contextueel niet relevant is. Bij wijze van vb gaan we uit dat we niet weten wat een fietsband is; een fietsband kunnen we atomair gaan verklaren (fragmentair te werk gaan) en uiteindelijk bekijken hoe de elektronen rond de atoomkernen zich gedragen. Maar dit leidt ons tot het feit dat dit contextueel irrelevant is, we weten immers niet hoe de band gemaakt is, en waarom hij gemaakt is.
Dit geldt ook voor de wetenschap; de wetenschap wordt geconfronteerd met "realiteit", en probeert een inzicht (met succes) te verwerven over hoe alles in elkaar zit. Voor wetenschap zijn het hoe en het waarom van die realiteit niet te beantwoorden vragen.
Het gevaar zit er zich dus in dit aldus verworven inzicht in opbouw te gaan beschouwen als zijnde dé waarheid zonder meer, daar waar het ophoudt.
Dit model komt aardig overeen met de huidige westerse denkwijze omtrent realiteit.
Zonder de vragen te stellen HOE en WAAROM, stel je dus een contextueel irrelevante vraag.
Verdere superstringtheorieën achterwege latend, is dit het probleem waar we met onze huidige quantumtheorie op stuiten. Alles op dat vlak is totaal "at random", en toch komt er iets uit voort dat verwonderlijkconsistent en samenhangend is.
Het is dus misschien interessant in plaats van verder te zoeken naar onderliggende "verborgen variabelen" die toch een bepaald wettensysteem vertegenwoordigen, eens de dingen in z'n context te gaan bevragen en dus niet verder uit die relevante context rukken door nog opdelender te werk te gaan.
Ik verwerp de wetenschap zeker niet, ze is één der prachtigste en meest ingenieuze inzichten. Wat ik echter duidelijk wil maken, is dat de werkelijkheid proberen te verklaren via fragmenterende wetenschap contextueel vrij zinloos is.
Wetenschap is relatief. Ze heeft geen referentiepunt, ze kan slechts zo goed en zo slecht een inzicht proberen weergeven aan de hand van de realiteit die gegeven wordt.
Ook zijn de waarheden die de wetenschap aanbiedt slechts geldig als "correcte voorspellingen voor een zo groot mogelijk aantal experimenten" binnen bepaalde referentiekaders. Een algemene allesomvattende waarheid bestaat voor ons niet?
Om concreet te zijn, leven na de dood proberen aan te tonen heeft zonder deze inzichten geen zin. "Eeuwig" is een term die buiten de context van tijd geen nut heeft. Wat is tijd? Waarom is tijd? Is tijd overal?
"Leven na de dood" is een voorstellingswijze die we als mens proberen maken, en waar we in ons mens zijn gedwongen worden beelden te gebruiken die hoogstwaarschijnlijk tekortschieten.
Deze manier van "heelheid" die in alles van die realiteit is, impliceert een wijze van denken die radicaal verschilt van de conventionele.
Het mooie eraan is dat in deze theorie geen lastige vragen kunnen worden opgeworpen die in het huidige wetenschappelijke paradigma wel voorkomen. Bijv in de huidige wetenschap; hoe is het heelal ontstaan, wat is eeuwigheid, wat is er buiten het heelal... .
Deze vragen werpen zich slechts op omdat we ons probeerden een fragmenterend beeld waarin "tijd, materie, ruimte" als apart van elkaar beschouwen.
Als we deze "wholeness" beschouwen, zien we echter dat realiteit een flux, een constant veranderd stroom is, ergens te vergelijken met draaikolken in een rivier.
Wetenschappelijke moeilijkheden zoals Quantum entanglement en Quantum nonlocality wijzen ook in de richting van deze heelheid.
Graag vermeld ik ook D. Bohm, wiens werk hierover uitermate interessant is.
