door Rix » do 14 jan 2021, 08:43
Anonymous schreef: ↑za 27 dec 2003, 04:41 (...) De frequentie van de spanning moet ongeveer 50 a 60 Hertz zijn om de voor ons mensen hinderlijke flikkeringen in de verlichting te voorkomen. Ook moest de spanning (vroeger) tussen de 110 en 130 volt liggen om de gloeidraad van de lamp op de juiste manier te verwarmen, genoeg om licht te genereren en niet meteen kapot te gaan. De 220 volt kwam te spraken toen Edison een lamp ontwierp met drie aansluitdraden en daaropvolgend zijn "three wire system" dat gebruik maakte van twee bronnen van 110 volt in serie. Dit is dus de verklaring achter de spanning zoals die er nu is (...).
Het is dus allemaal de schuld van Edison!
Dit vind ik echt een fantastische verklaring. Wikipedia zegt er iets anders over: "De hoogte van de spanning is een compromis tussen enerzijds een zo laag mogelijke spanning vanwege de elektrische veiligheid en anderzijds een beperking van de maximale elektrische stroom, die de minimale dikte van de geleiders bepaalt. Om hetzelfde elektrisch vermogen over te brengen, moet men de stroom verdubbelen als men de spanning wil halveren. Tesla had ingeschat dat circa 220 volt een goed compromis zou zijn."
Het is dus allemaal de schuld van Tesla!
Maar ik heb een vraag die aansluit bij de titel van dit draadje: Ik begrijp dat de spanning op ons lichtnet varieert tussen -325 en +325 Volt (amplitude of piekspanning), waardoor de effectieve waarde uitkomt op 230 Volt.
Wat ik echter niet begrijp: Als ik één fase neem wisselt in de draad de spanning volgens deze theorie dus tussen +230V en -230V t.o.v. nul. Waarom is de effectieve spanning dan niet 0 (de spanning is net zo vaak 'positief' als 'negatief')?
[quote=Anonymous post_id=4049 time=1072496509] (...) De frequentie van de spanning moet ongeveer 50 a 60 Hertz zijn om de voor ons mensen hinderlijke flikkeringen in de verlichting te voorkomen. Ook moest de spanning (vroeger) tussen de 110 en 130 volt liggen om de gloeidraad van de lamp op de juiste manier te verwarmen, genoeg om licht te genereren en niet meteen kapot te gaan. De 220 volt kwam te spraken toen Edison een lamp ontwierp met drie aansluitdraden en daaropvolgend zijn "three wire system" dat gebruik maakte van twee bronnen van 110 volt in serie. Dit is dus de verklaring achter de spanning zoals die er nu is (...). [color=#FF0000]Het is dus allemaal de schuld van Edison![/color][/quote]
Dit vind ik echt een fantastische verklaring. Wikipedia zegt er iets anders over: "De hoogte van de spanning is een compromis tussen enerzijds een zo laag mogelijke spanning vanwege de elektrische veiligheid en anderzijds een beperking van de maximale elektrische stroom, die de minimale dikte van de geleiders bepaalt. Om hetzelfde elektrisch vermogen over te brengen, moet men de stroom verdubbelen als men de spanning wil halveren. Tesla had ingeschat dat circa 220 volt een goed compromis zou zijn." [color=#FF0000]Het is dus allemaal de schuld van Tesla![/color] 8-) 8-) 8-)
Maar ik heb een vraag die aansluit bij de titel van dit draadje: Ik begrijp dat de spanning op ons lichtnet varieert tussen -325 en +325 Volt (amplitude of piekspanning), waardoor de effectieve waarde uitkomt op 230 Volt.
Wat ik echter niet begrijp: Als ik één fase neem wisselt in de draad de spanning volgens deze theorie dus tussen +230V en -230V t.o.v. nul. Waarom is de effectieve spanning dan niet 0 (de spanning is net zo vaak 'positief' als 'negatief')?