door ypsilon » za 28 apr 2007, 23:34
Het is maar een voorbeeld om aan te geven dat je rechtvaardigheid niet zo gemakkelijk kan wegen. Als je niet weet dat Piet zoveel meer knikkers heeft, is het vanuit jouw standpunt rechtvaardig dat je ze beiden even veel geeft, maar is het dat dan in feite wel? En als je het wel weet, en je geeft Jantje de tien knikkers, is het dan rechtvaardig dat Pietje er nog steeds 100 maal meer heeft? Maar als Jantje nu een playstation heeft, en Pietje niet? Moet je dat dan ook in rekening brengen? Enzovoort... En zoals het voorbeeld in de blog meegeeft: wat als het ene kind meer van knikkers houdt dan het andere? De rationale van die in de tekst gevolgd wordt, zal voor velen onrechtvaardig lijken, maar houdt logisch gezien steek. [Terwijl ik dit schreef heeft jdr nog een extra toevoeging gedaan, je kan schijnbaar eeuwig zo doorgaan.]
Trek dit nu door naar de rest van de wereld. Het is duidelijk dat je nooit alle parameters kan kennen om tot een rechtvaardige verdeling te komen. Dit geldt ook voor wat valt buiten het materiële: waarom overkomt iemand bijzonder veel slechts, en iemand anders bijzonder veel goeds?
Betekent dit nu dat rechtvaardigheid een illusie is? Ja en neen. De wereld zit de facto niet rechtvaardig in mekaar. Hoe zou dat ook kunnen? Het is een menselijke constructie, en daarenboven een abstractie. Maar zo hebben we er wel meer. Perfectie, bijvoorbeeld, valt onder dezelfde categorie: niemand zal haar ooit bereiken, niemand zal haar ooit aanschouwen. Maar dat maakt haar niet echt een illusie. Wij kunnen er nog steeds naar trachten. Hetzelfde geldt voor rechtvaardigheid. Wij kunnen streven naar een rechtvaardiger wereld, een wereld waar iedereen het goed heeft. Een zekere vorm van ongelijkheid valt niet uit te sluiten, maar iets complex als dit valt niet in een rekensommetje te vatten - dát zou een illusie zijn.
Ik zou Scott Adams de Hummer afraden. Het is niet omdat je iets goed doet, dat je mag compenseren door iets slecht te doen (het rekensommetje).
Het is maar een voorbeeld om aan te geven dat je rechtvaardigheid niet zo gemakkelijk kan wegen. Als je niet weet dat Piet zoveel meer knikkers heeft, is het vanuit jouw standpunt rechtvaardig dat je ze beiden even veel geeft, maar is het dat dan in feite wel? En als je het wel weet, en je geeft Jantje de tien knikkers, is het dan rechtvaardig dat Pietje er nog steeds 100 maal meer heeft? Maar als Jantje nu een playstation heeft, en Pietje niet? Moet je dat dan ook in rekening brengen? Enzovoort... En zoals het voorbeeld in de blog meegeeft: wat als het ene kind meer van knikkers houdt dan het andere? De rationale van die in de tekst gevolgd wordt, zal voor velen onrechtvaardig lijken, maar houdt logisch gezien steek. [Terwijl ik dit schreef heeft jdr nog een extra toevoeging gedaan, je kan schijnbaar eeuwig zo doorgaan.]
Trek dit nu door naar de rest van de wereld. Het is duidelijk dat je nooit alle parameters kan kennen om tot een rechtvaardige verdeling te komen. Dit geldt ook voor wat valt buiten het materiële: waarom overkomt iemand bijzonder veel slechts, en iemand anders bijzonder veel goeds?
Betekent dit nu dat rechtvaardigheid een illusie is? Ja en neen. De wereld zit de facto niet rechtvaardig in mekaar. Hoe zou dat ook kunnen? Het is een menselijke constructie, en daarenboven een abstractie. Maar zo hebben we er wel meer. Perfectie, bijvoorbeeld, valt onder dezelfde categorie: niemand zal haar ooit bereiken, niemand zal haar ooit aanschouwen. Maar dat maakt haar niet echt een illusie. Wij kunnen er nog steeds naar trachten. Hetzelfde geldt voor rechtvaardigheid. Wij kunnen streven naar een rechtvaardiger wereld, een wereld waar iedereen het goed heeft. Een zekere vorm van ongelijkheid valt niet uit te sluiten, maar iets complex als dit valt niet in een rekensommetje te vatten - dát zou een illusie zijn.
Ik zou Scott Adams de Hummer afraden. Het is niet omdat je iets goed doet, dat je mag compenseren door iets slecht te doen (het rekensommetje).
