Omdat c de maximumsnelheid is, staat alles ten opzichte van licht stil. Licht kent dus geen tijd. Je zou dus ook kunnen constateren dat de tijddilatatie van licht eeuwig is.

TuuT schreef:Toch heeft men het licht wel eens bijna stil en stil laten staan. (1 milliseconde)

Dat is in een medium (in dit geval een Bose-Einstein condensaat). We hebben het hier altijd over de lichtsnelheid in vacuum. Dat is ook het enige waar de relativiteitstheorie uitspraken over doet.

De tijd voor de waarnemer gaat 'normaal' zoals op aarde. Dus hij ziet zijn klok even snel lopen. MAAR dat normaal geldt alleen voor de waarnemer, want voor iemand op aarde heeft 'normaal' in verhouding tot hem een nieuwe standaard. Bij hem gaat de tijd dus langzamer. Tijd ervaar je zelf altijd even snel, maar de omgeving gaat sneller of langzamer.

De tijd voor de waarnemer gaat 'normaal' zoals op aarde. Dus hij ziet zijn klok even snel lopen. MAAR dat normaal geldt alleen voor de waarnemer, want voor iemand op aarde heeft 'normaal' in verhouding tot hem een nieuwe standaard. Bij hem gaat de tijd dus langzamer. Tijd ervaar je zelf altijd even snel, maar de omgeving gaat sneller of langzamer.

Ongeacht of je naar een lichtbron toebeweegt of ervan weg gaat, de lichtdeeltjes of golven komen met contstante snelheid naar je toe. Dit zal wel zo zijn maar ik kan het mij echt niet voorstellen. En wat dan met dat voorbeeld waarbij een astronaut met een raket die zich nabij een kerktoren bevindt tegen lichtsnelheid de ruimte in gelanceerd wordt. Stel dat die astronaut bij zijn lancering de kerktorenklok in de gate zou kunnen houden dan ziet hij deze toch stil staan of niet?

Voor diegenen (even tussendoor) die nou verward zijn hoe een ruimtetijdkromming er ongeveer uitziet:  Zie figuur

In dat geval geloof ik er toch niet in hoor, want DAT ben ik nu nog nooit tegengekomen in realiteit.

Voor diegenen (even tussendoor) die nou verward zijn hoe een ruimtetijdkromming er ongeveer uitziet:  Zie figuur