Johan2 schreef:Doe jij niet hetzelfde?: Nee, hij neemt God aan als bestaand, hetgeen een essentieel verschil is. Inleggen, K., snap je dat? Ook jij hebt moeite het begrip God boven het strikt persoonlijke uit te tillen: God als handelend individu. Maar dat is een typisch Grieks godsbeeld, waar goden zich een slag in de rondte neuken en er alle denkbare menselijke deugden en ondeugden op na houden. Wat dat betreft is de Joodse God inderdaad transcendent. Het is niet (alleen) uit heiligheid dat de mens geen afbeelding van hem mag maken, het is uit existentiële onmogelijkheid.

Spreken over God als persoon, wil niet zeggen dat God handelt als persoon. Lab. ziet God niet als “de natuur” (hij heeft een vrij traditioneel godsbeeld), maar de vergelijking kan wel wat duidelijk maken. In een ander topic vroeg ik je, n.a.v. het scheppingsverhaal, of je er ook moeite mee had gehad als er had gestaan dat de natuur o.i.d. ons straft met kennis. Vul in veel van L’s teksten natuur in op de plaats van God en het is voor verkrampte atheïsten opeens veel minder bedrijgend. Fatum is ook zo’n woord. God is niet gelijk aan natuur of fatum, maar, in ieder geval ten dele, gelijk natuur of fatum.Wiens tijd? Gods tijd? Labuschagnes tijd? Wat een onzin.

Zo, WSF is een dag plat; ik ben een week weg. Veel plezier.

Schitterend om te zien dat er toch weer mensen zijn die het God-begrip van de beste heer C. Labuschagne weer snel even wensen aan te passen.

Het enige wat immanent is, is het stukje zelf. Immers, Hij neemt aan dat God bestaat ...

... en maakt ons zalige voortbestaan vervolgens afhankelijk van die God.

Wat een nonsens. Daarbij, bestond het woord natuur, nog niet in zijn tijd?

Of beter: de vrijzinnig theologen hebben god van de mensen losgemaakt.

Uitspraken doen over het handelen van God is een zaak van geloof, zoals alle spreken over God  geloofsuitspraken zijn. Wie een gebeurtenis aan God toeschrijft, doet geen historische mededeling die  objectief verifieerbaar is, maar duidt zo’n gebeurtenis vanuit het geloof. De betrokkenheid van God bij  gebeurtenissen wordt niet uit de geschiedenis afgelezen, maar er ingelezen.

Een zuiver transcendente god appelleert niet, die is. En die is dan ook niet te weren uit ons bestaan omdat hij er geen deel van uitmaakt, hij is immers transcendent.   Alleen een ingrijpende god kun je weren.

Kan het zijn dat Labuschagne in zijn betoog 'de natuur' bedoelt wanneer hij het woord 'God' gebruikt? En dat hij op die manier meer vraagtekens zet bij het mechanistisch wereldbeeld dat zo lang zo populair is geweest?

Waar het om gaat is dat we onszelf in een zeer gevaarlijke situatie brengen, als we de band tussen ons en de Schepper zouden doorsnijden, als we Hem uit ons bestaan zouden weren en zonder God, of van God los, zouden willen leven.

Casper Labuschagne schreef:Kan de mens het zonder God stellen?

Kan de mens God missen en nog mens blijven? Kunnen we God ongestraft loochenen? Ik bedoel niet te zeggen dat God ons op de lange duur zal straffen, als we Hem niet zouden erkennen. Waar het om gaat is dat we onszelf in een zeer gevaarlijke situatie brengen, als we de band tussen ons en de Schepper zouden doorsnijden, als we Hem uit ons bestaan zouden weren en zonder God, of van God los, zouden willen leven. De mens loopt dan namelijk gevaar een vermetel en verwaten wezen te worden, dat aan niets en niemand verantwoording verschuldigd is, een gevaar voor zichzelf en voor zijn omgeving. Een van God de Schepper vervreemde mensheid vormt wellicht de grootste bedreiging voor het voortbestaan van de mens. Met name wanneer de mensen zich ook van hun leefwereld vervreemden. Deze dubbele vervreemding zal op den duur fatale gevolgen hebben zowel voor de mensheid als voor andere vormen van leven op aarde.